Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. Nr [...] Izba Skarbowa, po rozpoznaniu odwołania J. R. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2002r. znak [...] w sprawie odmowy przyznania ulgi polegającej na obniżeniu podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu szkolenia uczniów: M. T., S. S., A. K. i Ł.B., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż w dniu [...] lipca 2002r. podatnik złożył w Urzędzie Skarbowym wniosek o przyznanie ulgi polegającej na obniżeniu podatku dochodowego z tytułu szkolenia uczniów.
Do wniosku podatnik dołączył następujące dokumenty: kserokopie umowy o warunkach zatrudnienia uczestników OHP bez zakwaterowania wraz z aneksem, 4 umowy o pracę zawarte z uczestnikami OHP w celu nauki zawodu, kserokopie 4 protokołów egzaminu z nauki zawodu, kserokopię dyplomu ukończenia przez podatnika Politechniki Krakowskiej w Krakowie, zaświadczenie ukończenia kursu pedagogicznego przez P. O. i dyplom ukończenia Politechniki Rzeszowskiej przez E. G. oraz świadectwo ukończenia kursu Pedagogicznego Studium Technicznego i świadectwa ukończenia kursu pedagogicznego przez B. S. Z umowy o warunkach zatrudnienia uczestników ochotniczego hufca pracy i wyjaśnień podatnika wynikało, że nadzór pedagogiczny nad realizacją programu praktycznej nauki zawodu pełniła kadra opiekuńczo-wychowawcza hufca zatrudniona i wynagradzana przez Komendę Regionalną OHP.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. Nr [...] Urząd Skarbowy odmówił J. R. przyznania ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu szkolenia uczniów.
Organ I instancji ustalił bowiem, że podatnik posiada wykształcenie wyższe w zakresie mechaniki, specjalność samochody i ciągniki, tymczasem szkolenie uczniów prowadził w zawodzie ślusarza.
Podatnik nie posiadał kwalifikacji pedagogicznych.
Od przedmiotowej decyzji organu I instancji J. R. wniósł odwołanie, w którym domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania mu ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu szkolenia uczniów.
Zarzucił błędną interpretację art. 27 c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) zwanej dalej u. p. d. f., którego celem nie jest wymuszanie zatrudnienia pedagoga w zakładzie szkolącym uczniów lecz zapewnienie dla nich nadzoru i opieki pedagogicznej.
Ponadto zarzucił złamanie zasady bezpieczeństwa prawnego, bowiem w 2000r. przy takim samym stanie faktycznym organ podatkowy przyznał mu ulgę uczniowską.
Podniósł również, że ukończył kurs pedagogiczny i dołączył kserokopię zaświadczenia o jego ukończeniu.
Rozpoznając odwołanie Izba Skarbowa stwierdziła, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy podatnikowi przysługiwało prawo do ulgi podatkowej wynikającej z art.27c u. p. d. f. Jednym z podstawowych warunków do przyznania przedmiotowej ulgi jest posiadanie uprawnienia do szkolenia uczniów z mocy odrębnych przepisów. Tymi odrębnymi przepisami są: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich zatrudniania (Dz. U. Nr 60, poz.278) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu praw i obowiązków podatników organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz.U. Nr 97, poz.179 z późn.zm.). Pierwsze z tych rozporządzeń dotyczy uprawnień jakie musi posiadać podatnik korzystający z ulgi z tytułu zatrudnienia w celu nauki zawodu, a drugie z tytułu praktycznej nauki zawodu.
Z uregulowań powołanych aktów prawnych, a przede wszystkim z § 2 ust. 1 wyżej cyt. rozporządzenia z dnia 28 maja 1996r. wynika, że przygotowanie zawodowe może prowadzić pracodawca, osoba zatrudniona u pracodawcy oraz osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy, jeżeli spełniają wymagania zawodowe i pedagogiczne określone w odrębnych przepisach.
Natomiast z §2 ust.2 tego rozporządzenia wynika, że wymagań z ustępu 1 nie muszą spełniać pracodawcy, w imieniu których przygotowanie zawodowe prowadzą uprawnieni do tego pracownicy.
Podatnik nie zatrudniał pracownika posiadającego uprawnienia do szkolenia uczniów, a tylko zawarł umowę cywilno-prawną z Komendą Regionalną OHP, która jednak nie nadawała statusu pracownika Komendantowi B. S., który sprawował nadzór pedagogiczny nad uczniami.
Również zaświadczenie P. O. o ukończeniu kursu pedagogicznego i dyplom ukończenia Politechniki Rzeszowskiej przez E. G. nie spełniają powyższego warunku.
