Wyrok NSA oz. w Szczeciniez 24 września 1998 r., sygn. akt SA/Sz 1242/98

Uzasadnienie

I. Rada Gminy w K. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ oraz art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 9 i art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ podjęła w dniu 20 grudnia 1996 r. uchwałę (...) w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości.

W par. 1 tej uchwały postanowiono, że ustala się stawki podatku od nieruchomości w wysokości:

1. 1. od budynków mieszkalnych lub ich części 0,28 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej.
2. 2. od budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą inna niż rolnicza lub leśna oraz od części budynków mieszkalnych zajętych na działalność gospodarczą 0,60 zł od m2 powierzchni użytkowej.
3. 3. od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym 4,80 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej.
4. 4. od pozostałych budynków lub ich części 2,40 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.
5. 5. od budowli 2 procent ich wartości.
6. 6. od 1 m2 powierzchni gruntu:

a/ związanego z działalnością inną niż rolnicza lub leśna, z wyjątkiem związanych z budynkami mieszkalnymi 0,34 zł b/ pozostałych 0,04 zł

1. 7. od gruntów będących użytkami rolnymi nie wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym wykorzystujących na cele rolnicze 0.01 zł od 1 m2 powierzchni,
2. 8. od gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych 2 zł od 1 ha powierzchni.

W par. 3 postanowiono, że wprowadza się ulgę w podatku od nieruchomości za nowo zatrudnionych w roku podatkowym w wysokości:

1. 1. 5 procent wymierzonego podatku za zatrudnienie minimum 5 osób zamieszkałych na stałe na terenie gminy Kołobrzeg na okres ciągły przez 6 miesięcy w 1997 r.
2. 2. 10 procent wymierzonego podatku za zatrudnienie minimum 10 osób zamieszkałych na stałe na terenie gminy Kołobrzeg na okres ciągły przez 6 miesięcy w 1997 r.
3. 3. 50 procent wymierzonego podatku za zatrudnienie minimum 30 osób zamieszkałych na stałe na terenie gminy Kołobrzeg na okres ciągły przez 6 miesięcy w 1997 r.

W par. 4 uchwały wprowadzono obniżkę stawki podatku od nieruchomości do kwoty 0,50 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej od nieruchomości wymierzonych w par. 1 pkt 4, których właścicielami są renciści i emeryci.

W par. 7 Rada Gminy ustaliła, że uchwała wchodzi w życie 1 stycznia 1997 r. po ogłoszeniu jej na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i w miejscach publicznych Gminy.

Rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody K. z 28 stycznia 1997 r. (...) wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ stwierdzono nieważność par. 2, par. 4 i par. 7 uchwały.

W uzasadnieniu podano, że zakwestionowanie par. 3 i 4 są sprzeczne z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o opłatach i podatkach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. Przepis ten uprawnia rady gmin do wprowadzenia zwolnień od podatku od nieruchomości a nie do wprowadzenia ulg podatkowych.

Ulgi podatkowe są domeną wójtów i burmistrzów i mogą być stosowane w drodze indywidualnych decyzji administracyjnych.

Ponadto par. 3 pkt 3 uchwały pozostaje w sprzeczności z art. 5 ust. 2 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż ustanawia stawki niższe od minimalnych, określonych w ustawie, par. 7 uchwały jest natomiast sprzeczny z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym. Uchwała w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości jako przepis gminny musi wchodzić w życie co najmniej z dniem ogłoszenia.

par. 7 nie zawiera takiej dyspozycji, gdyż nie wskazuje w jakim terminie uchwała ma być /została/ ogłoszona.

Poza tym wskazane byłoby, aby uchwała obejmowała w tytule na jaki rok obowiązują te stawki.

Rok kalendarzowy jest rokiem podatkowym, a żaden przepis zakwestionowanej uchwały nie określa jakiego okresu te stawki dotyczą.

