Uzasadnienie
SA/Rz 748/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r., [...] i nakazał S. K. rozbiórkę stawu rybnego zlokalizowanego na działce nr ewidencyjny 120 położonej w N. Orzekając merytorycznie organ II instancji wskazał, że wykonany przez odwołującego się staw wraz z znajdującymi się wokół niego obwałowaniami ziemnymi stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106, poz. 1126/, na wybudowanie którego wymagane było pozwolenie na budowę. Brak pozwolenia czyni objęty postępowaniem staw jako obiekt wykonany samowolnie, a to pozwalało na zastosowanie art. 48 prawa budowlanego, nakazującego orzeczenie rozbiórki.
Z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodził się S. K. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej ze stanem faktycznym i prawnym oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organy dokonały błędnej kwalifikacji wybudowanego obiektu i niewłaściwie przyjęły, że przedmiotem postępowania jest staw. Faktycznie skarżący zgłosił budowę oczka wodnego podając wymiary 20x40 m dlatego zmiana kwalifikacji wybudowanego przez niego obiektu jest niedopuszczalna.
Skarżący nie zgodził się także z ustaleniami odnoszącymi się do terminu wykonania objętego postępowaniem obiektu. Wskazał, że przyjęty przez organy początek maja 2002 r. został ustalony tylko na podstawie oświadczeń Pani W., która jest w sprawie zainteresowaną i dlatego jej oświadczenia nie są obiektywne. Wreszcie skarżący stwierdził, że organy nie mogą zmieniać przeznaczenia obiektu objętego postępowaniem i twierdzić, że w istocie wybudował staw rybny skoro jego zamiarem było wykonanie oczka wodnego w celach rekreacyjnych.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi odwołując się do argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi, gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd administracyjny rozpoznając skargę orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany granicami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym przez przepisy prawa Sąd stwierdza, że skarga S. K. podlega uwzględnieniu. Podstawą uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest wydanie tych rozstrzygnięć z naruszeniem prawa materialnego.
Zdaniem Sądu poza sporem pozostaje stwierdzenie, że w aktach sprawy zalega zgłoszenie /K. 10/ wykonania robót budowlanych złożone w Starostwie Powiatowym w dniu 21 maja 2002 r.
W zgłoszeniu tym skarżący jednoznacznie oznaczył zamiar inwestycyjny nazywając przyszły obiekt "oczkiem wodnym". Skarżący podał wymiary tego oczka, a na mapie ewidencyjnej naniósł jego położenie. Dokonanie takich czynności wypełniało zdaniem Sądu nakaz płynący z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm./. Sąd stoi na stanowisku, że skarżący ma prawo nazywać zamierzenie inwestycyjne w sposób dowolny, gdyż nie on jest od tego, by kontrolować zgodność swojego zamiaru inwestycyjnego z przepisami prawa. Ten obowiązek obciąża organ, który w ramach art. 30 prawa budowlanego posiada środki i procedury, aby się przeciwstawić wykonaniu obiektów, czy robót, co do których należy uzyskać pozwolenie budowlane. Jeżeli organ tak nałożonego obowiązku nie wykonuje to tym samym wyklucza możliwość potraktowania wykonanego obiektu jako samowoli budowlanej.
Taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpoznawanej przez Sąd sprawie. Zatem zastosowanie przez organy art. 48 prawa budowlanego jako podstawy prawnej do likwidacji zaistniałej sytuacji było zdaniem Sądu niedopuszczalne i to bez znaczenia czy przedmiotem postępowania było oczko wodne czy też staw, bo kwalifikacja pojęciowa wykonanego przez skarżącego obiektu jest w przedmiotowej sprawie kwestią wtórną.
Jednocześnie Sąd zauważa, że organy przyjęły jako nie podlegający dyskusji pogląd, że przedmiotem postępowania jest staw rybny. Stwierdzenie takie jest dla Sądu zbyt daleko idące, jeżeli odnieść je do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z akt sprawy nie wynika aby rzeczywiście był to staw rybny. Zatem okoliczność ta wymaga ustalenia w ponownie prowadzonym postępowaniu, gdyż wyjaśnienie tej okoliczności będzie dawało podstawę do orzekania o stawie a nie oczku wodnym.
Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak na wstępie, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca naruszyły art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.