Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga częściowo jest uzasadniona.
Za wadliwe i sprzeczne z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątku uznawanych za środki trwałe (...) należy uznać stanowisko zaskarżonej decyzji, że zakwestionowana kwota 75.515.800 st. zł. była wydatkiem na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych. Przedmiotowe place stanowią środek trwały firmy od 1 stycznia 1994 r. i od tej daty podlegały odpisom amortyzacyjnym, wobec czego wydatki poniesione po 1 stycznia 1994 r. na remont nie mogły być uznane za wydatki na wytworzenie środka trwałego, który już istniał. Zasadnie podnoszą skarżący, że błąd podlegający skorygowaniu tkwił w ustaleniu /odtworzeniu/ wartości początkowej środka trwałego, bowiem według stanu na 1 stycznia 1994 r. do wartości tej nie można było wliczyć później poniesionych nakładów. Organy podatkowe przeoczyły, że zgodnie z treścią obowiązującego w 1994 r. przepisu art. 23 ust. 1 pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki na remont, modernizację lub przebudowę środka trwałego nie przekraczające połowy wartości tego środka, stanowiącej podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, uznawane były za koszt uzyskania przychodu.
Sporna kwota 75.515.800 st. zł wydatków na remont placów nie przekracza ich wartości początkowej stanowiącej podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych /po uprzedniej korekcie tej wartości/ mogła więc być odniesiona w koszty uzyskania przychodu zgodnie z powołanym przepisem art. 23 ust. 1 pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wadliwe jest również stanowisko zaskarżonej decyzji kwalifikujące pozostałe wydatki /35 mln st. zł i 55 mln st. zł/ jako nakłady na wytworzenie środków trwałych. Przyłącza do sieci wodociągowej jak i gazowej, jak trafnie podnoszą skarżący, nie stanowią obiektów kompletnych, przeznaczonych do wykorzystania na własny użytek, a w przypadku przyłącza gazowego nie jest on własnością podatnika, przy czym nie wchodzi tu w rachubę darowizna. Nie było zatem podstaw do kwalifikowania tych urządzeń jako środków trwałych, a nakładów jako wyłączonych z kosztów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 i 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Trafne w tym względzie jest stanowisko skargi, że wydatki poniesione na instalację przyłączy do sieci wodociągowej i gazowej należało kwalifikować jako koszt uzyskania dostaw wody i gazu niezbędnych do prowadzenia działalności firmy podobnie jak wydatki za podłączenie telefonu do sieci telekomunikacyjnej. Podstawę prawną tej kwalifikacji stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Organy podatkowe mimo powyższych nieprawidłowości /nie mających ostatecznie wpływu na rozstrzygnięcie/ oceniły oba wydatki również na tle art. 22 ust. 1 powołanej ustawy i uznały, że nie stanowią one kosztu uzyskania przychodów w roku podatkowym 1994, bowiem nie były wykorzystywane w działalności zakładu w 1994 r., gdyż umowę na dostawę wody podatnik zawarł dopiero w 1995 r., natomiast na dostawę gazu nie było zawartej umowy nawet w chwili kontroli w 1996 r.
W świetle tych okoliczności za trafne i zgodne z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy uznać stanowisko organów podatkowych odmawiające uznania wydatków na przyłącza wodociągowe i gazowe za koszt uzyskania przychodu uzyskanego w 1994 r. Urządzenia te nie służyły bowiem działalności firmy w 1994 r. i nie miały wpływu na uzyskanie przychodu. W tym zakresie skarga nie jest zasadna.
Wykazane wyżej naruszenie prawa materialnego w zakresie dotyczącym wydatków na remont placów /75.515.800 st. zł/ mające wpływ na wynik sprawy uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy.