Uzasadnienie
Jerzy M. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu książkami i artykułami przemysłowymi w ramach księgarni "W." w Ł. W dniu 14.12.1994 r. złożył w Urzędzie Skarbowym zgłoszenie rejestracyjne VAT-1, stając się podatnikiem tego podatku.
W deklaracji dla podatku od towarów i usług /VAT-7/ za miesiąc luty 1997 r. wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 819 zł.
W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 5-7.11.1997 r. i 12-20.11.1997 r. przez pracowników Urzędu Skarbowego ustalono, że podatnik ujął w poz. 9 ewidencji zakupów /kosztów/ opodatkowanych służących sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej prowadzonej dla potrzeb podatku naliczonego za luty 1997 r. i w łącznej kwocie podatku naliczonego podlegającego odliczeniu w tym miesiącu fakturę VAT z 14.02.1997 r. wystawioną przez Zakład Energetyczny na kwotę netto 233,86 zł, podatek - 35,66 zł, w której jako nabywca figuruje Jadwiga M. Księgarnia w Ł. Ponadto stwierdzono, że podatnik ujął dwukrotnie faktury VAT korygujące: z dnia 21.02.1997 r., z dnia 24.02.1997 r., z dnia 24.02.1997 r. na łączną kwotę podatku naliczonego /-/ 99,22 zł - raz w ewidencji korekt zakupów i po raz drugi w ewidencji zakupów służących sprzedaży opodatkowanej zaniżając tym samym podatek naliczony do odliczenia. Wpłynęło to na rozliczenie podatku należnego dokonywanego przez podatnika metodą określoną w art. 30 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
Ustalono również, iż kwota brutto wartości sprzedaży /bezrachunkowej, udokumentowanej rachunkami uproszczonymi i fakturami VAT/, będącą podstawą do tych wyliczeń, była nieprawidłowa. Podatnik przyjął jako podstawę wyliczeń sprzedaż brutto w wysokości 28.720,15 zł, podczas gdy na podstawie zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów dotyczącej lutego 1997 r. wartości sprzedaży udokumentowanej rachunkami uproszczonymi i fakturami VAT ustalono, iż łączna wartość sprzedaży brutto wynosiła za ten miesiąc 28.842,69 zł.
Ponadto na podstawie materiałów zgromadzonych w toku kontroli Przedsiębiorstwa Budowlano-Eksploatacyjnego "D." sp. z o.o. z siedzibą w Ł. organ podatkowy ustalił, iż podatnik zawarł z ww. spółką umowy: z dnia 28.04.1996 r., na podstawie której wydzierżawił jej samochód ciężarowo-osobowy marki RENAULT i z dnia 23.01.1997 r., na podstawie której wspólnie z małżonką Jadwigą M. wynajął również tej spółce nieruchomość /budynek magazynowy/ na cele użytkowe.
W trakcie kontroli stwierdzono, iż podatnik nie opodatkował w lutym 1997 r. powyższych czynności dzierżawy samochodu oraz najmu nieruchomości podatkiem od towarów i usług, nie wykazał tych czynności w ewidencji sprzedaży i deklaracji dla podatku od towarów i usług, nie wystawił faktur dokumentujących te czynności.
W związku z powyższym Urząd Skarbowy po uwzględnieniu wyżej poczynionych ustaleń, decyzją z dnia 15.12.1997 r., na podstawie art. 104 par. 1 Kpa, art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19.12.1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 6, art. 10 ust. 1 i 2, art. 13, art. 15, art. 18, art. 19, art. 20, art. 21, art. 27 ust. 4, art. 30, art. 31, art. 32 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, par. 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./, określił Jerzemu M. w podatku od towarów i usług za luty 1997 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 385 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe z art. 27 ust. 6 ustawy o podatku VAT w wysokości 130 zł.
Zdaniem organu podatkowego w miesiącu lutym 1997 r. po stronie M. powstał obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT od raty czynszu dzierżawnego dotyczącego stycznia 1997 r., która wynosiła 237 zł /co stwierdzono na podstawie zapisów w ewidencji przebiegu pojazdu 950 km x 0,25 zł/, oraz czynszu najmu nieruchomości w kwocie 2.000 zł. Kwotę podatku należnego od powyższej raty czynszu dzierżawionego ustalono na kwotę 35 zł /198 x 18,03 procent/, zaś najmu nieruchomości - 360,60 zł /2.000 zł x 18,03 procent/. Wysokość dodatkowego zobowiązania miesięcznego wynosi zaś 819 - 385 = 434 zł x 30 procent = 130 zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji J.M. zarzucił organowi I instancji, iż nie uwzględnił składanych przez niego w toku postępowania, iż dzierżawa samochodu, który nie był wpisany do ewidencji środków trwałych firmy, którą prowadził, nie miała nic wspólnego z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą polegającą na handlu książkami i artykułami przemysłowymi, a zatem dzierżawa ta powinna być zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy. To samo dotyczy uzyskanej należności z tytułu umowy najmu nieruchomości, która też nie ma związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w zakresie handlu książkami. Nie istnieje bowiem związek między tymi umowami cywilnoprawnymi a prowadzoną działalnością.
Po rozpoznaniu odwołania Izba Skarbowa decyzją z dnia 8.06.1998 r. uchyliła w części decyzję organu I instancji i określiła Jerzemu M. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym na luty 1997 r. - do przeniesienia na następny miesiąc - w wysokości 507 zł oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 93 zł. Organ odwoławczy stanął bowiem na stanowisku, iż na każdego z małżonków przypada 1/2 kwoty należnej z tytułu świadczenia usług dzierżawy i te wielkości przyjął do określenia należnego podatku od towarów i usług. W pozostałym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji.
Zdaniem Izby Skarbowej - zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. 1997 nr 11 poz. 50, nr 162 poz. 1104/ - podatnikami tego podatku są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej.
Jak wynika z zebranego materiału dowodowego Jerzy M. wykazał w ewidencji zakupu prowadzonej dla potrzeb podatku naliczonego w lutym 1997 r. zakup udokumentowany fakturą VAT z 14.02.1997 r., wystawioną przez Zakład Energetyczny na kwotę netto 233,86 zł, podatek - 35,66 zł, w której jako nabywca figuruje jego żona Jadwiga M. Podatnik wyjaśnił w piśmie z dnia 6.12.1997 r., iż sytuacja taka nastąpiła z winy wystawcy faktury, który mimo dwukrotnie wysyłanych monitów nie zmienił nazwy płatnika uwidocznionego na fakturze.
Powyższe wyjaśnienia pozostają jednak bez wpływu na brak prawa do pomniejszenia przez podatnika podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej na inny podmiot niż podatnik, co wynika z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy.
Ponadto podatnik ujął dwukrotnie faktury VAT korygujące: raz w ewidencji korekt zakupów i po raz drugi w ewidencji zakupów służących sprzedaży opodatkowanej zaniżając tym samym podatek naliczony do odliczenia, co wpłynęło na rozliczenie podatku należnego dokonywanego przez podatnika metodą określoną w art. 30 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Dotyczy to faktur korygujących nr:
- - z 21.02.1997 r. na kwotę netto zmniejszenia /-/ 51,26 zł, podatek naliczony /-/11,28 zł,
- - z 24.02.1997 r. na kwotę netto zmniejszenia /-/ 242,40 zł, podatek naliczony /-/ 53,33 zł,
- - z 24.02.1997 r. na kwotę netto zmniejszenia /-/ 157,32 zł, podatek naliczony /-/ 34,61 zł.
Ustalono również, iż kwota brutto wartości sprzedaży /bezrachunkowej, udokumentowanej rachunkami uproszczonymi i fakturami VAT/ będąca podstawą do tych wyliczeń była nieprawidłowa. Podatnik przyjął jako podstawę wyliczeń sprzedaż brutto w wysokości 28.720,15 zł, podczas gdy na podstawie zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów dotyczącej lutego 1997 r. wartość sprzedaży udokumentowanej rachunkami uproszczonymi i fakturami wynosi 28.842,69 zł.
Prawidłowa struktura zakupów towarów handlowych w związku z powyższym przedstawia się następująco:
- - zakupy opodatkowane stawką 22 procent - 38,62 procent,
- - zakupy opodatkowane stawką 7 procent - 20,28 procent,
- - zakupy opodatkowane stawką "0" procent - 41,08 procent.
Podatek należny obliczony według powyższej struktury wynosi:
- - stawka 22 procent - 2.008,36 zł,
- - stawka 7 procent - 382,54 zł, łącznie 2.390,90 zł.
Podatek naliczony do odliczenia wynosi natomiast 2.152,34 zł /1.808,78 zł kwota wynikająca z ewidencji zakupów towarów handlowych opodatkowanych służących sprzedaży opodatkowanej + 14,10 zł, kwota wynikająca z faktury zakupu ujętej do wyliczenia struktury zakupu + 463,46 zł, kwota wynikająca z ewidencji zakupów opodatkowanych służących sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej od podatku pomniejszona o korektę wynikającą z faktury korygującej /-/ 99,22 zł i podatek naliczony z zakwestionowanej faktury w kwocie 35 zł/.
Z zebranego materiału dowodowego wynika też, iż na podstawie umowy nazwanej umową dzierżawy pojazdu, zawartej dnia 28.04.1996 r., Jerzy M. wydzierżawił Przedsiębiorstwu Budowlano-Eksploatacyjnemu "D." sp. z o.o. w Ł. /reprezentowanemu w umowie przez pełnomocnika Spółki Jadwigę M./ samochód ciężarowo-osobowy marki RENAULT. Umowę zawarto na okres do 31.12.1999 r.
W par. 5 umowy strony ustaliły, iż czynsz płatny będzie w terminie do dziesiątego dnia każdego miesiąca następnego za dany miesiąc kalendarzowy, stawka czynszu dzierżawnego uzależniona została od przebiegu pojazdu w danym miesiącu. Dzierżawca zobowiązany został do prowadzenia ewidencji przebiegu kilometrów, zaś wartość czynszu dzierżawnego miała ulegać rewaloryzacji w przypadku przeszacowania wartości przedmiotu dzierżawy.
Powyższy samochód Jerzy M. nabył na podstawie umowy kupna-sprzedaży z dnia 27.04.1996 r.
Natomiast na podstawie umowy nazwanej umową najmu nieruchomości na cele użytkowe zawartej dnia 23.01.1997 r. wynajmujący Jerzy M. i Jadwiga M. oddali najemcy, Przedsiębiorstwu Budowlano-Eksploatacyjnemu "D." spółka z o.o. Ł., w najem budynek magazynowy kondygnacyjny, budynek parterowy i wiatę o łącznej powierzchni 706,5 m2 oraz prawo wieczystego użytkowania działki gruntu o powierzchni 1.973 m2 dla celów prowadzonej przez najemcę działalności gospodarczej.
Zgodnie z par. 4 umowy najemca płacić miał wynajmującemu czynsz najmu w wysokości 2.000 zł miesięcznie, który podlegać miał waloryzacji według wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych. Określono, iż czynsz płatny będzie z góry do 10 dnia każdego miesiąca. W par. 5 określono, że najemca w dniu podpisania umowy wpłaci wynajmującemu kaucję w wysokości 4.000 zł, stanowiącą równowartość dwumiesięcznego czynszu, celem zabezpieczenia czynszu i zwrotu kosztów za ewentualne szkody spowodowane przez najemcę. Dodatkowe świadczenia: korzystanie z energii elektrycznej i z zimnej wody rozliczane miały być według wskazań licznika. Powyższą nieruchomość nabyli na podstawie aktu notarialnego z dnia 22.01.1997 r. małżonkowie Jadwiga M. i Jerzy M. z majątku dorobkowego.
Przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest, jak wskazano wyżej, wykonywanie wymienionych w ustawie czynności w sposób częstotliwy lub choćby jednorazowo, jeżeli czynność ta polega na sprzedaży rzeczy w tym celu nabytych. Częstotliwość działań podatnika powinna być rozumiana jako czynności powtarzające się w określonym przedziale czasowym np. sprzedaż rzeczy ruchomych dokonana kilka razy w miesiącu lub wykonanie usługi tego samego rodzaju na podstawie kilku zleceń w odstępie miesiąca. Obok przykładowo wyżej przedstawionych czynności podmiot może świadczyć usługi o charakterze ciągłym, trwające odpowiednio długo z obowiązkiem usługobiorcy do świadczeń powtarzających się, będących zapłatą za wykonywaną usługę. Przykładem tego typu usługi jest najem i dzierżawa.
Podstawą świadczenia ww. usług może być jedna, sporządzona na czas nieokreślony umowa, która jednak nie przesądza o tym, że czynność jest jednorazowa i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przy świadczeniu drugiej strony mającym charakter cykliczny usługa ta musi być oceniana w świetle przepisów podatkowych jako powtarzająca się i powodująca powstanie obowiązku podatkowego. Obowiązek ten został wskazany w sposób szczególny w przepisie par. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./, zgodnie z którym /par. 6 ust. 1 pkt 4/ obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności - z tytułu świadczenia w kraju usług najmu, dzierżawy lub usług o podobnym charakterze.
Można więc stwierdzić, że świadczeniu usług najmu lub dzierżawy, w których występuje płatny cykliczny czynsz, towarzyszy wielokrotne powstawanie obowiązku deklarowania powstającego zobowiązania podatkowego.
