Wyrok NSA oz. w Rzeszowiez 24 września 1997 r., sygn. akt SA/Rz 880/96

Teza

1. Artykuł 38 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./ umieszczony jest w rozdziale 5 tej ustaw pt. "Ustalanie cen nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa i własność gminy, opłat z tytułu użytkowania wieczystego i zarządu oraz innych opłat". Tytuł tego rozdziału wskazuje, że kryteria wyceny nieruchomości zawarte w art. 38 ust. 2 tej ustawy odnoszą się wyłącznie do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy. Natomiast do wyceny wywłaszczonych gruntów stosuje się tylko art. 56 powyższej ustawy.

2. Przepisy rozdziału 6 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie zawierają odesłania do art. 38 ust. 2, a jedynie art. 56 ust. 4 stanowi, że w razie potrzeby ustalenie odszkodowania następuje po zasięgnięciu opinii biegłych lub innych osób, o których mowa w art. 38 ust. 1 tej ustawy.

3. Różnica między art. 38 ust. 2 a art. 56 ust. 2 powyższej ustawy sprowadza się do tego, że ten ostatni przepis nie posługuje się pojęciem funkcji wyznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego. Pominięcie w art. 56 ust. 2 tej funkcji zapobiega zaniżaniu odszkodowań za wywłaszczane nieruchomości w sytuacji, gdy w planie zagospodarowania przestrzennego określona nieruchomość jest przeznaczona na cele publiczne.

4. Wysokość odszkodowania ma odpowiadać wartości rynkowej nieruchomości /art. 56 ust. 1/, zatem w sprawach wywłaszczeniowych nie można ustalać odszkodowania na podstawie metody dochodowej. Przepisy ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie dają podstaw do zwiększania odszkodowania z tytułu utrudnień w użytkowaniu gruntów pozostających w dyspozycji właściciela.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej odszkodowania.