Uzasadnienie
Izba Skarbowa decyzją z dnia 5 czerwca 1998 r., wydaną w postępowaniu odwoławczym, utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 26 marca 1998 r., mocą której organ ten określił zobowiązanie podatkowe spółki cywilnej PP "P." Longiny i Jacka K. w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. w kwocie 9.846 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie sankcyjne w kwocie 5.766 zł.
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 10 i art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Z dokonanych ustaleń faktycznych wynika, że PP "P." w deklaracji VAT-7 za grudzień 1997 r. wykazało nadwyżkę, podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 9.379 zł. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy ustalono, że powyższa kwota 9.379 zł stanowi zobowiązanie w podatku należnym i podlega wpłacie do Urzędu. Ponadto ustalono, że PP "P." nie objęło opodatkowaniem VAT zużycia towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy sprzecznie z art. 2 ust. 3 ustawy o VAT. Zaniżenie podatku należnego z tego tytułu wyniosło 467 zł. Łącznie zobowiązanie podatkowe PP "P." za miesiąc grudzień 1997 r. wyniosło 9.846 zł.
Ponieważ w złożonej deklaracji VAT-7 za grudzień 1997 r. Spółka zaniżyła zobowiązanie podatkowe o kwotę 9.846 zł nie wykazując go w ogóle, oraz zawyżyła kwotę zwrotu podatku naliczonego o kwotę 9.379 zł obciążona jest dodatkowym zobowiązaniem sankcyjnym na podstawie art. 27 ust. 5 i 6 w wysokości 30 procent zaniżenia zobowiązania i 30 procent zawyżenia podatku naliczonego.
Izba Skarbowa wyjaśniła, że dodatkowe zobowiązanie sankcyjne wynika z powołanych przepisów ustawy o VAT, które organy podatkowe obowiązane są stosować bez możliwości uznaniowego rozstrzygnięcia. Przyczyny powstania nieprawidłowości w deklaracji podatkowej nie mają znaczenia prawnego, o zastosowaniu sankcji decyduje sam fakt wystąpienia nieprawidłowości, o których mowa w art. 27 ust. 5 i 6 ustawy o VAT.
Od powyższej decyzji Izby Skarbowej wspólnicy s.c. PP "P." wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia w zakresie dotyczącym dodatkowego zobowiązania sankcyjnego.
Skarżący podnoszą, tak jak w odwołaniu, że wykazanie w deklaracji VAT-7 nadwyżki podatku naliczonego było wynikiem oczywistej omyłki, gdyż wszystkie pozycje od 1 do 73 były wypełnione prawidłowo, natomiast popełniona omyłka polegała na wpisaniu kwoty podatku należnego 9.379 zł. do pozycji 95 i 99 zamiast do pozycji 94. Ponadto, zdaniem skarżących, nie było podstaw do stosowania sankcji w świetle art. 27 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, gdyż nie otrzymali zwrotu błędnie wykazanej różnicy podatku.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Art. 27 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT warunkujący stosowanie sankcji przewidzianych w ust. 5-7 od otrzymania zwrotu różnicy podatku nie ma w sprawie zastosowania właśnie dlatego, że Spółka nie otrzymała zwrotu różnicy podatku ani też w deklaracji nie wnosiła o jej zwrot, lecz do rozliczenia w następnym miesiącu. Organy podatkowe prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy art. 27 ust. 5 i 6 ustawy o VAT.
Zgodnie z ust. 6 art. 27, który dotyczy również różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1, a więc "do rozliczenia w następnym miesiącu", wykazanie w deklaracji zawyżonej różnicy podatku do rozliczenia w następnym miesiącu uzasadnia obciążenie dodatkowym zobowiązaniem podatkowym w wysokości odpowiadającej 30 procent zawyżenia niezależnie od przyczyn zawyżenia. W sprawie niesporne jest, że Spółka w deklaracji VAT-7 za grudzień 1997 r. zawyżyła różnicę podatku naliczonego o kwotę 9.379 zł, zatem zasadne było jej obciążenie dodatkowym zobowiązaniem podatkowym w wysokości 30 procent tego zawyżenia. Równocześnie wystąpiło zaniżenie w deklaracji zobowiązania podatkowego o kwotę 9.846 zł, co zgodnie z art. 27 ust. 5 ustawy uzasadniało obciążenie Spółki dodatkowym zobowiązaniem podatkowym w wysokości 30 procent tego zaniżenia.
Obciążenie dodatkowym zobowiązaniem podatkowym jest związane z samym faktem stwierdzenia zawyżenia bądź zaniżenia należności podatkowych niezależnie od winy podatnika. Okoliczność, że nieprawidłowe wypełnienie deklaracji było wynikiem oczywistej omyłki nie ma znaczenia prawnego, gdyż ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia od wymierzenia sankcji w takich /i innych/ sytuacjach.
Reasumując zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga z braku podstaw do uwzględnienia podlega oddaleniu z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.