Uzasadnienie
SA/Rz 520/03
Skarżąca F. R. została wezwana do uiszczenia wpisu należnego od wniesionej przez nią skargi oraz wyjaśnienie, czy od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] marca 2003 r. składała odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (jeżeli tak, to o podanie daty i numeru decyzji organu odwoławczego).
Powyższe wezwanie wraz z pouczeniem, iż nieusunięcie braków skargi w terminie 7 dni od daty jego otrzymania spowoduje jej odrzucenie, zostało skarżącej doręczone w dniu 5 kwietnia 2003 r.; mimo upływu zakreślonego terminu nie zostało wykonane.
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie obowiązujących od tego dnia nowych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - powoływanej dalej jako P.p.s.a., lecz z zastosowaniem dotychczasowych przepisów o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2 w/w ustawy).
Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. który określa wymagania formalne skargi, powinna ona czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy.
Alt. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, iż Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skoro zatem skarżąca nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania, złożona przez nią skarga nie może być rozpoznawana i podlega na podstawie powołanego przepisu odrzuceniu.
Ubocznie należy zwrócić uwagę na treść aktualnie obowiązującego art. 239 pkt 1a P.p.s.a., zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych m.in. strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Mimo iż obecnie skarżąca nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych korzystając z ustawowego zwolnienia, to i tak pozostaje to bez wpływu na treść zapadłego orzeczenia.
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.