Uzasadnienie
SA/Rz 572/02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) lutego 2002r. (...) Prezes Głównego Urzędu Ceł, po rozpoznaniu odwołania L. M. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Celnego z dnia (...) kwietnia 2001r nr (...) w części określenia wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego w stosunku do zgłoszeń celnych z dnia 27 kwietnia 1998r., z dnia 20 kwietnia 1998r. oraz z dnia 16 kwietnia 1998r. i w tym zakresie umorzył postępowanie. W pozostałej części decyzję organu I instancji utrzymał w mocy orzekając, że rozliczenia cła dokona Dyrektor Urzędu Celnego.
Jako podstawę prawną decyzji orzekający w sprawie organ powołał art. 233 §1pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm./, art. 23 § l, art. 30 § 1 ust. 5, art. 85 § l, art. 65 § 4 w zw. z art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny /Dz.U. Nr 23 poz. 117 ze zm./.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniach 30 czerwca 1998rmaja 1998r., 8 maja 1998r., 4 maja 1998r., 27 kwietnia 1998r., 20 kwietnia 1997r. i 16 kwietnia 1998r. dokonano zgłoszeń celnych w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzieży pochodzącej z B na podstawie załączonych faktur.
Organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2001r. uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części ustalenia wartości celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego w wyniku ujawnienia umowy której przedmiotem było organizowanie wysyłki i przeprowadzanie kontroli jakości odzieży a także faktur obejmujących płatność za te usługi i dokumenty bankowe.
Zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek celnych w tym dniu obowiązujących.
Zgodnie z przepisami Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 ustawy (art. 23 § 1 Kodeksu celnego).
Natomiast stosownie do przepisu art. 30 § 1 ust. 5 Kodeksu celnego: "W celu określenia wartości celnej z zastosowaniem przepisów art. 23, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu polskiego".
Dla rozstrzygnięcia, które zapadło w rozpatrywanej sprawie, kluczowe znaczenie miały dokumenty, które zostały ujawnione podczas kontroli w siedzibie importera: umowa najmu z dnia 20.08.1994r. zawarta pomiędzy "A." z siedzibą w K a "A." z siedzibą w B., z dnia 26.02.1995r. zawarta pomiędzy importerem a "A.", przedmiotem której było zlecenie organizowania wysyłki i przeprowadzenie kontroli jakości odzieży oraz faktura z dnia 20.03.1998r. i faktura z dnia 21.03.1998r, które obejmowały płatność za usługę polegającą na badaniu jakości towaru.
Stosownie do postanowień umowy najmu z dnia 20.08.1994r. zawartej pomiędzy importerem (najemca) a firmą "A." z B (wynajmujący), firma "A." udostępniła odpłatnie polskiej firmie pomieszczenie magazynowe o powierzchni 500m-, w którym będzie składowana i kontrolowana pod względem jakości odzież zakupiona przez Najemcę oraz pomieszczenia biurowe o powierzchni 30m-. Natomiast przedmiotem umowy z dnia 26.02.1995r. zawartej pomiędzy "B" (zleceniodawca) a firmą "A." z B (zleceniobiorca) było świadczenie przez zagraniczną firmę usługi polegającej na organizowaniu wysyłki i przeprowadzanie kontroli jakości odzieży. Za wykonywaną usługę strony umowy ustaliły wynagrodzenie w wysokości 5000,00 USD od kontenera o pojemności 20m- lub wynagrodzenie proporcjonalnie w odniesieniu do innych pojemności kontenerów. Zarówno umowa z dnia 20.08.1994r., jak i umowa z dnia 26.02.1995r. zostały zawarte na czas nieokreślony.
Dowodem na to, iż Strony ww. umów zaczęły stosować się do ich postanowień są faktury: z dnia 20.03.1998r. opiewającą na kwotę 3.000,00 USD i z dnia 21.03.1998r. opiewająca na kwotę 3.000,00 USD Faktury te obejmowały płatność za usługę polegającą na badaniu jakości towaru.