Jednocześnie Izba Skarbowa wskazuje, iż bez wpływu na określenie obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT pozostaje fakt, iż przedmiot dzierżawy czy najmu nie był wprowadzony do środków trwałych firmy, gdyż ustawa o podatku od towarów i usług w ogóle nie odwołuje się do faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez wymienionych w art. 5 podatników.
Wystarczającą przesłanką zaistnienia obowiązku podatkowego jest wykonywanie czynności wskazanych w art. 2 ustawy. W przedmiotowej sprawie czynnością tą jest usługa dzierżawy majątku dorobkowego współmałżonków wykonywana w sposób częstotliwy. Zobowiązanymi z tytułu podatku od towarów i usług są małżonkowie Jadwiga i Jerzy M., którzy wykonali czynności podlegające opodatkowaniu i uzyskali przychody z wykonywania usługi dzierżawy i najmu - każde od połowy wartości świadczonej usługi. Ponieważ Jadwiga i Jerzy. M. nie prowadzą wspólnie działalności, czyli nie zadeklarowali formy jej prowadzenia jako jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, wobec zapisu ww. art. 5 są odrębnymi podatnikami podatku od towarów i usług.
Każdy z małżonków - współwykonawców tej usługi - opodatkować powinien przypadającą na niego część kwoty należnej i wykazać z tego tytułu podatek należny. Stawka podatku od towarów i usług z tytułu tych usług zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy wynosi 22 procent.
Ze stanowiskiem tym Jerzy M. nie zgodził się i przez pełnomocników - Romualda W. i Romualda M. zaskarżył decyzję ostateczną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia.
W skardze oraz w pismach ją uzupełniających skarżący podnoszą, iż umowy cywilnoprawne, np. najem, dzierżawa, które rozporządzają majątkiem odrębnym podatnika, nie mogą być automatycznie łączone z rozporządzeniami dokonywanymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nie jest wystarczającym uzasadnieniem fakt, iż jedynym wspólnym mianownikiem jest tu ta sama osoba prowadząca działalność. Należy jednoznacznie przyjąć, iż podobnie jak przy spółkach prawa handlowego, majątek wniesiony, przekazany do firmy, jest majątkiem odrębnym od pozostałego majątku wspólnika, a osoba prowadząca działalność może w jednym przypadku prowadzić działalność osobiście, a w innym podmiocie być wspólnikiem, np. spółki cywilnej czy jawnej. Inna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że osoba prowadząca działalność gospodarczą i jej majątek, bez względu na to czy, znajduje się częściowo w spółce cywilnej, jest w całości jednym tylko przedsiębiorstwem, a co zatem idzie winno się umożliwić podatnikowi odliczanie od dochodu wszelkich kosztów, a nie tylko tych, które stanowią koszt uzyskania przychodu.
Wbrew temu co twierdzi Izba Skarbowa w ww. decyzji - ma znaczenie i zasadniczy wpływ na to, na kim ciąży obowiązek podatkowy, fakt czy przedmioty najmu /samochód, nieruchomość/ były wprowadzone do środków trwałych firmy, a zatem czy podatnik odliczał koszty związane z ich utrzymaniem.
W rozpatrywanej sprawie ani najem, ani dzierżawa nie są przedmiotem prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.
Na poparcie powyższej argumentacji skarżący powołuje orzecznictwo NSA, m.in. z wyroku NSA, III 450/96 /OSNA 1998 Nr 1 poz. 34/ wynika, że: "w świetle przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, brak jest podstaw do stwierdzenia, że rozporządzenie rzeczą stanowiącą własność osobistą podatnika podatku od towarów i usług i nie związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą lub korzystanie z niej podlega opodatkowaniu tym podatkiem, chyba, że spełnia warunek określony w art. 5 tej ustawy".
Z powyższego orzeczenia wynika, że czynność najmu czy dzierżawy podlegałaby opodatkowaniu, stosownie do art. 5 ww. ustawy, w przypadku gdyby podatnik nie skorzystał ze zwolnienia obligatoryjnego od podatku VAT na podstawie art. 14 pkt 1 ust. 1.
Poza tym zarówno Urząd Skarbowy, jak i Izba Skarbowa nie ustosunkowali się do zarzutów przytoczonych w wyjaśnieniach do protokołu i w odwołaniu, tj. do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 pkt 1 ww. ustawie, zwalniającego od płacenia podatku VAT podatników nie osiągających odpowiednich wartości sprzedaży lub usług.
