Uzasadnienie
Wojewoda P. decyzją z dnia 12 stycznia 2001 r., wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania Marka P. od decyzji Prezydenta Miasta Rz. z dnia 30 października 2000 r. (...) dotyczącej ustalenia waloryzacji odszkodowania wypłaconego przez Zarząd Miasta Rz. za wywłaszczoną nieruchomość oraz odmowy naliczenia odsetek od ustalonej kwoty waloryzacji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w punkcie I, dotyczącym ustalenia waloryzacji odszkodowania oraz uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałych punktach /II, III, IV/ i orzekł o obowiązku naliczenia odsetek ustawowych od ustalonej kwoty waloryzacji odszkodowania /4.522,30 zł/ za okres od dnia wypłaty przez Zarząd Miasta odszkodowania tj. od 30 stycznia 1997 r. do dnia zapłaty naliczonej kwoty waloryzacji na rzecz Marka P. Decyzję tę zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zarząd Miasta Rz., pod zarzutem naruszenia art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 358 par. 3 i art. 418 Kc.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż waloryzacja ustalonego odszkodowania nie wyłącza żądania odsetek za zwłokę lub opóźnienie w wypłaceniu odszkodowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Otóż w charakterze podmiotów postępowania administracyjnego występują przede wszystkim, strona i organ administracji, różniące się zakresem uprawnień, a także formą i celem działania.
Zgodnie z art. 28 Kpa stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Obowiązkiem natomiast organu administracji jest wydawanie władczych orzeczeń, ustalających uprawnienia i obowiązku stron /art. 6 i art. 7 Kpa/.
Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 października 1984 r. III AZP 5/84 /OSNC 1985 nr 7 poz. 86/ w ustawowej woli organu nie ma miejsca na własny interes wydającego decyzję także wówczas, gdy decyzja ta w jakikolwiek sposób dotyka jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyklucza możliwość jednoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i dążącej do uzyskania korzystnej dla siebie decyzji. Jeśli organ nie może być stroną postępowania administracyjnego, w którym występuje jako nosiciel imperium państwowego, to tym samym nie jest uprawniony do wniesienia skargi rozpoczynającej postępowanie sądowe.
Z tego, co wyżej naprowadzono, wynika, że skoro w niniejszej sprawie w pierwszej instancji wydał decyzję Prezydent Miasta Rz., to tym samym niedopuszczalne jest wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Zarząd Miasta Rz. na decyzję organu odwoławczego tj. Wojewody P. Z tych przyczyn na mocy art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu.