Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] października 1999r. [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpoznania odwołania M. S., J. P. i W. S. od nakazu płatniczego Wójta Gminy [...] z dnia 15 lutego 1999r. Nr [...] ustalającego wymiar podatku od nieruchomości za 1999r. stwierdziło uchybienie terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 zm. - zwanej dalej Ordynacją podatkową) do wniesienia odwołania. Wskazano, iż podstawę prawną stanowi art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu podniesiono, iż J. P., M. S. i W. S. są współwłaścicielami po 1/3 działki nr 691/3 o powierzchni 0.11 ha stanowiącej drogę położonej w S. Przedmiotowa droga podlega opodatkowaniu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 1, poz. 31 ze zm. - zwanej dalej u.p.o.l. Z art. 2 ust. 4 przedmiotowej ustawy wynika, że jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub współposiadanie innych osób niż małżonkowie, obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach i współposiadaczach. Dlatego organ I instancji wykonując obowiązek z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej ustalił nakazem płatniczym współwłaścicielom wymiar łącznego podatku za 1999r. J. P. otrzymała nakaz płatniczy w dniu 26 lutego 1999r. a więc termin do wniesienia odwołania upłynął jej dnia 12 marca 1999r. Odwołanie od nakazu płatniczego wpłynęło do Urzędu Gminy ze strony współwłaścicieli w dniu 27 lipca 1999r. a więc z uchybieniem terminu, przy czym odwołujący się nie domagali się przywrócenia terminu.
Na postanowienie z dnia [...] października 1999r. M. S. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc kwestie merytoryczne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 28 września 2001r. sygn. akt SA/Rz 2124/99 uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. S. kwotę 10 zł.
W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uchybieniu terminu wydane zostało przedwcześnie.
Sąd stwierdził, że brak jest ustaleń czy skarżąca otrzymała decyzję organu pierwszej instancji a jeżeli tak to, w jakim terminie i czy była prawidłowo pouczona o sposobie złożenia odwołania. Twierdzenie organu II instancji zawarte w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia, że skarżąca otrzymała nakaz płatniczy z dnia 26 lutego, 1999 r. nie jest potwierdzone, bo w aktach brak takiego potwierdzenia. W aktach znajdują się dwie decyzje z dnia [...] października 1999 r. nr. [...] oraz druga z dnia [...] sierpnia 1999 r. o takim samym numerze z ręcznie dopisana datą 15 luty 1999 r., jednak brak jest dowodów na doręczenie przedmiotowej decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2002 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odwołanie M. S. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 1999r. nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotową decyzję Wójta Gminy doręczono współwłaścicielce J. P. w dniu 26 lutego 1990 r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania wynikający z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej upłynął w dniu 12 marca 1999r., podczas gdy strona złożyła odwołanie w dniu 27 lipca 1999r. Wniesienie odwołania nastąpiło więc z uchybieniem terminu i organ odwoławczy na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zobligowany był do stwierdzenia tego uchybienia, a strona nie wnosiła o przywrócenie terminu.
Na powyższe postanowienie J. S. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc ponownie zarzuty merytoryczne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Dodatkowo podniesiono, iż decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 1999 r. doręczono tylko współwłaścicielce J. P. w dniu 26 lutego 1999r.
Jednak taki tryb postępowania zgodny był z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 września 1996r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego (Dz.U. Nr 112, poz. 539), zgodnie, z którym jeżeli nieruchomość jest współwłasnością albo we współposiadaniu kilku osób, na któregokolwiek ze współwłaścicieli wystawia się nakaz płatniczy, prowadzi rachunkowość, wystawia tytuły wykonawcze i załatwia inne sprawy ze skutkiem dla pozostałych osób. Organ I instancji popełnił tylko błąd, ponieważ sporządził w systemie komputerowym dwa odpisy decyzji, jeden z datą 7 października 1999r. i drugi z datą 31 sierpnia 1999r., zamiast tylko jeden z datą wydania z [...] lutego 1999r.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270)-określanej dalej jako p.s.a.
Skarga jest zasadna.
Art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1272) stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Tymczasem organ II instancji w żaden sposób nie uwzględnił wskazań i zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zwartych w uzasadnieniu do wyroku z dnia 21 września 2001r. sygn. akt SA/Rz 2124/99, przez co naruszył w sposób rażący wyżej określone przepisy, wskutek czego należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
W oparciu o art. 152 p.s.a. określono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku.
Na podstawie art. 200 p.s.a. zasądzona od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. S. kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.