Wyrok NSA oz. w Rzeszowiez 13 grudnia 2000 r., sygn. akt SA/Rz 926/99

Uzasadnienie

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rz., decyzją z dnia 25 maja 1999 r. (...) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 19 marca 1999 r., (...) nakazującą Mieczysławowi D. przywrócić poprzedni sposób użytkowania części budynku obory, zaadoptowanej na mieszkanie, na działce nr 1256 położonej w M. Powołaną decyzję wydał na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 51 ust. 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.

W uzasadnieniu tej decyzji przytoczył, że Kierownik Urzędu Rejonowego w L. decyzją z dnia 10 grudnia 1997 r., (...) zobowiązał Mieczysława D. do przedłożenia w terminie do dnia 30 września 1998 r. następujących dokumentów:

1. - decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku inwentarskiego na mieszkalny,
2. - opinię Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w L.,
3. - projekt budowlany adaptacji budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na budynek mieszkalny w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami i ewentualnego uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

W nakazanym terminie Mieczysław D. nie wykonał powyższych zaleceń i w związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 19 marca 1999 r., (...) nakazał temuż inwestorowi przywrócić poprzedni sposób użytkowania części budynku obory, samowolnie zaadaptowanej na mieszkanie, położonej na działce nr 1256 w M. Organ odwoławczy przeprowadził rozprawę administracyjną na miejscu sporu i na tej rozprawie inwestor oświadczył, że nie ma zamiaru ubiegać się o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części obory jako pomieszczeń mieszkalnych i nie będzie zlecał wykonania żadnej dokumentacji w tym celu.

Mając to na uwadze organ odwoławczy podzielił ustalenia i wnioski organu I instancji.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący Mieczysław D. napisał, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca pod każdym względem, także i z tego tytułu, że wszystkie sprawy dotyczące Emila S. zostały umorzone.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Skarżący Mieczysław D., decyzją z dnia 6.05.1985 r. (...) wydaną przez Naczelnika Gminy L. uzyskał pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego według projektu typowego WB-3311/73/2. W decyzji tej między innymi zaznaczono, iż budynek ten powinien mieć wymiary 5,14 x 12,64 m i miał być usytuowany w granicy działki sąsiada Emilii S. Decyzja ta jednocześnie określa sposób użytkowania obiektu /cele niemieszkalne/.

Z protokołu oględzin z dnia 8 marca 1999 r. i dołączonego doń szkicu wynika, iż powyższy budynek inwentarski został częściowo zaadoptowany na cele mieszkalne. Urządzono w nim kuchnię, jeden pokój i dobudowano ganek.

Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, na zmianę sposobu użytkowania wymagane jest pozwolenie właściwego organu. Skarżący, co jest niesporne takiego pozwolenia nie posiadał.

W takim stanie rzeczy organ I instancji ostateczną decyzją z dnia 10.12.1997 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 3 prawa budowlanego z 1994 roku, zobowiązał skarżącego do przedłożenia organowi dokumentów niezbędnych do oceny czy popełniona samowola budowlana może być zalegalizowana.

Skarżący takich dokumentów nie przedłożył.

Na rozprawie administracyjnej w dniu 8 marca 1999 r. oświadczył, że "nie zamierza wykonywać projektu adaptacji budynku na mieszkanie".

Nie wykonanie tego rodzaju obowiązków, zgodnie z art. 51 ust. 2 w zw. z art. 71 ust. 3 prawa budowlanego pociąga za sobą wydanie decyzji nakazującej właścicielowi lub zarządcy obiektu przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Tak właśnie postąpiły orzekające w sprawie organy, zatem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Okoliczność podniesiona w skardze, iż zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, nie ma znaczenia w sprawie, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie legalności /zgodności z prawem/ i przy tej ocenie nie bierze pod uwagę zasad współżycia społecznego, innych klauzul generalnych, czy też subiektywnego odczucia pokrzywdzenia.

Z urzędu należy podnieść, iż decyzje obu instancji były wydane w roku 1999 przez organy nadzoru budowlanego.

Ustawa z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencję organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa /Dz.U. nr 106 poz. 668/ znowelizowała między innymi art. 83 prawa budowlanego z 1994 r., w którym określiła właściwość rzeczową organów nadzoru budowlanego szczebla powiatowego i wojewódzkiego i w ustępie 1 nie wymieniła art. 71 ust. 3 prawa budowlanego.

Uczyniła to dopiero ustawa z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej /Dz.U. nr 12 poz. 136/, która weszła w życie z dniem 23 lutego 2000 r.

Regułą jest, iż Naczelny Sąd Administracyjny przy kontroli zaskarżonej decyzji stosuje prawo obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W dacie wydania zaskarżonej decyzji /25.05.1999 r./, art. 83 ust. 1 prawa budowlanego z 1994 r. nie wymieniał art. 71 ust. 3 tego prawa, ale wymieniał art. 51.

Art. 71 ust. 3 ww. prawa ma następujące brzmienie: "W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części".

Z tekstu powołanego przepisu można zdaniem Sądu wyprowadzić konkluzję, iż decyzje o przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego wydaje się na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub art. 51 ust. 2 w związku z art. 71 ust. 3 ww. prawa budowlanego, zatem w takiej sytuacji ustawodawca mógł uznać, iż nie było potrzeby wymieniania w art. 83 ust. 1 przepisu art. 71 ust. 3.

Sprawy określone w art. 50 i art. 51 prawa budowlanego z 1994 r. należą do wyłącznej właściwości organów nadzoru budowlanego, przeto przy takiej interpretacji Sąd uznał, iż organy orzekające w przedmiotowej sprawie administracyjnej były rzeczowo właściwe.

Mając to wszystko na uwadze, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA skargę oddalił.