Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Za uzasadniony należy uznać zarzut skargi, że decyzje obu instancji podatkowych zostały wydane bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Istota sporu sprowadza się do ustalenia czy i w jakim zakresie poniesione przez skarżącą nakłady na wynajęty lokal dla prowadzonej działalności gospodarczej mogą być zrekompensowane przez zaliczenie ich bezpośrednio w koszty działalności.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki na ulepszenie /przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację/ środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększają wartość tych środków /chodzi o wartość początkową/ stanowiącą podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych.
Te "odrębne" przepisy zawiera rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środka trwałego /Dz.U. nr 7 poz. 34 ze zm./. Również według par. 6 ust. 3 tego rozporządzenia ulepszenie polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji. W świetle przytoczonych przepisów wydatki na ulepszenie stanowią dla najemcy inwestycję w obcych środkach trwałych, która może być rekompensowana tylko w formie odpisów amortyzacyjnych.
Ani ustawa ani rozporządzenie nie definiują tych pojęć. Nie określają również znaczenia terminu "remont". Przyjmuje się, że wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych - można uznać za remont. Natomiast przez ulepszenie należy rozumieć unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość techniczną, użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż pierwotne jego przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi nowych cech użytkowych /por. Irena Ożóg: Amortyzacja podatkowa, Vademecum Podatnika i, wyd. Difin W-wa 1995 r. "Środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne 1996 r." - Oficyna wydawnicza "Unimex" Wrocław 1996 r./.
W świetle tych kryteriów, pomalowanie pomieszczeń, naprawa instalacji, wymiana zużytych elementów lokalu np. okien, drzwi to niewątpliwie nakłady, które nie zwiększają wartości użytkowej wynajmowanego pomieszczenia i nie zmieniają jego charakteru.
Wydatki z tego tytułu należy zatem potraktować jako wydatki na remont, które w całości stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia. Na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie nie można jednoznacznie zakwalifikować wydatków skarżącej związanych z nakładami na wynajęte pomieszczenie jako poniesionych na ulepszenie lub remont. Brak jakichkolwiek ustaleń w jaki sposób poprzednio był użytkowany lokal, czy i kiedy był remontowany przed wynajęciem skarżącej. Okoliczności te były powoływane przez podatniczkę zarówno w postępowaniu przed organem I instancji jak i w odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego.
W ocenie Sądu skarżąca niezależnie od prac remontowych podyktowanych stanem technicznym lokalu przeprowadziła jego modernizację. Jednak przyjęcie przez organy podatkowe, że całość poniesionych nakładów w związku z dostosowaniem pomieszczeń do celów prowadzonej działalności należy uznać za inwestycję w środkach trwałych - budzi zastrzeżenia.
Ocenę przedmiotowych wydatków dokonano w zasadzie na podstawie korespondencji pomiędzy skarżącą, a właścicielem lokalu, w oparciu o zakupy materiałów budowlanych. Z akt sprawy nie można się zorientować, czy skarżąca dysponuje kosztorysem powykonawczym na te roboty. Organom orzekającym w rozpoznawanej sprawie nie może być nieznana zasada nakazująca dążenie w postępowaniu do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
W związku z tym przy ponownym rozpatrzeniu sprawy na pewno niezbędne będzie przesłuchanie w charakterze świadka poprzedniego użytkownika wynajmowanych pomieszczeń, celem wyjaśnienia ich stanu technicznego i wykorzystania, a także przeprowadzenie dowodów umożliwiających ustalenie charakteru i istoty robót budowlanych wykonanych na zlecenie skarżącej w przedmiotowym lokalu. Niewykluczone, że w przypadku braku odpowiedniej dokumentacji mogą być potrzebne opinie biegłych.
Skoro więc zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy skutkuje to ich uchylenie.
Dlatego na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji.