Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) lutego 2002r. znak (...) Prezes Głównego Urzędu Ceł po rozpoznaniu odwołania J. P. od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego nr (...) z dnia [...] czerwca 2001 r. uznającej zgłoszenie celne zawarte w JDA SAD nr El3100900/00/002367 z dnia 23 grudnia 1998 r. za nieprawidłowe, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podano, że J. P. w dniu 23 grudnia 1998 r. dokonał zgłoszenia celnego JDA SAD 100900/00/0023367 domagając się objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzonego z Danii samochodu ciężarowego marki VOLKSWAGEN LT35 rok produkcji 1997 r. Do zgłoszenia celnego dołączył fakturę nr 35 z dnia 16 grudnia 1998 r. wystawioną przez duńską firmę "A" z Kopenhagi, w której wartość samochodu określono na kwotę 29 500 DKK oraz ocenę techniczną nr 28/XII/98 z dnia 22 grudnia 1998 r.
W wyniku weryfikacji dokumentów do przedmiotowego zgłoszenia celnego przeprowadzonej w ramach pomocy prawnej przez duńskie organy celne ujawniono, że oprócz faktury dołączonej do zgłoszenia celnego, w której określono wartość samochodu na kwotę 29 500 DKK, istnieje dodatkowa faktura o nr 35 z tej samej daty tj. z dnia 16 grudnia 1998 r., dotycząca sprzedaży podnośnika do samochodu o wartości 11 000 DKK.
Podnośnik ten stanowił element wyposażenia samochodu w dniu dokonywania zgłoszenia celnego.
Postanowieniem z dnia (...) lutego 2001 r. nr (...) Dyrektor Urzędu Celnego wszczął postępowanie w celu ustalenia rzeczywistej wartości importowanego samochodu, a decyzją z dnia (...) czerwca nr (...) uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił wartość celną na 42 420 DKK, w tym 29 500 DKK - wartość samochodu, 11 000 DKK- podnośnika i 1920 DKK - koszty transportu oraz określił kwotę długu celnego według stawki autonomicznej wynoszącej 35 %.
Jak wynika z ujawnionych u eksportera faktur handlowych jak również wyjaśnień B.D. dokonującego zakupu samochodu, faktyczna wartość pojazdu ujęta została łącznie w obydwu fakturach posiadających te same daty i numery. Zatem wartość celna towaru w rozumieniu art. 23 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) wynosi 42 420 DKK, na którą składają się wartość samochodu, podnośnika i koszty transportu. Zgodnie z art. 13 § 1 Kodeksu celnego, cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych, a w myśl art. 13 § 3 pkt 4 tegoż Kodeksu taryfa celna obejmuje obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolita Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów.
Obowiązujące w dniu zgłoszenia celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. z 1997 r. Nr 158, poz. 1047) oraz postanowieniu art. 16121 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość zastosowania stawek celnych obniżonych w przypadku gdy:
* towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej
* pochodzenie towaru zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR 1 łub deklaracją na fakturze
* został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski. Przeprowadzona przez upoważnione władze kraju eksportera kontrola wykazała, że transakcja dotyczyła samochodu i podnośnika i została udokumentowana dwiema fakturami o nr 35 datowanymi na dzień 16 grudnia 1998 r.
Nowo ujawniona faktura dotyczyła podnośnika i nie zawierała deklaracji eksportera o pochodzeniu towaru.
Towar ujęty w przedmiotowych fakturach należy traktować jako jedną przesyłkę.
Skarżący nie przedstawił prawidłowego dowodu pochodzenia towaru, wobec czego organ I instancji prawidłowo zastosował stawkę celną autonomiczną, bowiem faktura dotycząca podnośnika nie zawierała deklaracji o pochodzeniu towaru, a faktura dołączona do zgłoszenia celnego nie odzwierciedlała rzeczywistego stanu towaru, gdyż dotyczyła jedynie samochodu.
Na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia (...) lutego 2000 r. J. P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu administracyjnego domagając się jej uchylenia.
Bez powoływania się na konkretne przepisy skarżący zarzucił, że przedmiotowa decyzja jest dla niego krzywdząca. Samochód kupił za 29 500 DKK, która to kwota odejmowała również podnośnik. Faktura na podnośnik została wydana bez jego wiedzy.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wnosił o jej oddalenie i podtrzymywał dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 p.s.a. kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie okoliczności faktycznych występujących w sprawie.
Skarga jest zasadna.
Dania - członek Wspólnoty Europejskiej oraz Polska związane były postanowieniami Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie pomiędzy Rzeczpospolita Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony, z dnia 12 grudnia 1991 r. (zał. do Dz.U. z 1991r. Nr 11, poz. 38 ze zm.) - zwanego dalej Układem Europejskim. Protokół 6 Układu Europejskiego zawiera postanowienia o wzajemnej pomocy w sprawach celnych.
W ramach tej pomocy prawnej władze celne Danii w piśmie nr 99/99-5124-00227, które wpłynęło do GUC w dniu 29 marca 2000 r., nadesłały raport dochodzeniowy i pozostające u eksportera faktury. Okazało się wówczas, że u eksportera znajdowała się jeszcze jedna faktura o nr 35 z dnia 16 grudnia 1998 r. dotycząca tylko podnośnika o wartości 11 000 DKK, która nie zawierała deklaracji eksportera o pochodzeniu towaru, niezależnie od faktury o takim samym numerze i dacie, która została przedstawiona przy zgłoszeniu celnym dotyczącym tylko importowanego samochodu. Faktura dotycząca samochodu zawierała deklarację eksportera o pochodzeniu towaru.
Bezsporne jest pomiędzy stronami, że podnośnik wprowadzony został na polski obszar celny wraz z samochodem oraz stanowił element jego wyposażenia. Podnośnik był, więc przynależnością samochodu w rozumieniu art. 51 § 1 K.C., ponieważ potrzebny był do korzystania z samochodu i pozostawał w faktycznym związku odpowiadającym temu celowi z rzeczą główną, którą stanowił samochód. Jednocześnie podnośnik stanowił rzecz odrębną o znacznie mniejszej wartości niż samochód. Art. 52 K.c. stanowi, że czynność prawna mająca za przedmiot rzecz główną odnosi skutek także względem przynależności, chyba, że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.
Należy zgodzić się z organami celnymi iż wartość podnośnika wpływała na podniesienie wartości celnej przesyłki. Jednakże podnośnik jako przynależność samochodu powinien dzielić los rzeczy głównej. Skoro, więc na fakturze dotyczącej samochodu była deklaracja eksportera o pochodzeniu towaru z Unii Europejskiej, to do całej przesyłki tj. samochodu wraz z podnośnikiem powinna być zastosowana obniżona stawka celna a nie autonomiczna w wysokość 35 %.
Z uwagi na powyższe należało przyjąć, że organy celne dopuściły się naruszenia prawa materialnego postaci art. 13 § 1 i § 3 pkt 4 oraz § 4 Kodeksu celnego ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.s.a.
W oparciu o art. 152 p.s.a. określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku.
W oparciu o art. 200 p.s.a. zasądzona na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 288,60 zł.