W związku z ujawnieniem w/w umów oraz faktur zasadnym było podwyższenie wartości transakcyjnej towaru o koszty związane ze zleceniem usługi polegającej na badaniu jakości odzieży zgłoszonej do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, jako kosztów związanych z transportem. Powołując się na treść art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt FPS 10/00 organ II instancji uchylił decyzję i umorzył postępowanie w części dotyczącej zgłoszeń celnych co do których, z racji upływu terminu nie można już było wydać decyzji.
Na decyzję tę L. M.złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc alternatywnie o uchylenie decyzji organów I i II instancji ewentualnie uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 23 § l, art. 30 § 1pkt.5 oraz art. 65 ustawy z dnia 7 stycznia 1997r.Kodeks celny w stopniu mającym istotny wpływ na treść decyzji. Nadto skarżąca zarzuciła organom naruszenie przepisów art. 180-210, art. 210 § 1 pkt.8 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa w zakresie realizacji prawdy obiektywnej, gdyż istnieją sprzeczności między zgromadzonym materiałem dowodowym, a ich oceną przez organy celne obydwu instancji.
W uzasadnieniu skarżąca naprowadziła, że badanie jakości zakupionego towaru następuje przed jego zakupem, a więc nie mogą stanowić kosztów związanych z załadunkiem jak to przyjęły organy celne.
W ocenie skarżącej bezspornym jest, że przepis art. 64 § 2 Kodeksu celnego nakłada na podmiot dokonujący zgłoszenia celnego określony obowiązek, a skoro tak, to interpretacja jego winna być ścisła, a więc nie jest możliwym nakładanie przez organ obowiązku wyinterpretowanego. Powołując się na komentarze skarżąca naprowadziła, że obowiązek musi wynikać wprost z konkretnego przepisu.
Nadto skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 210 § 1pkt.8 Ordynacji podatkowej gdyż załącznik będący integralną częścią decyzji nie został prawidłowo podpisany, zaś decyzja podpisana została przez pracownika działającego z upoważnienia dyrektora urzędu celnego, podczas gdy organem upoważnionym do podpisywania decyzji jest dyrektor urzędu celnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w decyzji dodatkowo naprowadzając, że treść art. 64 § 2 oraz art. 30 § 1pkt.5 Kodeksu celnego przesądza o tym, że importer dokonując zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym winien przedłożyć funkcjonariuszom celnym wszystkie dokumenty mogące wpłynąć na ustalenie wartości celnej z zastosowaniem art. 23 Kodeksu celnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na podstawie art. 97 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 20G2 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 §1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega uwzględnieniu jakkolwiek z innych przyczyn. Z treści art. 233 § 1 pkt.2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm./, a powołanego jako podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzje organu pierwszej instancji w całości albo w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając te decyzję- umarza postępowanie w sprawie.
Treść powołanego przepisu oznacza, że organ II instancji rozpoznając odwołanie orzeka co do istoty sprawy a przedmiotem decyzji organu odwoławczego może być jedynie sprawa rozstrzygnięta decyzją organu I instancji.
Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji wydana była w przedmiocie;
1. uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie określenia kwoty wynikającej z długu celnego, 2. określenia kwoty wynikającej z długu celnego od towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w sposób określony w załączniku nr1do decyzji, 3. zaliczenia na poczet nowo określonego długu celnego kwoty 12.887,10 zł, 4. wezwania importera do dopłaty powstałego niedoboru cła. Rozstrzygnięcie w/w decyzji organu I instancji wyznaczało zakres sprawy, a więc istotę sprawy. W świetle tych okoliczności, zaskarżona decyzja organu odwoławczego uchylająca w części decyzję organu I instancji i umarzająca w tym zakresie postępowanie, w pozostałym zakresie utrzymująca w mocy decyzje pierwszoinstancyjną i tym samym rozstrzygnięciem odsyłająca rozliczenie cła przez Dyrektora Urzędu Celnego nie wyczerpuje -istoty sprawy" o której mowa w art. 233 §1pkt.2 lit. a Ordynacji podatkowej.
Z przyczyn wyżej wskazanych przedwczesnym jest wypowiadanie się przez Sąd w kwestiach merytorycznych.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 132, art. 142 § l, art. 145 § 1 pkt l lit. a, art. 152, art. 200, art. 211 i art. 212 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1210/ orzekł jak w sentencji.