II. Uchwałą (...) z 20 grudnia 1996 r. Rady Gminy w K. powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ oraz art. 17 i art. 19 pkt 1 lit. "b" pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ i par. 1 pkt II - 7 rozporządzenia Wojewody K. z 1 sierpnia 1991 r. w sprawie ustalenia miejscowości na obszarze województwa K., w których pobiera się opłatę miejscową - wprowadziła stawki opłaty miejscowej na 1997 r.

W par. 2 ust. 1 postanowiono, że "ustala się dzienną stawkę opłaty miejscowej, pobieranej od osób fizycznych, przebywających czasowo w celach wypoczynkowych, zdrowotnych lub turystycznych w ww. miejscowościach - w wysokości 0,84 zł.

W par. 2 ust. 1 postanowiono, że "opłatę ulgową w wysokości 0,42 zł dziennie pobiera się od emerytów i rencistów, dzieci do lat 18 i młodzieży uczącej się do ukończenia 25 lat".

par. 6 uchwały zawierał zapis, że "uchwała wchodzi w życie 1 stycznia 1997 r. i podlega ogłoszeniu przez rozplakatowanie w miejscach publicznych gminy i na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy.

Wojewoda K. rozstrzygnięciem nadzorczym z 28 stycznia 1997 r. (...) wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ stwierdził nieważność par. 2 ust. 2 oraz par. 6 uchwały.

W uzasadnieniu podano, że par. 2 ust. 2 uchwały jest sprzeczny z art. 19 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o opłatach i podatkach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. Przepis ten uprawnia rady gmin do wprowadzania zwolnień od podatku, a nie do wprowadzania ulg podatkowych. Ulgi takie są domeną wójtów, burmistrzów i mogą być stosowane w drodze indywidualnych decyzji administracyjnych.

Z kolei par. 6 uchwały jest sprzeczny z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym. Uchwała w sprawie wysokości stawek podatku - opłaty miejscowej jako przepis gminy musi wchodzić w życie co najmniej z dniem ogłoszenia.

par. 6 nie zawiera takiej dyspozycji, gdyż nie wskazuje w jakim terminie uchwała ma być /została/ ogłoszona.

III. Rada Gminy w K. powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ oraz art. 13 i art. 14 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i podatkach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ podjęła 20 grudnia 1996 r. uchwałę (...) w sprawie określenia wysokości stawek podatku od posiadania psów, terminów płatności i sposobu poboru za 1997 r.

W par. 1 ust. 1 uchwały postanowiono, że "ustala się stawkę podatku od posiadania psów, pobieraną na obszarze Gminy K. od osób fizycznych posiadających psy w wysokości 2 zł od jednego psa".

par. 1 ust. 2 postanowiono, że emeryci i renciści prowadzący samodzielnie gospodarstwo domowe opłacają stawkę ulgową od jednego psa na gospodarstwo domowe w wysokości 50 procent stawki, o której mowa w pkt 1".

W par. 5 postanowiono, że uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r. i podlega ogłoszeniu przez rozplakatowanie w miejscach publicznych gminy i na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy.

Rozstrzygnięciem nadanym z 28 stycznia 1997 r. (...) Wojewoda K. działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ stwierdził nieważność par. 1 ust. 2 oraz par. 5 uchwały.

Uzasadniono to sprzecznością par. 1 ust. 2 ww. uchwały z art. 14 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o opłatach i podatkach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ uprawniającym rady gmin do wprowadzania zwolnień od podatku a nie do wprowadzania ulg podatkowych.

Podkreślono, że ulgi podatkowe mogą być stosowane w drodze indywidualnych decyzji administracyjnych.

Jeśli chodzi o par. 5 uchwały to zakwestionowano to postanowienie z uwagi na sprzeczność z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym. Uchwała w sprawie wysokości stawek podatku od posiadania psów jako przepis gminny musi wchodzić w życie co najmniej z dniem ogłoszenia. par. 5 nie zawiera takiej dyspozycji, gdyż nie wskazuje w jakim terminie uchwała ma być /została/ ogłoszona.

IV. Uchwałą (...) z 20 grudnia 1996 r. Rada Gminy w K. powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ oraz art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ wprowadziła stawki podatku od środków transportowych na 1997 r.

