Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z zasadami zawartymi w art. 21 i art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/, Sąd uprawniony jest i zobowiązany do badania zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z obowiązującym prawem i to niezależnie od rodzaju i zakresu zarzutów podniesionych w skardze, natomiast nie może badać tejże decyzji pod kątem jej słuszności, czy celowości.
W okolicznościach niniejszej sprawy niespornym jest, że skarżąca spółka uzyskała swój byt prawny z chwilą zarejestrowania jej w rejestrze prowadzonym przez Sąd Gospodarczy tj. z dniem 25 stycznia 1994 r. Przedmiotem działalności spółki była między innymi produkcja i sprzedaż prefabrykatów budowlanych, prowadzenie handlu krajowego itd. i działalność tę spółka podjęła z dniem 18 marca 1994 r.
Zakres powyższej działalności wskazuje, że spółka wykonywała czynności /np. sprzedaż towarów/ wymienione w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ czyli czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spółka nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego w Urzędzie Skarbowym w zakresie podatku od towarów i usług /o którym mowa w art. 9 ust. 1 i 3 cyt. ustawy/ i w okresie objętym kontrolą tj. do końca 1994 r. nie dokonywała rozliczeń w tymże podatku.
Zgodnie z art. 14 ust. 6 cyt. ustawy, podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w ciągu roku podatkowego, może wybrać zwolnienie od podatku od towarów i usług, jeśli przewiduje, że wartość dokonywanej przez niego sprzedaży nie przekroczy kwot określonych w art. 14 ust. 1 lub ust. 2 /1.200.000 zł, 600.000 - 4.000.000 mld zł w 1994 r./. Wybór takiego zwolnienia dokonywany jest przez podatnika poprzez złożenie we właściwym urzędzie skarbowym stosownego oświadczenia /zawierającego także wskazanie przewidywanej wartości sprzedaży/ i to przed upływem 30 dni licząc od dnia, w którym dokonał pierwszej sprzedaży.
Przewidziane w powyższym przepisie zwolnienie od podatku od towarów i usług jest tzw. zwolnieniem fakultatywnym, co oznacza, że podatnik jest nim objęty tylko wówczas, gdy złoży wskazane wyżej oświadczenie; jeśli natomiast podatnik rozpoczynający działalność w ciągu roku podatkowego, takiego oświadczenia nie złoży, to jest to jednoznaczne z wyborem przez niego opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
W niniejszej sprawie, nie jest kwestionowana okoliczność, że skarżąca spółka takiego oświadczenia nie złożyła, a zatem - niezależnie od innych obowiązków nałożonych cytowaną ustawą - powinna była rozliczać się w zakresie podatku od towarów i usług.
Skoro tego nie czyniła, to organy podatkowe zasadne obliczyły wielkość tego zobowiązania za poszczególne miesiące, gdyż podatkiem tym objęte są określone czynności i w razie ich wykonywania, obowiązek podatkowy powstaje z mocy prawa /art. 6 cyt. ustawy/ a od obowiązku tego nie zwalnia brak stosownej rejestracji w urzędzie skarbowym.
Odnośnie zarzutu skarżącej spółki co do mylnej informacji uzyskanej w organie I instancji przez główną księgową Dorotę D. to zauważyć należy, że z jej oświadczenia z dnia 12 maja 1995 r. wynika jedynie, iż w lutym 1994 r. była w Urzędzie Skarbowym, gdzie nie poinformowano jej "o konieczności złożenia deklaracji w zakresie opodatkowania podatkiem "VAT". Z treści powyższego oświadczenia nie wynika, aby wprost poinformowano ją, że nie są wymagane żadne oświadczenia lub deklaracje a zauważyć należy, iż inne znaczenie ma okoliczność, że nie poinformowano jej o istnieniu określonego obowiązku, a inne okoliczność, że złożenie konkretnego dokumentu /oświadczenia, deklaracji itd./ jest niepotrzebne.
W toku postępowania administracyjnego skarżąca spółka nie wskazywała dowodów osobowych na okoliczność uzyskania takiej błędnej informacji, w szczególności w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które to odwołanie zgodnie z art. 170 kodeksu postępowania administracyjnego powinno zawierać wskazanie zarzutów przeciwko decyzji, określenie żądania odwołania i wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie.
Okoliczności powyższe podniesiono jedynie ze względu na zawarty w skardze zarzut, natomiast podkreślić należy, że - jak wskazano wyżej - obowiązek podatkowy powstaje z mocy określonych przepisów i nie może być zmieniany lub uchylany przez organy podatkowe a podmiot, który rozpoczyna działalność gospodarczą /lub działalność tę już prowadzi/ ma obowiązek zapoznania się z obowiązującymi przepisami, bo nieznajomość tych przepisów nie zwalnia go od obowiązków ustawowych.
Biorąc pod uwagę wyprowadzone wyżej okoliczności, Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonych decyzji a zatem skarga jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu w oparciu o art. 27 ust. 1 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Dodatkowo nadmienić należy, że podatnik - o ile zobowiązanie podatkowe nie zostało uregulowane - może wystąpić do organu I instancji z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych w oparciu o art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, który to wniosek podlegałby rozpoznaniu w odrębnej sprawie.