Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 marca 1999 r. Wojewoda P. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po ponownym rozpatrzeniu odwołania Czesławy i Władysława K. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia 10 lutego 1998 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Lucynie i Jerzemu G. pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego na działce nr 1100/4 w T., po wyroku NSA z dnia 20 stycznia 1999 r. SA/Rz 936/98 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że ponowna analiza akt i odwołania nie wykazała naruszeń prawa, które uzasadniałyby wzruszenie zaskarżonej decyzji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zbadano pod kątem wytycznych zawartych w wyroku, a także w zakresie zgodności z przepisami art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Zalegające w aktach sprawy orzeczenie techniczne opracowane przez osobę uprawnioną określa w pkt 4 warunki gruntowe jako dobre. Zawiera również wytyczne i rysunki szczegółowe wykonania fundamentów pod projektowany obiekt w nawiązaniu do fundamentów budynku gospodarczego usytuowanego przy granicy na działce Czesławy i Władysława K. Jeśli chodzi o obowiązki inwestora to należy do nich m.in. zapewnienie wykonania robót przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych. Osoba ta obejmując obowiązki kierownika budowy bierze pełną odpowiedzialność za pełny proces inwestycyjny od chwili objęcia tych obowiązków. Ponieważ konstrukcja projektowanego obiektu nie jest skomplikowana ani przewidywany sposób użytkowania nie stwarza okoliczności szczególnych, brak jest podstaw do żądania od inwestora przedłożenia dodatkowych opracowań w tym zakresie.
Na decyzję tą skargę wnieśli Czesława i Władysław K. i formułując zarzut rażącego naruszenia przez Wojewodę P. przepisu art. 30 ustawy o NSA, a także art. 56 tej ustawy, jak również naruszenie prawa materialnego - w szczególności art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego i art. 77 par. 1 Kpa, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji łącznie z decyzją organu I instancji ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody P. Poszczególne zarzuty skarżący dodatkowo uzasadnili wnioskując jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz jak najszybsze rozpoznanie sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i dodatkowo wyjaśnił, że nie w każdym przypadku zachodzi potrzeba ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego. Zagadnienie to uregulowane zostało w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych i weszło w życie z dniem 9 stycznia 1999 r. Wskazując na przyjęte w tym akcie prawnym rozwiązania organ konkludował, że dla budynku takiego jak w przedmiotowej sprawie wystarczającym jest określenie jakościowych właściwości gruntu przez projektanta. W sprawie posiadający uprawnienia budowlane Stanisław K. - autor orzeczenia technicznego dołączonego do projektu budowlanego, wskazał na podstawę opracowania, którą stanowią m.in. makroskopowe badania gruntu w wykopach kontrolnych przy fundamentach. W konkluzji orzeczenia autor dokonał jakościowej oceny warunków gruntowych uznając je za dobre, nie wymagające dodatkowych badań. Powyższe w powiązaniu ze wskazaniem fundamentów pod budynek gospodarczy i jednoczesnym rozstrzygnięciem kwestii budowy w granicy uzasadnia sformułowany wniosek o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Stan faktyczny przedstawia się następująco: wyrokiem z dnia 20 stycznia 1999 r. sygn. SA/Rz 258/98, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi Czesławy i Władysława K. na decyzję Wojewody P. z dnia 6 maja 1998 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego przez Lucynę i Jerzego G. na działce nr 1100/4 w miejscowości T., uchylił zaskarżoną decyzję przesądzając jednocześnie możliwość usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki. Natomiast u podstaw uchylenia decyzji legło stwierdzenie naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa, o ile milczeniem potraktowany został zarzut zaniechania przeprowadzenia badań geologicznych i obliczeń statycznych odnośnie obciążeń gruntu. Zarzut ten wiąże się z art. 34 ust. 3 pkt 4 prawa budowlanego, zaś projekt budowlany opracowany przez Kazimierza D. w tej materii nie zawiera żadnych informacji. Wobec tego Sąd stwierdził, iż "przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy powtórnie przeanalizuje sprawę i na tej podstawie udzieli zupełnej odpowiedzi, czy w przedmiotowej sprawie są wymagane badania geologiczne-inżynierskie, obliczenia statyczne gruntu, a w razie wątpliwości przesłucha na tą okoliczność projektanta".
Realizując wytyczne Sądu organ II instancji przeprowadził dowód z dołączonego do projektu technicznego orzeczenia sporządzonego przez mgr inż. Stanisława K. - posiadającego uprawnienia konstruktorsko-budowlane i na tej podstawie ustalił, że z uwagi na dobre warunki gruntowe nośności gruntu pod fundamentami nie sprawdza się. Równocześnie wobec zawarcia w ocenie technicznej wytycznych dotyczących istniejących fundamentów pod projektowany budynek organ stwierdził, że nie zachodzi potrzeb aby projekt budowlany zawierał wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia budynku, o czym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Zagadnienia te uregulowane zostały szczegółowo w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych /Dz.U. nr 126 poz. 839/, które weszło w życie z dniem 9 stycznia 1999 r. a z którego wynika, że dla niewielkich obiektów budowlanych, o statycznie wyznaczalnym schemacie obliczeniowym, wymienionych w par. 7 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia /objętych pierwszą kategorią geotechniczną/, projektant może poprzestać na jakościowym określeniu właściwości gruntu. Do pierwszej kategorii geotechnicznej zaliczone zostały budynki mieszkalne i gospodarcze o wysokości do 2 kondygnacji. Stąd też orzeczenie techniczne sporządzone przez Stanisława K. stanowi wystarczający dowód w sprawie.
Stwierdzić zatem należy, że Wojewoda P. zrealizował wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku sygn. SA/Rz 936/98 udzielając zupełnej odpowiedzi na postawione przez Sąd pytanie. Co więcej organ nie ograniczył się li tylko do oceny zalegającego w aktach dowodu /orzeczenia technicznego Stanisława K./ ale stanowisko swoje dodatkowo poparł argumentacją wynikającą z prawa materialnego /powołane wyżej rozporządzenie MSWiA z dnia 24 września 1998 r. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz przepisów postępowania administracyjnego na uwzględnienie nie zasługują.
Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga zakres sądowej kontroli decyzji administracyjnych, który z mocy art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sprowadza się do badania pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 ustawy o NSA/.
Ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza, dlatego skarga podlega oddaleniu, w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.