Uzasadnienie
SA/Rz 772/03
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. [...], sprostowanym w dniu [...] lipca 2003 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia B. J. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] o podjęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty na działce nr 82/5 obr. [...] przy ul. Z. w R. B. J. zaskarżył to postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie.
Pismem z dnia 17 lutego 2005 r. (złożonym w Sądzie w tym samym dniu) E. J., działając jako pełnomocnik syna – skarżącego B. J., cofnęła jego imieniem skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, a taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Postępowanie przed Sądem inicjuje skarga złożona przez uprawniony podmiot.
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego.
Kwestię tę reguluje art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd uznaje je za niedopuszczalne tylko wówczas jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie, cofnięcie skargi jest zatem skuteczne.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. umorzył postępowanie.
O zwrocie połowy wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 2 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające (...).