Załączone przez podatnika do odwołania zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego budziło wątpliwości odnośnie autentyczności tego dokumentu, ponieważ wystawiony został z datą 21 grudnia 1998r. bez adnotacji, że jest to odpis lub duplikat, zachodzi niezgodność kursu-według ewidencji ZUT-75, a w/g zaświadczenia 76 oraz niezgodność czasu trwania kursu, według ZUT od 1-17 grudnia 1998r., a według zaświadczenia od 6-18 grudnia 1998r.
Z pism Kuratorium Oświaty wynika, że ZUT nie miał uprawnień do wydawania zaświadczeń o ukończeniu kursu pedagogicznego przed 6 marca 2000r.
Zgodnie zaś z § 17 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz.U. Nr 103, poz. 472 z późn. zm.), kurs pedagogiczny kończy się egzaminem złożonym przed państwową komisją egzaminacyjną powołaną przez właściwego kuratora oświaty. Brak jest dowodów, aby podatnik taki egzamin złożył.
Wniosek o przyznanie prawa do ulgi, który wpłynął do organu podatkowego w dniu 8 lipca 2002r., podlega rozpatrzeniu według stanu prawnego obowiązującego w tym dniu, a nie według przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 35, poz. 173 z późn. zm.).
Ostatecznie zarówno § 10 wyżej cyt. rozporządzenia z dnie 24 marca 1995r. jak i art. 27 c ust. 2 u. p. d. f. odsyłają w zakresie uprawnień do szkolenia uczniów do odrębnych przepisów tj. wyżej cyt. rozporządzenia z dnia 28 maja 1996r. i rozporządzenia z dnia 11 grudnia 1992r. Nie zmienił się więc zakres uprawnień.
Fakt posiadania prze żonę podatnika uprawnień pedagogicznych nie spełnia wymogu wynikającego z przepisów prawa, gdyż nie jest ona pracodawcą ani też osobą zatrudnioną u pracodawcy.
Na przedmiotową decyzję Izby Skarbowej J. R. wniósł skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 27c u.p.d.f. Podniósł, iż organy podatkowe bezzasadnie uznały, że nie posiada on kwalifikacji pedagogicznych, zebrały niepełny materiał dowodowy i oceniły go w sposób dowolny.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosiła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - określanej dalej jako p. s. a.
W Sądu ocenie organ podatkowy nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności w sprawie dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Na przedstawionym przez skarżącego zaświadczeniu o ukończeniu kursu pedagogicznego z dnia 11 grudnia 1998r., wystawionym przez Zakład Usług Technicznych Spółka z o.o. w K., widnieją 3 nieczytelne podpisy członków komisji egzaminacyjnej.
Podatnik przedstawił protokół z przeprowadzenia egzaminu końcowego kursu pedagogicznego odbytego w dniu 17 grudnia 1998r., w którym widnieje jego nazwisko (karta 20 akt administracyjnych tom I).
Przedstawił również pismo z dnia [...] czerwca 1999r. znak [...] skierowane przez Kuratorium Oświaty do Zakładu Usług Technicznych w K., w którym poinformowano adresata, że z dniem 20 czerwca 1999r. upływa termin ważności funkcjonowania państwowych komisji egzaminacyjnych powołanych przez kuratorów byłych województw: krośnieńskiego, rzeszowskiego, tarnobrzeskiego i przemyskiego na podstawie § 17 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz.U. Nr 103, poz. 472) do przeprowadzania egzaminów absolwentom kursów pedagogicznych.
Organy podatkowe przyjęły, że brak jest dowodów iż skarżący złożył egzamin przed państwową komisją egzaminacyjną w trybie § 17 tego rozporządzenia. Jednak do przedłożonych w/w dokumentów się nie ustosunkowały i nie skonfrontowały ich z dokumentami archiwalnymi byłego Kuratorium Oświaty w K. Oznacza to, że organy podatkowe przedwcześnie poddały w wątpliwość autentyczność przedstawionego przez skarżącego zaświadczenia o ukończeniu kursu pedagogicznego.
Tymczasem dokument ten ma pierwszorzędne znaczenie w sprawie. Dopiero jego pełna ocena umożliwi prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.
Z uwagi na powyższe organy podatkowe naruszyły prawo procesowe w postaci art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), wobec czego zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.s.a.
W oparciu o art. 152 p. s. a. określono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku.
Na podstawie art. 200 p. s. a. zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 2819,50zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.