Uzasadnienie
Izba Skarbowa, postanowieniem z dnia [...]
Nr [...], wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), stwierdziła, iż odwołanie wniesione dnia [...], uzupełnione pismem z dnia [...], od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...], określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 1999r. oraz wysokość zaległości podatkowej w tym podatku, zostało wniesione przez K. S. z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Izba Skarbowa, powołując się na treść przepisów art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 145 § 1 i 2 tejże ustawy, wskazała, iż przywołana powyżej decyzja organu kontroli skarbowej została doręczona pełnomocnikowi strony – T. K., w dniu [...], zaś odbiór pokwitowała sekretarka Kancelarii Adwokackiej. Organ ten stwierdził, iż w związku z powyższym ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął [...]. Natomiast odwołanie od powyższej decyzji wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...], tj. po 60 dniach od upływu ustawowo określonego terminu do jego wniesienia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie pełnomocnik K. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem art. 223 ustawy – Ordynacja podatkowa, wskazując, iż odwołanie od decyzji zostało wniesione w terminie, zgodnie z przepisem art. 223 § 2 pkt 1 tejże ustawy.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, iż już [...] wniesiono w sprawie wszystkich czterech decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji, w których stwierdzono, iż zostaną wniesione stosowne odwołania od wydanych decyzji. Odwołania te zostały wysłane czterema listami poleconymi [...]. Do nich dosłano pisma uzupełniające, w odpowiedzi na które został on poinformowany przez Izbę Skarbową o niezłożeniu odwołania od decyzji znak: [...]. Stosownie do powyższego wystąpił on do organu odwoławczego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zakładając, iż sekretarka zatrudniona w kancelarii adwokackiej omyłkowo zapakowała przy wysyłce do dwóch kopert odwołania tej samej treści, dotyczące zobowiązania za wrzesień 1999r., a nie zapakowała odwołania od decyzji dotyczącej zobowiązania za kwiecień tego roku. W aktach kancelarii pozostały cztery kopie odwołań - po jednej do każdej wydanej decyzji, a w tym kopia odwołania od decyzji znak: [...] oraz dowody nadania czterech odwołań od decyzji organu kontroli skarbowej.
Pełnomocnik zaznaczył również, iż podatnik od początku kwestionował zasadność wydania decyzji za kwiecień 1999r., czego dowodem ma być treść odwołania od decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę za kwiecień 1999r., w którym strona wskazała, iż odwołuje się też od decyzji wymiarowej dotyczącej tego miesiąca. Dodatkowo podkreślił, że fakt złożenia odwołań od czterech decyzji organu kontroli skarbowej, a w tym od decyzji znak: [...], potwierdza jednoznacznie pismo Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] znak: [...].
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, właściwy do rozpoznania skargi z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę
- – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 3 w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), odwołanie od decyzji organu podatkowego (organu kontroli skarbowej) wydanej w pierwszej instancji wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia stronie, zaś wniesienie odwołania z uchybieniem tego terminu skutkuje tym, iż organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, a wniesiony środek odwoławczy nie podlega rozpoznaniu.
W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność faktyczna, iż decyzja, od której K.S. wniósł odwołanie, została doręczona w myśl art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej pełnomocnikowi strony w dniu [...], co wynika z adnotacji sporządzonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Okoliczności tej nie kwestionuje też sam skarżący. Oczywistym jest więc, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...], który to dzień nie był dniem uznanym za ustawowo wolny od pracy. Skoro skarżący odwołanie wniósł [...], to ustalenie w tych warunkach przez organ odwoławczy, że złożenie przez podatnika odwołania od decyzji organu kontroli skarbowej wydanej w pierwszej instancji nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia nie narusza prawa.
Wskazać jednocześnie należy, iż przedstawione w skardze okoliczności, a w szczególności przywoływana treść pisma Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...], mające dowodzić, iż już w dniu [...] skarżący złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji, nie zasługują na uwzględnienie. Jakkolwiek w piśmie tym zawarto sformułowanie, iż "Pełnomocnik Podatnika złożył do Izby Skarbowej za pośrednictwem Organu Kontroli Skarbowej odwołanie od ww. decyzji określających zobowiązanie podatkowe i zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień i wrzesień 1999r.", jednakże informacja ta jest błędna, bowiem odwołanie od decyzji Nr [...] do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie zostało wniesione. Organ ten stwierdził to zarówno w piśmie przewodnim z dnia [...], przesłanym do wiadomości także pełnomocnikowi skarżącego, jak również w stanowisku organu w sprawie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Nr [...] dotyczącej odsetek od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za kwiecień 1999r.
Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z przepisami prawa, należało orzec o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).