Uzasadnienie
do postanowienia z dnia 10 marca 2004 r.
Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 127 § 3 Kpa uchylił w całości decyzję własną z dnia [...] marca 2001 r., Nr [...] o odmowie przyznania uprawnień wdowy po kombatancie i przyznał S. K. uprawnienia wdowy po kombatancie.
W uzasadnieniu decyzji podano, że S. K. pismem z dnia [...] marca 2001 r. wystąpiła do Kierownika Urzędu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy przyznania uprawnień wdowy pozostałej po kombatancie.
Kierownik rozpatrując ponownie sprawę ustalił, że S. K. złożyła wniosek o przyznanie uprawnień wdowy po kombatancie L. K., który uzyskał uprawnienia decyzją ZW ZBoWiD w T. z dnia [...] lutego 1977 r. z tytułu "działalności w Ruchu Oporu" od lutego 1942 r. do lipca 1944 r. oraz "walki zbrojnej o utrwalanie władzy ludowej" od 4 października 1944 r. do 16 lipca 1946 r.
Decyzją z dnia [...] marca 2001r., Nr [...] Kierownik Urzędu odmówił S. K. przyznania ww. uprawnień, ponieważ zmarły mąż L. K. w czasie swojej służby w Milicji Obywatelskiej brał udział w walkach z niepodległościowym podziemiem.
Kierownik Urzędu przeprowadził ponowną weryfikację i ustalił, że zmarły mąż L. K., podczas służby w Milicji Obywatelskiej nie brał udziału w walkach z niepodległościowym podziemiem. Fakt powyższy potwierdza pismo Komendy Wojewódzkiej Policji w R. z dnia [...] listopada 2001 r., Nr [...].
Pismem z dnia 9 grudnia 2001 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. K. domagała się wyrównania jej należności finansowych wraz z odsetkami, przeproszenie za bezpodstawne pozbawienie uprawnień kombatanckich i szkalowanie jej zmarłego męża.
Uzasadniając swoje żądanie podała, że w decyzji wydanej po raz pierwszy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych bezpodstawnie odmówił jej przyznania uprawnień wdowy po kombatancie podając, że jej zmarły mąż walczył z "niepodległościowym podziemiem". Dopiero po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ten przyznał jej uprawnienia uznając, że jej mąż walczył w partyzantce.
Taka sytuacja spowodowała u niej straty finansowe, bo uprawnienia przyznano jej dopiero od listopada 2001 r. i "ani Telekomunikacja ani ZUS nie wyrównał należnych pieniędzy za pół roku wstecz". Stanowi to sumę około 1.000 zł.
Pozostałe argumenty podniesione w skardze dotyczą walki jej męża i historii jego życia, które stanowiły podstawę do przyznania mu uprawnień kombatanckich.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie podnosząc takie same argumenty, jakie zostały wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak, więc niniejsza sprawa mimo złożenia jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostanie rozpoznana w trybie wskazanej ustawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.
Należy zwrócić uwagę, że sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej w skrócie u.p.a. definiuje sprawę sądowoadministracyjną, jako sprawę z zakresu kontroli działalności administracji publicznej podlegającą rozpoznaniu w postępowaniu sądowym na podstawie tej ustawy lub inne sprawy, do których procedura ta ma zastosowanie z mocy ustaw szczególnych.
W świetle art. 3 § 2 u.p.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach w tym przepisie wymienionych. Wśród tych spraw ustawodawca nie przewidział możliwości zasądzania przez sądy administracyjne jakichkolwiek sum pieniężnych wraz z odsetkami tytułem odszkodowania, ani rozstrzygania w sprawach naruszenia dóbr osobistych. Roszczenia odszkodowawcze i z tytułu naruszenia dóbr osobistych dotyczą stosunków z zakresu prawa cywilnego i jako takie należą do właściwości sądów powszechnych.
Skoro do rozpoznania niniejszej sprawy, jako dotyczącej powództwa o ochronę dóbr osobistych i odszkodowanie, nie jest właściwy sąd administracyjny, lecz sąd powszechny należało na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 u.p.a. skargę S. K. odrzucić.