Uzasadnienie
SA/Rz 505/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002r., [...] nakazującą K. i F. D. rozbiórkę obiektu budowlanego /budynku gospodarczego/ wybudowanego na działce nr ewid. 889 położonej w D. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest konsekwencją tego, że organ odwoławczy nie dopatrzy się naruszenia prawa w decyzji I-szo instancyjnej. Potwierdził, że wybudowanie budynku gospodarczego bez zezwolenia w odległościach naruszających wynikające z warunków technicznych zasady sytuowania budynków i z materiałów łatwo zapalnych /drewno/ skutkować musi nakazaniem rozbiórki tak wzniesionych obiektów, gdyż zachodzą warunki określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z 28 października 1974r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 38, poz. 229 z późn.zm./.
Z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodzili się K. i F. D. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie wskazali, że budynek objęty postępowaniem w sprawie którego zawisła skarga przed Sądem wybudowany został w 1988 r. i od tamtego czasu wykorzystywany jest do przechowywania sprzętu rolniczego. Wybudowany budynek nie przeszkadza sąsiadom, choć znajduje się przy ich granicy, dlatego za nietrafne uznać należy decyzje nakazujące jego rozbiórkę skoro bezpośredni sąsiedzi nie wnoszą do jego usytuowania żadnych zastrzeżeń. Z tych powodów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i powołał argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi K. i F. D., gdyż skarga złożona przez strony do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd administracyjny rozpoznając skargę stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./: dalej prawo o p.s.a. nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawami, ani formułowanymi przez stronę wnioskami Sąd rozpoznaje sprawę w jej granicach.
Przyjmując tak wyznaczony zakres kontroli Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w taki sposób, by Sąd mógł wyeliminować ją z obrotu prawnego. Z tego więc powodu Sąd skargę oddalił.
W toczącym się postępowaniu administracyjnym i przed Sądem poza sporem pozostaje fakt wybudowania budynku gospodarczego w 1988 r. i stwierdzenie, że budowa ta nastąpiła bez prawem wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia. Dla oceny zaskarżonej decyzji te dwie okoliczności mają znaczenie podstawowe. Wybudowanie budynku w 1988 r. oznacza, że do oceny działań podjętych przez inwestora organy musiały zastosować ustawę z dnia 28 października 1974 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 38, poz. 229 z późn. zm./ ze względu na treść art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z akt sprawy wynika, że organy poprawnie zastosowały przepisy i z tego powodu trudno wskazać w tym zakresie naruszenie prawa.
Stosowanie do sprawy skarżących art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974 r., bo ten przepis ma zastosowanie do samowolnej budowy, a poza sporem pozostaje stwierdzenie, że skarżący zrealizowali swój budynek gospodarczy bez pozwolenia i bez zgłoszenia, wymaga stwierdzenia, czy w przypadku objętym skargą spełnione są warunki w nim określone.
Zdaniem Sądu wybudowanie jakiegokolwiek obiektu budowlanego z naruszeniem zasad wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 17, poz. 62, ze zm./, a odnoszących się do naruszenia odległości miedzy budynkami /obiektami budowlanymi/ jeżeli budynki te wykonane zostały z materiałów łatwo zapalnych /drewno/ zawsze prowadzić musi do przyjęcia, że działanie takie wyczerpuje dyspozycję art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974 r. Naruszenie zasad sytuowania obiektów budowlanych w takich warunkach należy traktować jak zagrożenie dla życia i zdrowia budzi, a to zmusza organy nadzoru do uchylenia stanu zagrożenia przez nakazanie rozbiórki. W tym więc znaczeniu zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję orzekającą nakaz rozbiórki budynku będącego własnością K. i F. D. prawa nie naruszyła.
Stwierdzenie tego faktu nie dawało podstaw do uchylenia decyzji będących przedmiotem skargi. Dla oceny zaistniałej sytuacji nie ma znaczenia to czy sąsiedzi nie protestują i godzą się na usytuowanie budynków.
Z tego więc powodu argumenty skargi wskazujące na brak protestów sąsiadów jako podstawę legalności wybudowanego budynku nie mogą być przez Sąd brane pod uwagę.
Mając powyższe na uwadze Sąd stosując art. 151 prawa o p.s.a. orzekł jak na wstępie.