W par. 2 tej uchwały postanowiono, że o 50 procent obniża się stawki podatku od ciągników rolniczych i przyczep należących do rolników indywidualnych gospodarstw rolnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, Spółdzielni Kółek Rolniczych, Spółek Cywilnych i Spółek z o.o. wykorzystywanych bezpośrednio do prac w rolnictwie.

W par. 4 uchwalono, że uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r. i podlega ogłoszeniu poprzez rozplakatowanie w miejscach publicznych gminy i na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy.

Wojewoda K. działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ stwierdził nieważność par. 2 i par. 4 uchwały.

Zdaniem Wojewody, w kompetencji do udzielenia zwolnień na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ nie mieści się uprawnienie do udzielania ulg i obniżek. Omawiany przepis dotyczy wyłącznie zwolnień, a zwolnienie oznacza uczynienie całkowicie wolnym od jakiegoś ciężaru.

Stosowanie ulg, umorzeń, odroczeń oraz zaniechania ustalenia poboru podatków i opłat stanowiących dochody gmin należy do kompetencji wójta, burmistrza stosownie do treści art. 10 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin.

Natomiast par. 4 uchwały jest sprzeczny z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

Uchwała w sprawie stawek podatku od środków transportowych jako przepis gminy musi wchodzić w życie co najmniej z dniem ogłoszenia par. 4 nie zawiera tej dyspozycji gdyż nie ustala w jakim terminie uchwała ma być /została/ ogłoszona.

Przedstawione rozstrzygnięcia nadzorcze zostały doręczone Radzie Gminy w K. 30 stycznia 1997 r. Uchwałą z 28 lutego 1997 r. (...) Rada Gminy w K. upoważniła Wójta tej Gminy do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na omawiane rozstrzygnięcia nadzorcze.

W skardze wniesionej do Sądu zarzucono zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym naruszenia wskazanych przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ oraz art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ i żądano uchylenia tych rozstrzygnięć.

I. Odnośnie uchwały (...) oraz rozstrzygnięcia nadzorczego (...) skarżąca wyjaśniła, że uchwałą w zakresie częściowych zwolnień od podatku oraz obniżenia w stosunku do podstawowej stawki podatku od innych budynków podjęto mając na uwadze stopień bezrobocia na terenie gminy wynikający m.in. z likwidacji wieloobiektowych PGR oraz sytuację materialną emerytów i rencistów w przeważającej mierze byłych pracowników tych przedsiębiorstw. Zamiarem Rady Gminy było zaktywizowanie działalności gospodarczej pozwalające na zatrudnienie bezrobotnych i ulgi w podatku zostały uwzględnione w konstrukcji budżetu Gminy na 1997 r. uchwalonego na sesji Rady 20 grudnia 1996 r. jeśli chodzi o kompetencje Rady Gminy do stosowania zwolnień i ulg w podatkach lokalnych, zwrócono uwagę na niejednolite w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego.

Zdaniem skarżącej, uprawnienie do zwolnienia od podatku na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych obejmuje również ulgę jako częściowe zwolnienie Skoro bowiem Rada Gminy może określoną kategorię podatników zwolnić od podatku w całości to brak przesłanek do zakazu zwolnienia w części Stanowisko takie zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 września 1994 r. III ARN 44/94 /POP 1996 nr 1 poz. 23/; także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 września 1995 r. SA/Wr 1374/95 /OSP 1996 z. 12 poz. 226/ podzielił pogląd, że zwolnienie od podatku z art. 7 ust. 2 cyt. ustawy może mieć charakter zwolnienia częściowego lub całkowitego.

Za zupełne nieporozumienie skarżąca uważa stwierdzenie nieważności par. 7 uchwały o jej wejściu w życie. Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ uchwała podatkowa wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia o ile wyraźnie nie przewiduje terminu późniejszego.

Rada Gminy skorzystała z takiej możliwości i określono inny niż data ogłoszenia termin wejścia w życie uchwały tj. dzień 1 stycznia 1997 r. Ogłoszenie kwestionowanej uchwały nastąpiło już w dniu jej podjęcia i dane te są zawarte w protokole z jej ogłoszenia.

