Uzasadnienie
SA/Rz 2963/01
Uzasadnienie
Decyzjami z dnia [...] listopada 2001 r. [...] Izba Skarbowa [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 259 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ utrzymała w mocy decyzje Urzędu Skarbowego stwierdzające wygaśnięcie decyzji tegoż Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2000 r. w przedmiocie rozłożenia S.Z. na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych /PIT-5/, w części dotyczących niedotrzymania terminów płatności rat w kwotach po: 1.189,60 zł płatnych do dnia 20 kwietnia 2001 r., 5 maja 2001 r., 20 maja 2001r., 5 czerwca 2001 r., 20 czerwca 2001 r., w kwotach po: 1.159,50 zł płatnych do 5 lipca 2001 r., 5 sierpnia 2001 r., 20 sierpnia 2001 r., w kwocie 1.073,40 zł płatnej do 5 września 2001 r., oraz w kwotach po 1.624,50 zł płatnych do 5 września 2001 r., 20 sierpnia 2001 r., 5 sierpnia 2001 r., 20 lipca 2001 r., 20 czerwca 2001 r., 5 lipca 2001 r.
W uzasadnieniach tych decyzji wskazano, że z art. 258 § 1 pkt 5 oraz art. 259 ustawy ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do dnia 5 czerwca 2001 r. stosuje się do decyzji o rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę jeżeli zostały wydane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. Nr 39, poz. 459/ co wynika z treści art. 9 tej ustawy. W związku z tym w przypadku gdy strona nie dotrzymała terminu płatności raty podatku oraz odsetek za zwłokę to organ stwierdza wygaśnięcie tej decyzji w tej części. Wydając w tym zakresie decyzję organ podatkowy nie bada przesłanek niedotrzymania terminu płatności lecz wyłącznie fakt nie wpłacenia danej raty. Ponieważ nie dotrzymanie terminu płatności i nie uiszczenie raty zaległości podatkowej w sprawach jest bezsporne to trafnie orzekł organ pierwszej instancji w decyzjach stwierdzających wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zdaniem organu odwoławczego zarzuty podatnika dotyczące nie prawomocności decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w związku z nierozpoznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg podatnika są bezzasadne skoro Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania tych decyzji.
W skardze na powyższe decyzje pełnomocnik skarżącego S.Z. zarzucając naruszenie art. 67 § 1 i art. 259 § 1 ordynacji podatkowej wniósł o ich uchylenie jako niezgodnych z prawem. Podtrzymał w niej argumentację o niedopuszczalności decyzji z art. 259 § 1 ordynacja podatkowa w sytuacji gdy decyzje dotyczące rozłożenia na raty zaległości podatkowej były nieprawomocne.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie z przyczyn zajętych w zaskarżonych decyzjach.
Pismem z dnia 15 grudnia 2003 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę na określone wyżej decyzje Izby Skarbowej uznając stanowisko organów podatkowych w tych sprawach za zgodne z prawem. Wniósł o umorzenie postępowania w tych sprawach.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2, art. 2, art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ oraz art. 1, art. 2, art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm./ od 1 stycznia 2004r., kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, rozpoznają wojewódzkie sądy administracyjne. Zaznaczyć jednak należy, że w sprawach w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z tym jednak, że stosuje się w nich dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.
Powyższe oznacza, że stosuje się w niniejszym postępowaniu w sprawach SA/Rz 2963 – 2978/01 przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – zwana dalej u.s.a./. Zatem Sąd na podstawie art. 111 § 1 p.s.a. wskazane wyżej sprawy połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt SA/Rz 2963/01. Ponadto zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W niniejszej sprawie skarżący był reprezentowany przez radcę prawnego, który mógł cofnąć skargę albowiem zgodnie z art. 36 pkt 1 i art. 39 pkt 3 p.s.a. było to pełnomocnictwo ogólne nie zawierające w treści wyłączenia czynności cofnięcia skargi. Uznać więc należało tę czynność procesową za skuteczną w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a.
Orzekanie w zakresie określonym w art. 152 p.s.a. było zbędne w związku z treścią rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu.
Również zbędne było orzekanie o kosztach postępowania skoro skarżący korzystał ze zwolnienia od wpisu sądowego a zgodnie z art. 199 p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takich zaś w odniesieniu do niniejszej sprawy brak.