Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Skarżący prowadził księgę podatkową i na jej podstawie złożył zeznanie podatkowe, jednakże organ podatkowy I instancji pominął tę księgę jako dowód w postępowaniu podatkowym, uzasadniając to w swej decyzji wymiarowej sprzecznością poszczególnych składników działalności gospodarczej polegające na tym, że wysokość marży uzyskanej ze sprzedaży towarów udokumentowanej rachunkami jest wyższa od marży wykazanej w podatkowej księdze. przychodów i rozchodów. Taki stan faktyczny odpowiada hipotezie art. 169 par. 1 Kpa. Organ podatkowy I instancji w motywach swojej decyzji wykazał, istnienie sprzeczności podlegającej na tym, że wysokość marży uzyskanej ze sprzedaży towarów udokumentowanej rachunkami jest wyższa od marży wykazanej w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Kwestia ta ma z tego powodu znaczenie, że dopiero w razie pominięcia księgi podatkowej ustalenie podstaw opodatkowania następuje na podstawie materiałów posiadanych przez organ podatkowy lub szacunku opartego na innych danych, jak o tym stanowi art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.
Metody szacunkowe stosowane przez organy podatkowe podlegają ocenie Sądu tylko w zakresie ich zgodności z prawem. oraz materiałami dowodowymi zebranymi i rozpatrzonymi stosownie do przepisów procedury podatkowej. Również samo rozumowanie, będące logiczną konsekwencją zastosowania metody szacunkowej powinno być poprawne, spójne wewnętrznie i przekonywające.
Z tego punktu widzenia metodzie oszacowania podstaw opodatkowania skarżącego w 1995 r. nie można zarzucić wadliwości, a również skarga nie formułuje takich zarzutów. Skarżący bowiem kwestionują zasadność zastosowania oszacowania uznając, iż nie wystąpiły ku temu ani podstawy faktyczne ani prawne. Przedstawiają na etapie postępowania podatkowego oświadczenie kilku klientów - jedynie przykładowo wskazujących na to, że stosowali upusty. Organ podatkowy uwzględnił żądania dowodowe podatnika i po przesłuchaniu świadków ustalił, iż nawet w przypadku wskazanych przez podatnika klientów upusty nie były stosowane w 100 procent bowiem nie wszyscy przesłuchani świadkowie potwierdzili ich stosowanie. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego; że podatnik ma prawo swobodnie układać swoje interesy w tym stosując znaczne upusty cenowe.
Jednakże jeśli stosuje upusty to mając na uwadze obowiązek dokumentowania zdarzeń gospodarczych zgodnie ze stanem faktycznym, powinien ten fakt wykazać odpowiednimi dowodami, szczególnie w sytuacji gdy sprzedaż udokumentowana rachunkami wykazuje stosowanie wyższej marży handlowej a sprzedaż nieudokumentowana rachunkami wykazuje marżę o 70 procent niższą. Z uwagi na to, iż skarga zawiera zarzuty odnoszące się do kwestii pełnomocnictwa i związanego z tym doręczenie decyzji radcy prawnemu reprezentującymi. podatników wyjaśnić należy, że rację mają skarżący twierdząc że pełnomocnictwo nie obejmowało już doręczenia decyzji a jedynie udział w postępowaniu podatkowym.
Okoliczność ta nie może jednak mieć wpływu na rozstrzygnięcie bowiem naruszenie procedury może być podstawą uchylenia decyzji tylko wtedy kiedy mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Fakt doręczenia decyzji pełnomocnikowi wpływu takiego na stronę merytoryczna decyzji nie ma, a dodatkowo jak wynika z akt sprawy skarżący skutkiem doręczenia decyzji wcześniejszemu ich pełnomocnikowi nie ponieśli ujemnych skutków w zakresie wniesienia środka odwoławczego.
Zważywszy powyższe należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i z tej przyczyny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skarga podlega oddaleniu.