Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatanckich i Osób Represjonowanych w Warszawie decyzją z dnia 26 lutego 1998 r. (...) powołując się na przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 i art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. "a" ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ pozbawił uprawnień kombatanckich Walentego K. zamieszkałego w K. ul. P. 23/6.
W uzasadnieniu tej decyzji podano, że Walenty K. uzyskał uprawnienie kombatanckie przyznane mu przez były Zarząd Wojewódzki Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w K. decyzją z dnia 07 października 1985 r. z tytułu "utrwalenia władzy ludowej w Szeregach MO od 7.07.1945 r. do 1.03.1947 r." na podstawie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w J.G. z dnia 4 września 1985 r. stwierdzającego, że w okresie od 7.07.1945 r. do 1.03.1947 r. pełnił służbę w organach Bezpieczeństwa Publicznego i w tym czasie brał udział w walkach z reakcyjnym podziemiem o utrwalenie władzy ludowej.
W deklaracji członkowskiej ZBoWiD i załączonym życiorysie Walenty K. podał, że w latach 1945-1947 był zatrudniony jako funkcjonariusz w Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Z. Wobec powyższego, stosownie do powołanych na wstępie decyzji przepisów ustawy z 1991 r. należało pozbawić uprawnień kombatanckich Walentego K., skoro był zatrudniony w aparacie bezpieczeństwa publicznego i uprawnienia otrzymał wyłącznie z tytułu utrwalenia władzy ludowej.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Walenty K. podał, że w 1944 r. uczestniczył w walkach oddziału partyzanckiego wchodzącego w skład zgrupowania Batalionów Chłopskich na terenie Gór Świętokrzyskich, w okresie zatrudnienia w Urzędzie w Z. brał udział w walkach z Wehrwolfem.
Decyzją z dnia 9 czerwca 1998 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 127 par. 3 Kpa Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 26 lutego 1998 r. (...) w przedmiocie pozbawienia Walentego K. uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono taką samą argumentację jak w pierwszej decyzji.
Powyższą decyzję Walenty K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o praworządne i sprawiedliwe rozpatrzenie jego skargi.
Potwierdzając, że był zatrudniony w Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Z. podniósł jednocześnie, że na terenie tym nie było żadnego podziemia reakcyjnego i walka w tym okresie mogła toczyć się tylko z członkami Wehrwolfu.
Zdaniem skarżącego pozbawienie go uprawnień kombatanckich jest krzywdzące i niesprawiedliwe. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Osoby, które przed 1 stycznia 1991 r. czyli przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" na mocy art. 25 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy są pozbawione tych uprawnień.
Bezspornym jest, że były Zarząd Wojewódzki Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w K. przyznał skarżącemu Walentemu K. uprawnienie kombatanckie wyłącznie z tytułu "utrwalenia władzy ludowej" ponieważ z zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w J.G. wynikało, że pełnił on służbę w organach Bezpieczeństwa Publicznego w okresie od 7 lipca 1945 r. do 1 marca 1947 r. i brał udział w walkach z reakcyjnym podziemiem o utrwalenie władzy ludowej.
Należy w tym miejscu zauważyć, że przepisy omawianej ustawy o kombatantach w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 lipca 1997 r. wyłączały również z możliwości korzystania z uprawnień kombatanckich osoby zatrudnione w aparacie bezpieczeństwa publicznego bez względu na to jakiego rodzaju zadania i funkcje pełniły w tych organach.
Ustawa z dnia 25 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 68 poz. 436/ zmieniła brzmienie art. 21 ustawy z 1991 r. i obecnie według art. 21 ust. 3 pkt 2 nie tracą uprawnień kombatanckich osoby, które przedłożą dowody, że podczas zatrudnienia, pełnienia służby lub funkcji w strukturach, jednostkach i na stanowiskach w aparacie bezpieczeństwa publicznego wykonywały wyłącznie zadania nie związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Polski.
Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pismem z dnia 10 stycznia 1998 r. zawiadomił Walentego K., że zostało z urzędu wszczęte postępowanie weryfikacyjne w sprawie pozbawienia lub zmiany posiadanych przez niego uprawnień kombatanckich ponieważ z "według dokumentów ZBoWiD znajdujących się w Urzędzie posiada uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu, utrwalenia władzy ludowej w organach bezpieczeństwa publicznego".
Jednocześnie zwrócono się do skarżącego o ustosunkowanie się do sprawy w terminie do dnia 30 stycznia 1998 r. informując, że po tym terminie zostanie podjęta decyzja w oparciu o dokumentację znajdującą się w Urzędzie.
Walenty K. nie odpowiedział na to pismo i dopiero we wniosku z dnia 10 marca 1998 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy podał, że w 1944 r. był w oddziale partyzanckim BCh.
Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie twierdzeń o tej działalności kombatanckiej. Przede wszystkim jednak nie wykazał również w żaden sposób, że w czasie zatrudnienia w Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Z. wykonywał wyłącznie zadania nie związane ze zwolnieniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.
Natomiast jak już wyjaśniono na wstępie sam fakt zatrudnienia w strukturach Urzędu Bezpieczeństwa stanowi wystarczającą przesłankę do pozbawienia uprawnień kombatanckich.
Zaskarżonej decyzji nie można więc zarzucić naruszenie obowiązującego prawa i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę należało oddalić.