Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30.04.1999 r., (...), wydaną na podstawie art. 46 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ oraz art. 21 par. 3, art. 53 par. 4 i art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, Izba Skarbowa w Sz. - Ośrodek Zamiejscowy w K. orzekła o utrzymaniu w mocy decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej Władysława T. z Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 17.12.1998 r. (...), określającej Michałowi W. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996 r. w wysokości 56.111,70 zł oraz zaległość podatkową w tymże podatku w ww. kwocie.
Powyższa decyzja doręczona została Michałowi W. na ręce jego pełnomocnika w dniu 13 maja 1999 r.
Pismem z dnia 12.06.1999 r. Michał W., mający miejsce zamieszkania w S., wniósł skargę na powyższą decyzję ostateczną, składając ją za pośrednictwem Urzędu Pocztowego Sz. 2 w dniu 19.06.1999 r. /data stempla pocztowego/. W ślad za ww. skargą nadesłał on też pismo z dnia 21.06.1999 r. /data stempla pocztowego/, w którym zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał on w tym wniosku, że 30 - dniowego terminu do wniesienia skargi nie mógł dochować z przyczyn od siebie niezależnych. Termin ten upływał bowiem z dniem 12.06.1999 r. i w dniu tym urząd pocztowy w miejscu jego zamieszkania, zazwyczaj "czynny przez cały tydzień, włącznie z dniami wolnymi od pracy, został okresowo zamknięty z uwagi na remont". Chcąc dochować terminu podjął wprawdzie próbę doręczenia przesyłki, zawierającej skargę za pośrednictwem Polskich Kolei Państwowych - Kasy Bagażowo-Ekspresowej, jedynej instytucji zajmującej się w tym dniu doręczeniem przesyłek jednakże w dniu 18.06.1999 r. zawiadomiony został przez Kasę Bagażowo-Ekspresową PKP w Sz., o tym, że adresat odmówił odbioru przesyłki z PKP. Do wniosku tego skarżący załączył m.in. kserokopię listu przewozowego z 12.06.1999 r.
Rozpatrując powyższy wniosek, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, skargę na ostateczną decyzję administracyjną wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin ten jest w zasadzie zachowany, jeżeli nie później niż ostatniego dnia skarga złożona zostanie w siedzibie Sądu i to niezależnie od sposobu jej doręczenia. Według przepisu art. 57 par. 5 Kpa, mającego w myśl art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed tym Sądem, termin do złożenia skargi uważa się też za dochowany, gdy przed jego upływem nadano pismo w polskim urzędzie pocztowym albo złożono w polskim urzędzie konsularnym, jak również w przypadku gdy żołnierz lub członek załogi statku morskiego złożył je w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi statku, a także gdy osoba pozbawiona wolności złożyła pismo w administracji zakładu karnego.
Jest w rozpatrywanej sprawie okolicznością niewątpliwą, że składając skargę na ostateczną decyzję Izby Skarbowej w Sz. - Ośrodek Zamiejscowy w K., doręczoną na ręce jego pełnomocnika w dniu 13.05.1999 r., skarżący nie dochował 30 - dniowego terminu przewidzianego do jej wniesienia, który to termin upływał z dniem 12.06.1999 r., nie będącym dniem uznanym na dzień ustawowo wolny od pracy. Niewątpliwym jest też, że podejmując w ostatnim dniu 30 - dniowego terminu próbę przesłania pisma zawierającego skargę za pośrednictwem Polskich Kolei Państwowych nie mógł on w żaden sposób dochować wymogu złożenia jej bezpośrednio w Sądzie przed upływem tego terminu, skoro z listu przewozowego wynika, że o nadejściu przesyłki jej adresat zawiadomiony został przez przewoźnika dopiero w dniu 14.06.1999 r., zatem wspomniana przez skarżącego odmowa odbioru przesyłki przez adresata pozostaje bez wpływu na uchybienie terminu.
W myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd ten na wniosek strony z ważnych powodów przywraca termin do wniesienia skargi. Jakkolwiek ustawa nie precyzuje tego, co należy rozumieć pod pojęciem ważnych powodów, jakie uzasadniać mogą przywrócenie terminu do złożenia skargi, to nie powinna ulegać, wątpliwości teza, iż przez "ważne powody" rozumieć należy określonej, istotnej wagi przeszkody, które uniemożliwiały skarżącemu wniesienie skargi w terminie.
Wskazując w swym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na to, że uchybienie tego terminu spowodowane zostało niemożnością nadania pisma w urzędzie pocztowym w miejscu swego zamieszkania z powodu remontu tego urzędu, skarżący w żaden sposób nie wykazał tej okoliczności a w szczególności tego, iż w dniu 12 czerwca 1999 r., a więc w ostatnim dniu 30-dniowego terminu do wniesienia skargi, Urząd Pocztowy S. 6, właściwy ze względu na rejon jego zamieszkania, nie czynny był z jakiegokolwiek powodu oraz że nieczynne były w tymże dniu wszystkie inne urzędy pocztowe na terenie miasta S., gdzie skarżący zamieszkuje, dopiero bowiem w takich okolicznościach zasadnym byłoby uznanie, że nie mając możliwości nadania w tymże dniu pisma w polskim urzędzie pocztowym nie miał on też możliwości zachowania terminu do wniesienia skargi.
Uznając, w tych warunkach, że nie dochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi nie jest następstwem okoliczności od skarżącego niezależnych, lecz jest konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, uznać też należało, iż nie zachodzą ważne powody do przywrócenia uchybionego terminu.
Z tych też względów, wobec wniesienia skargi po terminie i braku podstaw do przywrócenia uchybionego terminu, orzec należało 0 oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu oraz o odrzucenie skargi /art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.