Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 kwietnia 1998 r. (...) Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w L. orzeczono o uznaniu Joanny P. za bezrobotną od dnia 1 kwietnia 1998 r. i o odmowie przyznania jej zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia powołano art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128/ i art. 104 Kpa, zaś w uzasadnieniu podano, że odmowa prawa do zasiłku spowodowana jest niespełnieniem warunków określonych w art. 23 ust. 1 i 2 cyt. ustawy.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. decyzją z dnia 7 kwietnia 1998 r. (...), wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania Joanny P., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołał się na przepisy art. 23 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa. W uzasadnieniu swej decyzji podkreślił, że pomiędzy ustaniem zatrudnienia odwołującej się Joanny P. w dniu 31 maja 1997 r. a okresem pobierania przez nią zasiłku chorobowego od dnia 2 czerwca 1997 r. - 26 lutego 1998 r. nastąpiła 1-dniowa przerwa. Ponieważ między ustaniem zatrudnienia a pobieraniem zasiłku chorobowego nie może nastąpić przerwa nawet jednego dnia, w myśl art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r., odwołująca się nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych.
Powyższa decyzja została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Joannę P.. Skarżąca wyjaśniła, że istotnie między ustaniem zatrudnienia a okresem pobierania zasiłku chorobowego nastąpił jeden dzień przerwy. Dniem tym była niedziela i w związku z tym nie miała możliwości udania się do przychodni lekarskiej. Wprawdzie ustawa "mówi", że nie może być ani jednego dnia przerwy, ale też nic nie "mówi" o niedzieli. Kierując się tym, że w innych przepisach prawnych niedziela traktowana jest inaczej niż zwykły dzień np. przy regulowaniu terminowych płatności, skarżąca wniosła "o rozpatrzenie skargi pod tym kątem".
Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty powoływane w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo podkreśliła, że w świetle unormowania par. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 17 maja 1996 r. w sprawie orzekania o czasowej niezdolności do pracy /Dz.U. nr 63 poz. 302/ nie było przeszkód aby lekarz wypisał skarżącej zaświadczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do pracy również w niedzielę /1 czerwca 1997 r./.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonych decyzji administracyjnych oceniając prawidłowość zastosowania prawa i jego wykładni przez organy administracji. Natomiast nie jest uprawniony do badania innych przesłanek wydania decyzji, w tym odnoszących się do merytorycznej słuszności decyzji lub jej celowości.
Rozpoznając sprawę w granicach swojej właściwości, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn określonych w art. 22 ust. 2 lub 3 ustawy o NSA.
Z mocy art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 tegoż przepisu zaliczeniu podlegają okresy pobierania renty inwalidzkiej, świadczenia rehabilitacyjnego, oraz przypadające bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności - okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub opiekuńczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. Trafnie w związku z tym organy administracji obu instancji wykładają powyższy przepis, stwierdzając, iż w przypadku wystąpienia przerwy pomiędzy ustaniem zatrudnienia a okresem pobierania zasiłku chorobowego do 365 dni przewidzianych unormowaniem wyżej powołanych przepisów, okres pobierania zasiłku chorobowego nie może zostać zaliczony.
Bez znaczenia przy tym jest, czy pomiędzy ustaniem zatrudnienia a okresem pobierania zasiłku chorobowego powstała zaledwie 1-dniowa przerwa - jak to ma miejsce w rozważanej sprawie - czy też dłuższa, jak również przyczyny jej wystąpienia. Brzmienie bowiem tego przepisu prowadzi do wniosku, że z woli ustawodawcy wyłączona została możliwość jakiejkolwiek przerwy pomiędzy tymi okresami. Oznacza to w konsekwencji, że wówczas - gdy okres pobierania zasiłku chorobowego nie nastąpił bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia - bezrobotnemu nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżąca Joanna P. przy rejestracji jako bezrobotna w dniu 1 kwietnia 1998 r. udokumentowała następujące okresy uprawniające do zasiłku: okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę od 17 marca do 31 maja 1997 r., okres pobierania zasiłku chorobowego od 2 czerwca 1997 r. do 26 lutego 1998 r. i okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę od 27 lutego do 31 marca 1998 r. Jak z powyższego wynika pomiędzy ustaniem zatrudnienia skarżącej a okresem pobierania przez nią zasiłku chorobowego powstała 1-dniowa przerwa. Tym dniem kalendarzowym była niedziela i dlatego według skarżącej należy go traktować inaczej np. jak przy regulowaniu "terminowych płatności".
W świetle tego, co wyżej zostało naprowadzone pogląd skarżącej nie jest trafny, a zarazem nie jest dopuszczalne poszukiwanie analogii w innych regulacjach prawnych - skoro brak jest w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jakiegokolwiek odesłania do zastosowania innego przepisu prawa i przewidzianego w nim unormowania.
Fakt, że przerwa pomiędzy ustaniem zatrudnienia skarżącej a okresem pobierania przez nią zasiłku chorobowego przypadała w niedzielę nie może prowadzić do wniosku, że ustalenia organów orzekających w sprawie nie są prawidłowe. Skoro bowiem orzeczeniem lekarskim wydanym skarżącej niedziela - 1 czerwca 1997 r. nie została objęta, nie może skarżąca domagać się oceny przypadającej w tym dniu przerwy pomiędzy ustaniem zatrudnienia a okresem pobierania zasiłku w sferze skutków odnoszących się do uprawnień zasiłkowych innej od tej, jakiej dokonały organy orzekające w sprawie. Nadmienić przy tym wypada, że regulacja zawarta w par. 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 17 maja 1996 r. w sprawie orzekania o czasowej niezdolności do pracy /Dz.U. nr 63 poz. 302/ pozwala na objęcie orzeczeniem lekarskim okresu 3 dni poprzedzających badanie, jeżeli jego wyniki wskazywały niewątpliwą w tym okresie niezdolność do pracy, a orzeczenie nie zostało wydane we właściwym czasie.
Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.