Uzasadnienie
Starosta Powiatu S., decyzją z dnia 3 lutego 2000 r., na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 i 1a w związku z art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa odmówił przyjęcia zgłoszenia postawienia barakowozu bez trwałego połączenia z gruntem na okres 120 dni na dz. nr ew. gr. 222 obręb L. gmina I. bowiem na terenie którego dotyczy zgłoszenie znajduje się obiekt budowlany w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.
Od decyzji odwołał się Grzegorz M., który podnosi, że składając wniosek o wyrażenie zgody na postawienie barakowozu chciał zalegalizować jego wcześniejsze usytuowanie.
Wojewoda Z. decyzją z dnia 9 marca 2000 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w aktach sprawy znajduje się decyzja z dnia 13 września 1999 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. S. nakazująca usunięcie obiektu małżonkom Barbarze i Stanisławowi C. i Grzegorzowi M. usytuowanego na działce nr 222 obręb L. Decyzja ta stała się ostateczna i podlega wykonaniu. W aktach sprawy brak jest protokołu stwierdzającego o wykonaniu nałożonego obowiązku.
Zdaniem organu II instancji są to dostateczne okoliczności dające podstawę do wydania decyzji odmawiającej przyjęcia zgłoszenia postawienia barakowozu na działce nr 222 obręb L. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Grzegorz M. Z treści skargi wynika, że domaga się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zarzuca naruszenie art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Wojewoda Z. wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się uzasadniona.
Z treści decyzji organów obu instancji wynika, że Grzegorzowi M. odmówiono przyjęcia zgłoszenia postawienia barakowozu na okres 120 dni na działce 222 w obrębie L., bowiem na tym terenie znajduje się obiekt budowlany w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 30 ust. 1 pkt 1 i 1a w związku z art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.
Przepis art. 35 ust. 5 ustawy stanowi, że właściwy organ wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.
Natomiast art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga między innymi budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.
Do wykonania ww. robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu - art. 30 ust. 2 ustawy.
Z powyższego zestawienia wynika, że jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki to wówczas właściwy organ odmawia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołany więc w decyzji przepis art. 35 ust. 5 ustawy nie obejmuje obiektów budowlanych na budowę /montaż/ których wymagane jest zgłoszenie.
Organy obu instancji wydały więc swoje decyzje z naruszeniem art. 35 ust. 5 cytowanej ustawy w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Problematykę zgłoszenia reguluje bowiem powołany wyżej przepis art. 30 ustawy Prawo budowlane, a on uprawnia właściwy organ do wniesienia sprzeciwu w sytuacjach określonych w tym przepisie, a nie odmowę przyjęcia zgłoszenia.
W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzec jak w sentencji wyroku.