Uzasadnienie
SA/Rz 927/03
Uzasadnienie
Przedmiotem skarg jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...].04.2003 r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...].11.2002 r., Nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału [...] dla inwestycji określonej jako drogowe obejście miasta R. W rodzaju zamierzenia inwestycyjnego podano szczegółowo, iż chodzi o budowę drogi publicznej w ciągu drogi krajowej nr [...] o długości około 4,4 km wraz z szeregiem obiektów towarzyszących.
W dniu 9.12.2004 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pismo Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 2.12.2004 r., Nr [...] informujące, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział [...] złożyła wniosek do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji pn. "Budowa obwodnicy miasta R. w ciągu drogi krajowej Nr [...], od km 561 + 357 do km 565 + 454".
W konkluzji stwierdził, że zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych /Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm./, nazwanej dalej ustawą z dnia 10.04.2003 r., wydana przez niego decyzja z dnia [...].11.2002 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w inwestycji straciła ważność.
Do swojej informacji dołączył kserokopię wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział [...] skierowanego do Wojewody [...] w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji.
Na wezwanie Sądu Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział [...] przedłożyła wniosek z dnia 24.09.2004 r. z prezentatą [...] Urzędu Wojewódzkiego – Wydziału Rozwoju Regionalnego [...], z której wynika, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji wpłynął do Wojewody [...] w dniu 24.09.2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 10.04.2003 r. stanowi, że decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydane do dnia wejścia w życie, a dotyczące dróg objętych niniejszą ustawą, pozostają w mocy do dnia 31 grudnia 2007 r., chyba że uprawniony podmiot złoży przed upływem tego terminu wniosek o ustalenie lokalizacji drogi na podstawie niniejszej ustawy.
Z art. 1 tej ustawy wynika, że ustawa ta określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm./, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz budowy tych dróg i ma zastosowanie do dróg krajowych, dróg w miastach na prawach powiatu finansowanych z budżetów tych miast.
Decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej wydaje właściwy wojewoda na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad /art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 10.04.2003 r./. Przedmiot inwestycji określony w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...].11.2002 r., Nr [...] pokrywa się z przedmiotem inwestycji określonej we wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 24.09.2004 r. w sprawie ustalenia lokalizacji drogi krajowej. Skoro uprawniony podmiot złożył do Wojewody [...] wniosek o ustalenie lokalizacji przedmiotowej drogi krajowej, zatem stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 10.04.2003 r., decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...].11.2002 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu utraciła ważność z mocy samego prawa z dniem złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji przedmiotowej drogi krajowej, czyli z dniem 24.09.2004 r. Utrata ważności w rozumieniu powołanego przepisu rozciąga się również na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...].04.2003 r., która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...].11.2002 r. Wynika to bezpośrednio z treści powołanego przepisu, który generalnie tyczy się wszystkich decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, których przedmiotem są drogi określone w tej ustawie i były wydane do dnia wejścia w życie omawianej ustawy /przed 25.05.2003 r./. Przeciwstawny pogląd nie dałby się pogodzić z celem tego przepisu zmierzającym do usprawnienia realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych i niektórych dróg w miastach na prawach powiatu.
Z przedstawionych względów i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 161 § 2 i art. 16 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ wzw. Z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ oraz art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 10.04.2003 r., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, bowiem z powodu utraty ważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji – postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe /brak przedmiotu zaskarżenia/.
Sąd nie orzekał o zwrocie skarżącym wpisu od skargi, gdyż art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13.06.1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /jednolity tekst Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 88 ze zm./ w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ i art. 97 § 2 przepisów wprowadzających z dnia 30.08.2002 r., nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości zwrotu wpisu w całości lub w połowie.
Takiej możliwości nie przewiduje również art. 232 § 1 powołanej już ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.