Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 roku Nr. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § l pkt 2 kpa, oraz art. 37 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, póz. 229 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. - Dz.U. Nr 106 z 2000 r. póz. 1126 z późn. zm.) po rozpoznaniu odwołania W. L., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego /budynku gospodarczego/ usytuowanego na działce nr 132 położonej w J. skierowanego do M. L. i orzekł o nakazie w/w obiektu kierując ten nakaz do W. L. jako właściciela i inwestora w/w obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu zostało wyjaśnione, że organ I instancji ustalił, że na działce r 132 obr [...] położonej w J. własności W. L. w 1992 roku został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia tymczasowy budynek gospodarczy o konstrukcji stalowej, wypełniony płytami wiórowymi, pokryty blachą ocynkowaną, o wymiarach 5,50 x 2,70 m, ustawiony na płytach betonowych w odległości 0,70 m od granicy działki nr 133.
W/w obiekt został wybudowany przed 1.01.1995 r - w czasie jego budowy obowiązywały przepisy prawa budowlanego z 1974 r. natomiast odnośnie lokalizacji obiektu - przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 póz. 82).
Stwierdził również, że zalegalizowanie w/w obiektu nie jest możliwe, gdyż usytuowanie jego narusza wymogi § 14 w/w rozporządzenia.
W/w ustalenia stanowiły podstawę do wydania nakazu rozbiórki stosownie do art. 37ust.1 pkt 2 ustawy prawa budowlanego z 1974 roku który to nakaz został skierowany do M. L. Od odwołaniu do Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego W. L. domagał się uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż w jego ocenie decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa budowlanego.
Obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki jest obiektem tymczasowym na posadowienie którego nie było wymagane pozwolenia ani zgłoszenie, nadto jest możliwość prawna jego legalizacji, której to alternatywy organ nie uwzględnił.
Organ odwoławczy nie uwzględni odwołania i wyjaśnił, że materiał aktowy sprawy wskazuje, że sporny obiekt budowlany został wybudowany przed 1stycznia 1995 roku bez wymaganego pozwolenia budowlanego i ta okoliczność jest niesporna.
Zlokalizowany został w odległości ok. 4,45 m od istniejącego wcześniej budynku mieszkalnego o drewnianych ścianach. Wymagana odległość pomiędzy budynkami o ścianach z materiałów palnych i pokryciu niepalnym wynosić 15,0 m. / § 14 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 póz. 82).
W tym stanie faktycznym sprawy w ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił,iż obiekt ten powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, co w konsekwencji uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki w oparciu o przepis art. 37 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 -Prawo budowlane.
Ponieważ organ I instancji błędnie skierował nakaz rozbiórki do M. L. zamiast do W. L., który cały czas uczestniczył w całym postępowaniu administracyjnym, dlatego też organ odwoławczy dokonał weryfikacji orzeczenia w tym zakresie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący W. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji jako niezgodnej z prawem.
Zarzucił błędną kwalifikację obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki, oraz brak konsekwencji organu w uzasadnieniu decyzji we wskazaniu konieczności uzyskania zamiennie raz pozwolenia a raz zgłoszenia co czyni decyzję wadliwą wobec niespełnienia wymogu z art. 107 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga jest nieuzasadniona.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi / art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1271/
Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia / art. 135 ustawy/.
Przedmiotem skargi jest decyzja orzekająca o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego wydana w trybie 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r Prawo budowlane/ Dz.U z 1974 r Nr 38 poz. 229 ze zm/
W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że zaistniały stan faktyczny należy odnieść do przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r Prawo budowlane/ Dz.U z 1974 r Nr 38 poz. 229 ze zm/ zwana dalej ustawą oraz przepisów wykonawczych obowiązujących pod rządem tej ustawy tj. Rozrządzenia Ministra Administracji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki / Dz.U z 1980 r Nr 17 poz. 62 ze zm/ zwany dalej rozporządzeniem.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że sporny obiekt budowlany tj. budynek gospodarczy został posadowiony na działce nr ewid. 132 położonej w J. własności W. L. przed dniem 1 stycznia 1995 roku bez wymaganego prawem pozwolenia.
Kwestia sporna sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy prawidłowo zastosowały rygor z art. 37 ust. 1 pkt 2 czy też mogły w trybie art. 41 zalegalizować sporny obiekt budowlany. Należy przy tym wskazać, że dopiero wykluczenia zastosowania art. 37 daje podstawę do zastosowania przepisów o legalizacji / art. 40 ustawy/
Warunkiem nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 37 ust.1 pkt 2 ustawy jest wykazanie łącze 2 przesłanek a to;
1/ naruszenie prawa obowiązującego w czasie budowy, 2/ powołanie jako skutku budowy niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych dla otoczenia
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organy orzekające w sprawie przyjęły, iż zachodzą przesłanki z pkt 2 zdania pierwsze art. 37 ustawy
W ocenie Sądu jest to prawidłowa kwalifikacja prawna gdyż materiał aktowy sprawy wskazuje, że z naruszeniem art., 28 ustawy nie zostały zachowane wymagane odległości o jakich mowa w § 12 ust.1 i 14 rozporządzenia.
Zgodnie z w/w przepisami rozporządzenia wymagana odległość budynku gospodarczego od granicy działki wynosi 4 metry może być zmniejszona do 3 metrów jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych, natomiast wymagana odległość między budynkami niezabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego co najmniej 15 metrów.
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania odległość spornego obiektu od granicy działki wynosi 0.70 cm, natomiast odległość między budynkami o ścianach z materiałów palnych i pokryciu niepalnym wynosi 4,45 metra
Niezachowanie w/w odległości organy orzekające w sprawie prawidłowo oceniły, że sporny obiekt stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia co w konsekwencji uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki tym samym wyklucza możliwość jego legalizacji.
Odnosząc się do zarzutu skargi w przedmiocie błędnej kwalifikacji w/w obiektu stwierdzić należy, że zarzut ten jest chybiony gdyż zarówno na budowę obiektu tymczasowego jak i stałego wymagane jest pozwolenie budowlane.
Art. 2 wymienionej ustawy przez obiekt budowlany rozumie zarówno stałe jak i tymczasowe budynki na posadowienie których zgodnie z art. 28 tej ustawy wymagane jest pozwolenie budowlane
Stwierdzić zatem należy, że całokształt przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, w związku z tym Sąd działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił jako nieuzasadnioną.