Wyrok WSA w Szczecinie z 9 marca 2005 r., SA/Sz 1007/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 9 marca 2005 r.

Sprawa

sprawy ze skargi H. B. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wyrównania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nr Dyrektora Zakładu Karnego w[...] z [...] r. II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski/spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder
st. sekr. sąd. Małgorzata Frej protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Zakładu Karnego w[...]. na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 89 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.) przyznał H. B. równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania.

Następnie kolejnymi decyzjami z[...]. i[...]. Dyrektor Zakładu Karnego w[...]. przyznał H. B. równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania zgodnie z §1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 sierpnia 2001r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania w wysokości stawki określonej w § 3 pkt 3 cyt. Rozporządzenia tj. 6 zł. dziennie od 1 stycznia 2002r.

Decyzją z dnia [....] r. Dyrektor Zakładu Karnego w[...]. przyznał kolejny równoważnik z tytułu braku mieszkania od 1 stycznia 2003r. w wysokości stawki określonej w § 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 czerwca 2001r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wpłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania.

Dnia [...] r. H. B. wystąpił do Dyrektora Zakładu Karnego w[...]. z wnioskiem o wypłacenie wyrównania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania.

Uważał bowiem, że od [...] r. otrzymuje równoważnik pieniężny za lokal w wysokości połowy stawki na podstawie zarządzenia nr 16/97 CZSW z 16 kwietnia 1997r. i dalej na podstawie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 czerwca 2001r. także 50% stawki dziennej z uwagi na to, że jest kawalerem.

Jego zdaniem brak jest podstaw, aby różnicować stawki dla funkcjonariuszy uprawnionych do pobierania równoważnika na tych co posiadają rodzinę i na kawalerów.

Decyzją z [...] r. Dyrektor Zakładu Karnego w [...]. na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 89 ust. 1 ustawy z 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61,poz. 283 ze zm.) oraz § 1 i § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 czerwca 2001r.

w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (Dz. U. Nr 67 poz. 712), nie uwzględnił wniosku H. B. dotyczącego stawki równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania za okres od 1 grudnia 2000r.

Dyrektor Zakładu Karnego stwierdził, że w myśl § 3 pkt. 2 wspomnianego zarządzenia, funkcjonariuszowi samotnemu wypłaca się równoważnik pieniężny w wysokości - stawki diety określonej w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju/.../.

Następnie od 1 lipca 2001 r. na podstawie kolejnych w/w decyzji wypłacono równoważnik na podstawie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w kwocie 6 zł dziennie i brak jest podstaw do zmiany decyzji.

Odwołanie od decyzji złożył H. B., który ponownie stwierdził, że nie widzi podstaw, aby różnicować funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Decyzją z dnia 9 kwietnia 2003r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] na podstawie art. 127 § 2 i 138 § 1 pkt. 1 kpa. oraz art. 89 ustawy z 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. B. zaznaczył, że brak jest podstaw do różnicowania stawek równoważnika w zależności od tego czy funkcjonariusz jest samotny czy też ma rodzinę

W art. 89 ustawy z 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej nie ma mowy o tym, a zarządzenie nr 16/97 CZSW MS z 16 kwietnia 97 jest przepisem niekonstytucyjnym

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje

Właściwość Sądu została ustalona na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ w myśl którego sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r.

i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.

Sądowa kontrola prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności decyzji.

W ocenie Sądu wniosek z [...] r. skierowany do Dyrektora Zakładu Karnego w[...]. o wypłacenie wyrównania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania za okres od [...] r. do [...] r. został nieprawidłowo zakwalifikowany.

W istocie był to wniosek o wszczęcie postępowania w ramach trybu nadzwyczajnego określonego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego idotyczącego ewentualnego wzruszenia opisanych wcześniej decyzji administracyjnych.

Sprawy, których dotyczą decyzje wydane [...] r. przez Dyrektora Zakładu Karnego w [...] i [...] r. przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [..] zostały już wcześniej rozstrzygnięte decyzjami ostatecznymi Dyrektora Zakładu Karnego w [...]. Stąd wszelkie zmiany mogą zostać dokonane wyłącznie przy uwzględnieniu instytucji trybu nadzwyczajnego opisanego w kpa.

Zaskarżone decyzje zostały więc wydane w sprawie, w której organy wydały /już poprzednio/ ostateczne decyzje w sprawie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji i orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.