II. Odnośnie uchwały (...) oraz rozstrzygnięcia nadzorczego (...). Podobnie jak w sprawie zwolnienie od podatku od nieruchomości, skarżąca uznała, że jest uprawniona do udzielenia częściowych zwolnień od opłaty miejscowej określonym grupom podatników. W ocenie skarżącej trudno sobie wyobrazić, aby osoby wymienione w par. 2 /dzieci do lat 18, młodzież ucząca się do 25 roku życia, emeryci, renciści/ indywidualnie występowały do Wójta z wnioskami o zastosowanie wobec nich ulgi w postaci zwolnień częściowych. Jeśli chodzi o stwierdzenie nieważności par. 6 uchwały powtórzono argumentację jak w poprzedniej sprawie.

III. Odnośnie uchwały (...) oraz rozstrzygnięcia nadzorczego (...). Skarżąca powołując się na wcześniej zajęte stanowisko w sprawie zwolnień wyjaśniła, że zastosowanie stawki ulgowej w wysokości 50 procent stawki podstawowej podatku, posiadanie psa było podyktowane trudną sytuacją materialną emerytów i rencistów samodzielnie prowadzących gospodarstwo domowe. Zarzuty skargi co do stwierdzenia nieważności par. 5 uchwały są takie jak w dwóch poprzednich sprawach.

IV. Odnośnie uchwały (...) oraz rozstrzygnięcia nadzorczego (...) Rada Gminy uchwalając obniżenie o 50 procent stawki podatku od ciągników rolnych i przyczep wykorzystywanych bezpośrednio do prac w rolnictwie, a należących do określonej kategorii osób i jednostek organizacyjnych miała na uwadze sytuację podmiotów utrzymujących się z rolnictwa. Zdaniem skarżącej, uchwała została podjęta w granicach upoważnienia ustawowego zawartego w art. 8-12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Jeśli chodzi o stwierdzenie nieważności par. 4 - to zarzuty skargi są analogiczne tak jak w wyżej omówionych. Wojewoda K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddanie, podtrzymując stanowisko zawarte w wymienionych rozstrzygnięciach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zasadniczy spór w niniejszej sprawie wyniknął na tle rozbieżnych poglądów organów gminy i organu nadzorczego na temat uprawnień rady gminy do stosowania zwolnień:

1. - od podatku od nieruchomości,
2. - od opłat miejscowych,
3. - od podatku od posiadania psów,
4. - od podatku od środków transportowych.

Przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ przewidują, że poza zwolnieniami ustawowymi dotyczącymi wymienionych wyżej obowiązków podatkowych rada gminy może podjąć uchwałę, w której wprowadzi inne zwolnienie niż zamieszczone w ustawie.

W art. 7 ust. 1 wymieniono jakie nieruchomości korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, a w art. 7 ust 2 zamieszczono stwierdzenie, że "rada gminy może wprowadzać inne zwolnienia niż określone w ust. 1.

W art. 12 ust. 1 ustawy wymieniono jakie środki transportowe są zwolnione od podatku od środków transportowych, a z art. 12 ust. 4 wynika kompetencja rady gminy do wprowadzenia innych zwolnień niż określone w ust. 1.

Przepis art. 13 ust. 2 określa jakie osoby fizyczne posiadające psa nie płacą podatku od posiadania psa, a w art. 14 ust. 4 przewiduje inne zwolnienie, które mogą, ale nie muszą być wprowadzone przez radę gminy.

Podobne uregulowanie dotyczy opłaty miejscowej pobieranej od osób fizycznych, przebywających czasowo w celach wypoczynkowych, zdrowotnych lub turystycznych w miejscowościach uznanych wcześniej przez wojewodę za odpowiadających stosownym kryteriom określonych w ustawie.

W art. 17 ust. 2 wprowadzono ustawowe zwolnienie od opłaty miejscowej, a z kolei w art. 19 ust. 3 przewidziano uprawnienie rady go innych zwolnień niż wymienione w ustawie.

Przedstawione powyżej Uregulowania zawarte w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ w zakresie "innych zwolnień" niż zamieszczone w ustawie, nie zawierają w zasadzie żadnych kryteriów ani ograniczeń.

Radzie gminy pozostawiono zdaniem Sądu swobodę przy określeniu tych zwolnień mając niewątpliwie na uwadze, że wpływy z tych podatków w całości stanowią dochód budżetu gminy oraz, że rada gminy jest organem który jest najbardziej właściwy do decydowania o potrzebie stosowania i rodzajach zwolnień podatkowych na swoim terenie.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono jednak pogląd, że uprawnienia te nie mogą stanowić podstawy do zwolnień generalnych, takich, które zwalniają od podatku wszystkich ustawowych podatników z terenu gminy /por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1993 r. SA/Kr 239/93 - Wspólnota 1994 nr 18/.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 września 1994 r. III ARN 44/94 oddalającym rewizję nadzwyczajną od ww. orzeczenia NSA stwierdził m.in., że "rada gminy jest uprawniona na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ do zwolnienia od podatku od nieruchomości określonych grup podatników, kierując się własną oceną potrzeb wspólnoty samorządowej i względami na dochody gminy. przy korzystaniu z uprawnień do stosowania zwolnień i ulg od podatku powinna mieć na uwadze nie tylko względy fiskalne, ale także realizację innych celów uznanych za ważne dla gminy jak np. ożywienie gospodarcze, stworzenie zachęt do podejmowania działalności gospodarczej.

Ingerencja organu nadzoru w sferę działalności należącej do zadań własnych gminy, jest dopuszczalne tylko na podstawie kryterium zgodności z prawem.

Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela to stanowisko. Zakwestionowane przez Wojewodę K. w rozstrzygnięciach nadzorczych omawiane "inne zwolnienia" /poza jednym wyjątkiem/ wprowadzone w uchwałach Rady Gminy w K. nie są sprzeczne z prawem.

Można mieć zastrzeżenia do sformułowań w uchwałach: "opłata ulgowa", "stawka ulgowa" czy "ulga w podatku" jak również do tego, że żadne z omawianych uchwał nie zawiera w tytule określenia jakiego roku podatkowego dotyczy.

Powyższe właściwości w zakresie terminologii nie oznaczają jednak, że zakwestionowane postanowienia uchwał przekraczają dopuszczalne granice zwolnień na podstawie omówionych przepisów ustawy.

Natomiast należy zgodzić się z zarzutem rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody z dnia 28 stycznia 1997 r. (...) dotyczącym sprzeczności par. 3 ust. 3 uchwały Rady Gminy (...).

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy o opłatach i podatkach lokalnych obowiązującym od 1997 r. na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. zmieniającej ustawę o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 149 poz. 704/ rada gminy nie może uchwalić stawek niższych niż 50 procent ustawowych stawek maksymalnych.

Skoro więc Rada Gminy w K. w ww. uchwale określiła wysokość stawek podatku od nieruchomości niższą niż ustawowe maksymalne to za niezgodny z przepisami należy uznać par. 3 ust. 3 uchwały wprowadzający stawki niższe od minimalnych określonych w ustawie.

Dlatego w tym zakresie skarga Gminy nie zasługuje na uwzględnienie. Natomiast nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru, że w 4 omawianych uchwałach nastąpiło naruszenie postanowień art. 42 ust. 2 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

Jak wynika z przedstawionych Sądowi kserokopii uchwał i protokołów z ogłoszenia, każda z podjętych w dniu 20 grudnia 1996 r. uchwał Rady Gminy została ogłoszona przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w Kołobrzegu w dniu 20 grudnia 1996 r.

Zakwestionowane w tych uchwałach postanowienia, że "uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r." nie są więc sprzeczne z art. 42 ust. 2 cyt. ustawy której stanowi, że "przepisy gminne wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, o ile nie przewidują wyraźnie terminu późniejszego".

Mając zatem wszystko powyższe na względzie. Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody.