Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] r. R. G. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] r., w związku z wymierzeniem kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Powyższy rozkaz R. G. odebrał osobiście w dniu [...] r., co poświadczył własnoręcznym podpisem na oryginale dokumentu. W dniu [...]. do Komendy Powiatowej Policji w [...] wpłynęło odwołanie R.G.. W odwołaniu podniósł zarzut wydania rozkazu bez podstawy faktycznej, w tym jedynie w oparciu o zaskarżony do sądu administracyjnego wynik postępowania dyscyplinarnego i wniósł o uchylenie kwestionowanego rozkazu w całości i wstrzymanie nadanego mu rygoru natychmiastowej wykonalności.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz podnosząc, iż zgodnie z art.41 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz.58 z późn.zm.) Komendant Powiatowy Policji w [...] miał obowiązek zwolnić R. G. ukaranego prawomocną karą dyscyplinarną zwolnienia ze służby. Powyższa decyzja została doręczona R. G. za pośrednictwem poczty w dniu [...] r.
Na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] R. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w [...]. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym listem poleconym w dniu [...] r. Skarżący zakwestionował decyzję bez numeru oraz decyzję doręczoną mu w dniu [...] r., choć w dalszej części skargi zarzuty dotyczą decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w sprawie orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Po wezwaniu Sądu do sprecyzowania jakie decyzje zostały zaskarżone, w piśmie z dnia [...] r. skarżący poinformował, że skarga dotyczy dwóch decyzji wydanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]: rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] r w sprawie zwolnienia ze służby oraz orzeczenia (bez numeru) z dnia [...] r. w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji w sprawie zwolnienia ze służby z uwagi na fakt, iż organ II instancji rozpoznał odwołanie wniesione z przekroczeniem terminu do jego wniesienia, co stanowi rażące naruszenie prawa. Na rozprawie pełnomocnik Komendanta wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie i postępowanie nie zostało zakończone, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052), podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270).
Skarga na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r., doręczoną stronie w dniu [...] r., została wniesiona do Sądu w dniu [...] r. Zgodnie z art.109 Kpa decyzję doręcza się stronom na piśmie. Doręczenie decyzji – z zachowaniem zasad doręczania pism organu uregulowanych w art. 39-49 Kpa – wywołuje skutek prawny materialny i procesowy, co do biegu terminów i innych następstw czynności procesowej. Doręczenie decyzji stanowi o jej wprowadzeniu do obrotu prawnego.
W świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, decyzja administracyjna jest aktem zewnętrznym będącym oświadczeniem władczym woli organu administracyjnego i może być uznana za wydaną dopiero z chwilą ujawnienia woli organu na zewnątrz struktur organizacyjnych i stworzenia adresatowi rozstrzygnięcia możliwości zapoznania się z treścią tego oświadczenia woli. Decyzja sporządzona, ale nie doręczona, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże organu ani strony, co uzasadnia przyjęcie, iż decyzja administracyjna jest wydana z chwilą jej doręczenia.
Zgodnie z obowiązującym w dacie doręczenia skarżącemu decyzji przepisem art. 35 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368/ jak i aktualnie obowiązującym przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz.1270) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin doręczenia ma istotne znaczenie, gdyż dopiero po zapoznaniu się z treścią decyzji ostatecznej strona ma możliwość poznania faktycznych i prawnych przesłanek rozstrzygnięcia, co umożliwia właściwą ocenę co do zasadności skargi, a także jej podstaw.
Skarżącemu w momencie składania skargi w Sądzie nie została jeszcze doręczona decyzja organu II instancji.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż skarga została wniesiona przedwcześnie, bowiem decyzja ostateczna nie została jeszcze wydana w sprawie i dlatego też, w oparciu o art.58 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.