Uzasadnienie
SA/Rz 955/02
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...], obciążającą A. S.A. karą pieniężną w wysokości 4200 zł.
Jako jej podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i ust. 2b, art. 40 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432).
Z uzasadnienia decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. podczas kontroli wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ciągnika z naczepą nr rej. [...]/ [...] należącego do firmy A. S.A., po dokonaniu pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu i jego masy całkowitej, stwierdzili, że nacisk na drugą oś przekracza dopuszczalną normę. Z uwagi na to, że nie przedstawiono zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, wymienioną na wstępie decyzją Dyrektor Urzędu Celnego obciążył właściciela pojazdu karą pieniężną w wysokości 4200 zł, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W złożonym odwołaniu A. S.A. zakwestionował podstawę naliczenia kary, wskazując, że zgodnie z cyt. wyżej rozporządzeniem dopuszczalny nacisk osi składowej pojazdu dla osi napędowej wynosi 100 kN, natomiast pomiar wykazał nacisk na drugą oś, która jest osią napędową 95,66 kN.
Prezes Głównego Urzędu Ceł nie uwzględnił tego odwołania i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Motywując swoje rozstrzygnięcie wskazał, że w przedmiotowej sprawie w trakcie ważenia nacisk na drugą oś wyniósł 95,66 kN. Zgodnie zaś z § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych pojazdów (...) dopuszczalny nacisk na oś składową osi wielokrotnej pojazdu, przy rozstawie osi powyżej 1,30 m wynosi 80 kN. Nastąpiło w związku z tym przekroczenie o 15,66 kN dopuszczalnej normy. Przepisy ustawy o drogach publicznych (art. 13 ust. 2a i 2b) przewidują w takiej sytuacji karę pieniężną w wysokości 4200 zł.
Czynności ważenia dokonano wagą samochodową do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów; urządzenie to nie zasygnalizowało błędów, a zatem pomiar był prawidłowy.
Organ II instancji odrzucił zarzuty odwołania jakoby wymierzona kara była nieprawidłowa z uwagi na dopuszczalny nacisk na oś napędową 100 kN, przy wyniku pomiaru 95,66 kN. Wyjaśnił, że zgodnie z pkt 4 cyt. wyżej rozporządzenia za oś pojedynczą uważa się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 2 m lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 m, natomiast za oś wielokrotną - zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych "osiami składowymi", w którym odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1 m i nie większa niż 2 m. Z protokołu kontroli pojazdu wynika, że odległość drugiej osi, będącej osią napędową od pierwszej osi wynosi 4,65 m, zaś od trzeciej - 1,40 m. W takim zaś przypadku druga oś nie może być osią pojedynczą, lecz osią składową osi wielokrotnej. W przedmiotowej sprawie łączny nacisk przekroczył 160 kN (160,07 kN), wobec czego organ I instancji prawidłowo uznał, że dopuszczalny nacisk na drugą oś nie może przekroczyć 80 kN.
Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył A. S.A., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący przyznał, że istotnie łączny nacisk podczas kontroli wyniósł 160,07 kN. Stało się tak z uwagi na niemożność zważenia zestawu na trasie K.-P., stąd też kierowca nie wiedział, że pomylił się przy załadunku o 68,7 kg. Tyle bowiem wynosi po przeliczeniu wynosi wartość przekroczonego nacisku - 0,07 kN.
W ocenie skarżącego wymierzona kara - 4200 zł jest niewspółmierna do przewinienia, zwłaszcza biorąc pod uwagę łączną wagę zestawu - 37 550 kg.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, powołując się na przyczyny wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W replice na argumenty skargi dotyczące niewspółmierności kary w stosunku do przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi, podkreślił, że pobór kar pieniężnych przez organy celne ma charakter obligatoryjny. Przepisy nie przewidują wielkości minimalnego przekroczenia dopuszczalnych parametrów, sam fakt stwierdzenia przekroczenia, bez względu na jego wielkość powoduje z mocy prawa powstanie obowiązku obciążenia przewoźnika stosowana karą pieniężną w przypadku braku właściwego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, a taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.
Sądy te, w oparciu o art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Dokonując kontroli we wskazanym zakresie, mając przy tym na względzie art. 134 § 1 P.p.s.a., stanowiący, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawową czynnością, jakiej dokonuje organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania wraz z aktami sprawy jest poddanie go badaniu wstępnemu w zakresie dopuszczalności oraz terminowości jego wniesienia. Środek odwoławczy w postępowaniu administracyjnym można bowiem rozpoznać jeśli jest on dopuszczalny z mocy ustawy, wniesiony w formie przewidzianej dla pisma procesowego (art. 63 k.p.a.), w przepisanym czasie i przez legitymowaną do tego osobę.
W rozpoznawanej sprawie odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2002 r., złożone w dniu 29.01.2002 r. w Urzędzie Pocztowym B., w imieniu A. S.A. podpisał M. N. - prokurent. Z akt postępowania nie wynika, by organ II instancji poddał to odwołanie badaniu wstępnemu przed jego rozpatrzeniem pod kątem legitymacji do jego wniesienia. Organ nie ustalił bowiem kto może reprezentować spółkę akcyjną A., a w konsekwencji czy osobą uprawnioną do reprezentacji jest prokurent M. N. Rozpoznając skargę Sąd dysponował odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego - Rejestru Przedsiębiorców skarżącej spółki, z którego wynika, że na dzień 16.04.2002 r. reprezentować spółkę mogli: prezes zarządu - samodzielnie, dwóch członków zarządu - łącznie, członek zarządu z prokurentem - łącznie. W rubryce 3 "Dane prokurentów i rodzaj prokury" brak jest wpisów. Powyższe wskazywałoby, że prokurent, którego ustanowienie nie zostało wpisane do rejestru, a ponadto działający samodzielnie - nie był uprawniony do reprezentowania spółki.
Zważyć jednak należy, że odpis z rejestru zawiera ostatnią zmianę dokonaną wpisem z dnia 11.04.2002 r., a więc po dniu złożenia odwołania.
W tego względu niezbędne jest ustalenie, czy na dzień złożenia odwołania prokurent M. N. działający samodzielnie uprawniony był do wniesienia w imieniu A. S.A odwołania od decyzji organu I instancji i w zależności od jego wyników - rozpatrzenie odwołania bądź stwierdzenie jego niedopuszczalności w oparciu o art. 134 k.p.a.
Mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, Sąd odstąpił od określenia czy i w jakim zakresie decyzja ta nie może być wykonana (art. 152 P.p.s.a.).
O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a.