Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 16, art. 196 i art. 207 Kpa przy zastosowaniu art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów prawnych z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa i do tych jedynie kwestii ograniczają się rozważania sądu.
Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś skarga i podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
Podatek od towarów i usług obowiązuje od 5 lipca 1993 r. i ma na celu zharmonizowanie systemu podatkowego z krajami Wspólnot Europejskich z którymi Polska jest stowarzyszona. Filozofia podatku od towarów i usług tkwi w prawie podatnika do obniżania kwoty podatku należnego o podatek naliczony i zapłacony w poprzedniej fazie obrotu, a także w prawie do zwrotu podatku naliczonego i zapłaconego w kwocie wyższej od kwoty podatku należnego. Wprowadzenie podatku od towarów i usług wiąże się z licznymi obowiązkami po stronie zarówno podatników jak i organów podatkowych, które reguluje ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ i wydane z jej delegacji akty wykonawcze.
Przedmiotem skargi jest kwestia nieuznania przez organy podatkowe jako faktury VAT faktury z dnia 20 czerwca 1994 r. jako dającą podstawę do odliczenia podatku należnego.
W ocenie sądu stanowisko takie orzekających w sprawie organów podatkowych jest słuszne. Z art. 32 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wynika, że Minister Finansów określi w drodze rozporządzenia, zasady wystawiania faktur, rachunków uproszczonych, dane, które powinny zawierać oraz sposób i okres ich przechowywania, a także może określić wzory tych rachunków dla wszystkich lub niektórych rodzajów czynności. Działając między innymi na tym upoważnieniu ustawowym, Minister Finansów, rozporządzeniem z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ w rozdziale 5 określił warunki jakim winne odpowiadać faktury i rachunki uproszczone. Wymogi te są enumeratywnie wyliczone w par. 19 ust. 1 tegoż rozporządzenia zaś w ustępie 3 par. 19 dodano, że w przypadku gdy podatnik sprzedaje w kraju towary lub usługi objęte stawką niższą od 22 procent lub zerową, koniecznym jest, oprócz nazwy towaru lub usługi, podanie również symbolu określonego w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej.
Sporna faktura z dnia 20 czerwca 1994 r. wystawiona przez Przedsiębiorstwo Wytwórczo-Handlowe nie spełniała tego ostatniego wymogu i nie określała wymaganego symbolu towaru SWW pomimo stawki 7 procent. W takim przypadku na mocy art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy, nie mogło nastąpić obniżenie kwoty podatku należnego. Faktura zaś korygująca uprawnia podatnika - nabywcę do podwyższenia kwoty podatku naliczonego jednak w rozliczeniu za miesiąc, w którym fakturę otrzymał zgodnie z par. 24 ust. 2 a i ust. 3 rozporządzenia. Tak więc, w świetle obowiązujących przepisów skarżący miał prawo odliczenia podatku od towarów i usług ze spornej faktury dopiero w miesiącu listopadzie 1994 r. albowiem faktura korygująca w tym miesiącu została doręczona.
W ocenie Sądu w tej sytuacji orzekające organy podatkowe nie naruszyły obowiązujących przepisów stosując sankcję przewidzianą w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zwiększając kwotę podatku należnego o kwotę trzykrotności tego zawyżenia.
Podnoszony przez skarżącego argument interpretacji przepisów przez Ministra Finansów nie zasługuje na uwzględnienie albowiem nie można takowej uznać za źródła prawa przyjęte w nauce, za normy prawne powodujące powstanie obowiązku podatkowego. Tego typu czynności Ministra Finansów, wynikające z jego funkcji jako naczelnego organu administracji skarbowej, mają na celu zapewnienie prawidłowego i jednolitego stosowania przepisów podatkowych przez podległe mu organy podatkowe. Wyjaśnienia takie, wydawane w sprawach ogólniejszych lub w sprawach indywidualnych, nie stanowią źródeł prawa powszechnie obowiązującego i tym samym nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji podatkowej, nie można na nie powoływać się w tych decyzjach, stanowią tak zwane wewnętrzne akty resortu.
Z tych też powodów, nie dopatrując się zatem naruszenia prawa przez organy podatkowe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 207 par. 5 Kpa przy zastosowaniu art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę oddalił.