Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a przedstawione w skardze zarzuty nie są trafne.
Wprawdzie ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w roku 1994 w art. 45 ust. 6 stwierdza, że podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której ustali inną wysokość podatku, to jednak sformułowanie to /ustali/ nie zmienia normatywnej treści przepisu, zgodnie z którą decyzja organu skarbowego ustalająca czy też określająca wysokość należnego podatku dochodowego ma charakter deklaratoryjny. Wynika to z pozostałych unormowań zawartych w ustawie o podatku dochodowym, a w szczególności art. 45 ust. 1 i 6. W myśl tych przepisów zobowiązanie w podatku dochodowym powstaje z mocy prawa a realizowane jest metodą samoopodatkowania.
W tej sytuacji decyzja określająca inną wysokość podatku wydana na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych ma charakter decyzji deklaratoryjnej to znaczy, że stwierdza jedynie fakt uprzedniego powstania zobowiązania podatkowego na skutek zaistnienia okoliczności, z którymi prawo łączy powstanie takiego zobowiązania.
Bezpodstawne jest również stanowisko skarżących, że brak na rachunkach numeru rejestracyjnego samochodu osobowego, wykorzystywanego w prowadzeniu działalności gospodarczej, nie wprowadzonego do ewidencji środków trwałych, ma charakter błędu formalnego a tym samym wydatki udokumentowane tymi rachunkami powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów.
Skarżący miał obowiązek prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie zasadami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 99 poz. 496 ze zm./, a zatem zobowiązany był do dokumentowania wydatków uznany koszt uzyskania przychodów w sposób ściśle określony przepisami tego rozporządzenia.
Rozporządzenie to określa, iż wydatki związane z zakupem paliwa, naprawą, ubezpieczeniem samochodu itp. powinny być dokumentowane rachunkami zaopatrzonymi w numer rejestracyjny pojazdu. Oznacza to, że w przypadku niezachowania wymogów określonych dla sposobu dokumentowania wydatków - nie jest możliwe zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodu na podstawie innych reguł dowodzenia okoliczności ich poniesienia.
Jeśli chodzi o zarzut braku podstawy prawnej zaskarżonej decyzji to jest on niezrozumiały w kontekście treści decyzji organów I i II instancji.
Rozstrzygający niniejszą sprawę organ I instancji powołał się na wszystkie przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie.
Natomiast decyzja organu odwoławczego w petitum nie zawiera wprawdzie powołania się na przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych, jednakże do przepisów tych odwołuje się w uzasadnieniu.
Zarzut przewlekłości postępowania i naruszenia art. 35 Kpa nie ma znaczenia dla wyniku sprawy.
W świetle powyższego skarga nie jest zasadna, wobec czego podlega oddaleniu w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.