Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe przeprowadziły postępowanie z naruszeniem zasad określonych przepisem art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Z akt sprawy wynika i jest to między stronami bezsporne, że w dniu 23.09.1994 r. przeprowadzona została u podatnika kontrola w zakresie poprawności wystawiania faktur, prawidłowości prowadzenia dokumentacji dotyczącej podatku od towarów i usług oraz rzetelności rozliczania się z podatku VAT z budżetem przez skarżącego. Kontrolą został objęty okres od stycznia do lipca 1994 roku. Z protokołu wynika że w czerwcu i lipcu 1994 r. dokonano odliczeń podatku od zakupów części samochodu osobowego, będącego środkiem trwałym firmy, które to części objęte są rachunkami: z dnia 1.06.1994 r. wystawionym przez Nissan autoryzowany dealer Zakład Usługowo-Handlowy, z dnia 15.06.1994 r. wystawionym przez Artykuły motoryzacyjne "Motozbyt" i z dnia 9.07.1994 r. wystawionym przez sklep z częściami motoryzacyjnymi. Poza takim określeniem rachunków ze wskazaniem kwoty i podatku, nie zostały określone w żaden sposób zakupione przez podatnika części.
Natomiast w protokole stwierdzone zostało, że odliczenia podatku dokonane zostały z naruszeniem art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. Opierając się na takim materiale dowodowym organ podatkowy I instancji decyzją z dnia 24.10.1994 r. określił wartość podatku należnego i naliczonego z uwzględnieniem sankcji, przy czym w uzasadnieniu swej decyzji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż w miesiącach czerwcu i lipcu 1994, z naruszeniem przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego od zakupu części do samochodu osobowego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Izbę Skarbową, przy czym w uzasadnieniu w żaden sposób nie określono rodzaju części zakupionych przez podatnika. Tak zebrany materiał dowodowy, gdzie brak jest określenia rodzaju zakupionych części, uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem materialnym.
Również uzasadnienia decyzji organów podatkowych nie odpowiadają wymogom art. 107 par. 3 Kpa, skoro nie określono nazw zakupionych części, które w ostateczności uznane zostały jako części składowe. Ocena bowiem zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, przekonywującym zarówno co o prawidłowości oceny sytuacji faktycznej jak i prawnej rozstrzygnięcia. Takim wymogom nie odpowiadają uzasadnienia decyzji organów podatkowych. Stwierdzić więc należy, że prowadzące postępowanie organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Przechodząc do materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że spór sprowadza się do kwestii interpretacji pojęcia "części składowe", użytego w przepisie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./
Ponieważ powołana ustawa nie określa bliżej tego pojęcia, więc należy odnieść się do określenia "części składowej" zawartego w przepisie art. 47 par. 2 Kc. W myśl tego przepisu częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Wypracowane na tle tego przepisu orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że częścią składową rzeczy jest to, co jest połączone z nią w sensie fizycznym, intensywnie, a połączenie jest na tyle mocne, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę.
W konsekwencji przyjąć należy, że to wszystko, co stanowi o istocie samochodu osobowego jest jego częścią składową, przy czym elementy podlegające normalnemu zużyciu w czasie eksploatacji pojazdu, które mają charakter uniwersalny /mogą być użyte do różnych samochodów/ należy traktować jako części zamienne. Taką wykładnię powołanego przepisu organ podatkowy zastosuje przy ocenie charakteru i rodzaju zakupionych przez podatnika części.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w wyroku, w oparciu o przepis art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 i art. 208 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.