Uzasadnienie
SA/Rz 390/03
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2003r. [...] Izba Skarbowa, po rozpoznaniu odwołania E. S. utrzymała w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2002r. znak [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji z dnia [...] lipca 2002r. Nr [...]. Powołując się na treść art. 215 § l Ordynacji podatkowej, wskazano, że organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Czynność ta może być dokonana w każdym czasie gdyż przepisy nie prze widuj ą żadnych ograniczeń w tym zakresie. W ocenie organu, zastosowanie tego trybu postępowania nie ma wpływu na przebieg postępowania podatkowego, w tym toczące się postępowanie odwoławcze.
Na postanowienie to E. S. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie przepisu art. 368 pkt. l i pkt.4 kpc polegające na błędnej wykładni tych przepisów oraz sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału.
Podnosząc te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez stwierdzenie nieważności ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Izbie Skarbowej do ponownego rozpoznania. Nadto skarżący wniósł o utrzymanie karty podatkowej na 2002r w kwocie 520 zł miesięcznie gdyż nie zalega z opłatą z tytułu karty podatkowej, a żona jego w tym okresie nie prowadziła działalności gospodarczej z powodu urodzenia dziecka.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w postanowieniu, nadto naprowadzając, że skarżący nie kwestionuje zasadności dokonania sprostowania omyłek lecz domaga się merytorycznej zmiany decyzji w sprawie wygaszenia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej i ustalenia stawki tej karty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Stosownie do treści art. l § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne i postanowienia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna.
Ustalając stan faktyczny sprawie wskazać należy, że decyzja Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2002r. [...], stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia [...] stycznia 2002r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2002r z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej została skarżącemu doręczona w dniu 5 sierpnia 2002r. Wskutek złożonego w dniu 19 sierpnia 2002r przez skarżącego odwołania, akta sprawy wraz ze stanowiskiem zostały przekazane organowi odwoławczemu w dniu 13 września 2002r. Zostało zatem wszczęte postępowanie odwoławcze zakończone decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2002r. [...].
Oznacza to, że postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2002r. [...], wydane w oparciu o treść art. 215 § l ustawy z dnia 29 sierpnia Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm./ prostujące z urzędu oczywiste omyłki - wydane zostało w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego, gdy rozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie przedmiotowym należało, z zastrzeżeniem art. 226 § l Ordynacji podatkowej, do wyłącznej kompetencji organu odwoławczego.
Stosownie do tego przepisu, jeżeli organ podatkowy który wydał decyzję, uzna, że odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na uwzględnienie w całości, wyda nowa decyzję, którą uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. W oparciu o treść art. 227 § l Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r. organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy właściwemu organowi odwoławczemu w terminie miesiąca od dnia otrzymania odwołania, chyba, że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226. Oznacza to, że skorzystanie z trybu autoweryfikacji decyzji winno nastąpić w terminie miesiąca od otrzymania odwołania. W rozpoznawanej sprawie organ l instancji nie skorzystał z tego trybu do czasu przekazania odwołania skarżącego wraz z aktami sprawy organowi II instancji z wnioskiem o utrzymanie decyzji w mocy.
Jakkolwiek słusznie organ podniósł, że przepis art. 215 ordynacji podatkowej nie określa granic czasowych, w których dopuszczalne jest sprostowanie błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki w wydanej decyzji to skorzystanie z tej instytucji nie jest możliwe po uruchomieniu kontroli w administracyjnym toku instancji. W takim wypadku uprawnienia do weryfikacji decyzji w trybie art. 226 lub 233 Ordynacji podatkowej konsumują wywodzoną z przepisu art. 215 § l ustawy możliwość sprostowania aktu dotkniętego uchybieniami formalnymi. Zawisłość sprawy w postępowaniu odwoławczym i związana z tym dewolucja kompetencji stanowią czasową przeszkodę do skorzystania przez organ I instancji z trybie rektyfikacji wydanej wcześniej, lecz jeszcze nie ostatecznej decyzji. Do kompetencji organu odwoławczego- przejmującego sprawę i powtórnie ją rozpoznając należy ocena charakteru omyłki lub błędu, w tym również rozważenie, czy wykazują one cechy poddające się rektyfikacji, czy też posiadają znamiona wadliwości prawnej uzasadniające wzruszenie decyzji /wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2002r. III SA 2558/00 ONSA 2003/4/135, wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2002r. III SA 2557/00 M. Podat. 2003/7/46/.
Z przyczyn naprowadzonych wyżej, Sąd działając na podstawie art. 132, art. 142 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c art.151, art. 152, art. 200, art. 211 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1210/ orzekł jak w sentencji.