Uzasadnienie
SA/Rz 2843/01
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta J. decyzją nr [...] z dnia [...] r., po rozpatrzeniu wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddziału W. Biura w R., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego skrzyżowania dróg krajowych nr 28 i 73 w J., zlokalizowanego na terenie działek oznaczonych nr ewid. 38/4, 155 i 2640/2 oraz budowie infrastruktury technicznej związanej z budową tego skrzyżowania.
Podstawę prawną decyzji stanowią; art. 1 ust. 2, art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, 3 i 4 pkt 2, art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 104 k.p.a. oraz ustalenia Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta J. uchwalonego przez Radę Miasta J. uchwałą nr...] z dnia 24 września 1991 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa K. nr 20, poz. 166 z dnia 6 grudnia 1991 r.
Warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są następujące:
- - zgodnie z w/w planem działka oznaczona nr ewid. 38/4 leży w kompleksie terenów oznaczonych symbolem 03Zt 2/2 – projektowane podniesienie kategorii ulicy 17 S. na Z2/2. Minimalna szerokość w liniach rozgraniczeniowych 40 m. Dwie jezdnie po 7 m z pasem rozdziału zieleni 4-5 m. Minimalna odległość linii zabudowy od krawężnika jezdni 40 m,
- - działka oznaczona nr ewid. 155 leży w kompleksie terenów oznaczonych symbolem 025Z2/1 – ulica, minimalna szerokość w liniach rozgraniczających 20 m, minimalna odległość linii zabudowy od krawężnika jezdni 30 m. Szerokość jezdni 7 m,
- - działka oznaczona nr ewid. 2460/2 leży w kompleksie terenów oznaczonych symbolem 02Zt2/2 – projektowane podniesienie kategorii ulicy A.C. i B.. Minimalna szerokość w liniach rozgraniczających 40 m. Dwie jezdnie po 7 m z pasem rozdziału zieleni 4-5 m. Linia minimalna zabudowy od krawężnika jezdni 40 m.
Termin ważności decyzji przypada na dzień 31 grudnia 2004 r.
Od decyzji odwołali się B. i J.L. Wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Swoje stanowisko uzasadnili tym, że nie zostały uwzględnione ich uwagi i zastrzeżenia wniesione w trakcie postępowania administracyjnego. Powołali się na notatkę służbową spisaną w dniu 8 czerwca 2000 r. na okoliczność spotkania w sprawie realizacji inwestycji, jak też zarzucają brak odpowiedzi na ich pismo z dnia 21 sierpnia 2001 r. W ich odczuciu inwestor po raz kolejny chce się uchylić od odpowiedzialności za szkody będące następstwem planowanej inwestycji.
Zarzuty odwołujących dotyczą wymiany stolarki okiennej w pomieszczeniach mieszkalnych budynków, z pominięciem lokali usługowo-handlowych oraz biurowych, co krzywdzi ich właścicieli.
Decyzją nr [...]z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podniósł, że przepisami prawa materialnego, na podstawie których organ prowadzi postępowanie w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 tej ustawy w takich sprawach orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli decyzja ma dotyczyć inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska, należy ją uzgodnić ze starostą i powiatowym inspektorem sanitarnym, zgodnie z art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy. Z kolei przepis art. 43 tej ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W świetle ustaleń planu miasta J., przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest z nim zgodne. Ponieważ planowana inwestycja należy do "mogących pogorszyć stan środowiska" w rozumieniu § 2 pkt 8 lit. l rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi... /Dz. U. Nr 93, poz. 589/, decyzja wymagała uzgodnienia ze Starostą i Powiatowym Inspektorem Sanitarnym.
Starosta J. dokonał takiego uzgodnienia postanowieniem z dnia [...]r., a Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnił warunki postanowieniem z dnia [...]r.
Z uwagi na fakt wszczęcia postępowania administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2002 r., nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o cenach oddziaływania na środowisko /Dz. U. Nr 109, poz. 1157/.
Odpowiadając na zarzuty odwołania organ stwierdził, że zastrzeżenia dotyczące zasad wymiany stolarki okiennej nie mogą być uwzględnione. Zasady te zostały określone w ocenie oddziaływania na środowisko i aneksie do niej. Na tym etapie postępowania brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych rozwiązań i zobowiązania inwestora do wymiany stolarki okiennej w pomieszczeniach handlowych, zgodnie z żądaniem odwołujących. Odnośnie pisma z dnia [...]r., organ podnosi, że było ono skierowane do inwestora, dlatego organ nie może odpowiadać za brak odpowiedzi na nie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. i J.L. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Zarzucili, że Burmistrz Miasta z własnej inicjatywy zorganizował w dniu 8 czerwca 2000 r. spotkanie stron w celu ostatecznego wyjaśnienia spornych spraw. Zakończyło się ono porozumieniem zawartym przez strony, co potwierdzono spisaną notatką służbową. Ustalono m. in., że wniosek J. L. dotyczący wymiany okien i drzwi w lokalu handlowym przy ul. K.W. 28 zostanie załatwiony pozytywnie poprzez wprowadzenie do zakresu robót związanych z ochroną środowiska. Skarżący nie godzą się ze stanowiskiem organu, że nie ponosi on winy za brak odpowiedzi od inwestora, bowiem fakt podpisania porozumienia wiąże strony notatki, które wzięły na siebie obowiązek realizacji ustaleń, a Burmistrz powinien dopilnować załatwienia sprawy monitując do inwestora.
W odpowiedzi na skargę SKO odpowiedziało, że w uzasadnieniu swojej decyzji wskazało motywy i okoliczności, które przesądziły o utrzymaniu decyzji Burmistrza w mocy. Skarżący podnoszą te same zarzuty, które podnieśli w odwołaniu i otrzymali na nie odpowiedź w decyzji organu odwoławczego. W tej sytuacji organ wnosi o oddalenie skargi i dodatkowo podnosi, że w sprawie [...] organ ten wydał decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze /w sądzie ta sprawa nosi sygnaturę SA/Rz 2844/01/ ze skargi B.H., G. K. uznając, że osoby te nie mają przymiotu strony, a także ze skargi B.L., która jest stroną postępowania w sprawie SA/Rz 2843/01, dotyczącej tego samego przedmiotu sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego i postępowanie nie zostało zakończone /a do takich należy niniejsza sprawa/, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dokonując w ramach postępowania sądowo-administracyjnego kontroli zaskarżonego aktu, Sąd bada jego zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W związku z tym, usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo.
Sąd przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, dokonał jej oceny formalnej, która wykazała uchybienie, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem polega na niewłaściwym ustaleniu stron postępowania.
Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zgodne, że stroną postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są właściciele lub użytkownicy wieczyści terenu objętego inwestycją oraz nieruchomości sąsiednich /uchwała NSA z 25.09.1995 VI SA 13/95, uchwała NSA z 4.12.1995 VI SA 20/95/.
W przedmiotowej sprawie, opierając się na wypisach z rejestrów gruntów, organy przyznały przymiot strony m. in. P.K. zamieszkałej w J. przy ul. K. W.
- 28. W toku postępowania sądowego stwierdzono, że osoba ta zmarła w dniu 2 czerwca 1991 r.
Zgodnie z przepisem art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jeżeli właściciel nieruchomości objętej inwestycją zmarł, należało ustalić jego następców prawnych celem umożliwienia im uczestniczenia w postępowaniu i obrony swoich interesów. Uniemożliwienie im udziału w postępowaniu mogłoby skutkować w przyszłości wznowieniem postępowania. Zgodnie bowiem z przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Niezależnie od powyższego, należy wskazać, że od decyzji organu I instancji odwołały się B.H. i G.K., wnosząc o uznanie ich za strony postępowania, bowiem mieszkając na terenie przyległym bezpośrednio do przedmiotowego skrzyżowania, narażone są na negatywne skutki związane z jego eksploatacją.
W ponownym postępowaniu organ ustali następców prawnych P.K. i powiadomi ich o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Sąd z urzędu zauważa też, że sprawa niniejsza winna być rozpatrywana łącznie ze sprawą SA/Rz 2844/01, której przedmiotem jest dopuszczenie do postępowania B.H. i G.K.
Wskazując na powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta J. w oparciu o przepis art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/. Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 152 w/w ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, o kosztach orzekając na podstawie przepisu art. 200 tej ustawy.