Strona skarżąca uważa, że prowadzenie działalności gospodarczej i posiadanie majątku nie związanego z tą działalnością nie stwarza samo przez się kolizji z posiadaniem majątku nie związanego z tą działalnością i umożliwia zastosowanie różnych form płacenia podatku, tj. innego od działalności gospodarczej i innego od praw majątkowych związanych z majątkiem wyłączonym z działalności gospodarczej, a nadto, że wynajem samochodu czy nieruchomości na podstawie jednej umowy z jednym podmiotem gospodarczym nie jest działalnością o charakterze częstotliwym powodującą obowiązek płacenia podatku VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993 r. /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Skarżący w toku postępowania w sposób wyczerpujący uzasadnił i wykazał, jaki majątek jest związany z działalnością, a jaki nie.
W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, iż najem samochodu nieruchomości oraz dzierżawa samochodu podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez względu na wysokość osiąganych z tego typu przychodów.
Na poparcie swojego stanowiska przytoczył dodatkowo wyrok NSA w Warszawie III SA 1848/96 z dnia 21.03.1998 r.
Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie - podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie sporna jest jedynie kwestia opodatkowania podatkiem VAT najmu ruchomości /samochodu/ i nieruchomości.
W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż na podstawie umowy nazwanej umową dzierżawy pojazdu, zawartej dnia 28.04.1996 r. Jerzy M. wydzierżawił Przedsiębiorstwu Budowlano-Eksploatacyjnemu "D." sp. z o.o. w Ł., reprezentowanemu w umowie przez pełnomocnika Spółki Jadwigę M., samochód ciężarowo-osobowy marki RENAULT nabyty na podstawie umowy kupna-sprzedaży z dnia 27.04.1996 r. Umowę zawarto na okres do 31.12.1999 r. W par. 5 umowy strony ustaliły, że czynsz płatny będzie w terminie do dziesiątego dnia każdego miesiąca następnego za dany miesiąc kalendarzowy, stawka czynszu dzierżawnego uzależniona została od przebiegu pojazdu w danym miesiącu. Dzierżawca zobowiązany został do prowadzenia ewidencji przebiegu kilometrów, zaś wartość czynszu dzierżawnego miała ulegać rewaloryzacji w przypadku przeszacowania wartości przedmiotu dzierżawy.
Natomiast na podstawie umowy najmu nieruchomości na cele użytkowe, zawartej 23.01.1997 r., Jerzy M. i Jadwiga M. oddali najemcy PB-E "D." - sp. z o.o. w najem budynek magazynowy, który nabyli w dniu 22.01.1997 r. właśnie od Spółki "D."
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. 1997 nr 11 poz. 50, nr 162 poz. 1104/ podatnikami tego podatku są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym umieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej.
Okoliczności tej sprawy, a w szczególności fakt, że skarżący zawarł umowę dzierżawy samochodu ze spółką "D.", jak i najmu nieruchomości /budynku magazynowego/ następnego dnia po dokonaniu ich zakupu wskazuje, że zarówno samochód, jak i budynek magazynowy zostały w tym celu nabyte, a zatem z zamiarem wynajmowania /dzierżawienia/ w sposób częstotliwy w okolicznościach wskazujących na zamiar ich powtarzania. Wskazuje na to też charakter i przeznaczenie samochodu /osobowo-ciężarowy/ nie związany z zaspokojeniem osobistych potrzeb podatnika, a raczej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podobnie ma się sprawa z lokalem użytkowym. Stanowisko organów podatkowych, że w tej sytuacji skarżący, będący podatnikiem podatku od towarów i usług, powinien być objęty opodatkowaniem tym podatkiem również z tytułu osiągania dochodów z tytułu dzierżawy samochodu i najmu nieruchomości, jest zatem trafne. Okoliczność, że samochód i nieruchomość nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych do celów prowadzonej działalności gospodarczej, nie ma w sprawie znaczenia.
Obowiązek podatkowy w tym podatku nie jest bowiem związany wyłącznie z prowadzeniem takiej działalności. Ustawa o VAT nie posługuje się bowiem pojęciem działalności gospodarczej. Podatnikiem tego podatku jest Jerzy M. jako osoba fizyczna i w sytuacji spełnienia warunków z art. 5 tej ustawy - bezprzedmiotowe jest rozróżnienie na dochody z działalności gospodarczej i inne dochody z tytułu świadczeń na rzecz innego podmiotu. Zasadnie też organ odwoławczy przyjął, iż jeśli dochody pochodzą z wynajmowania /dzierżawy/ rzeczy wspólnej, każdego ze wspólników obciąża ciężar podatkowy w zakresie odpowiadającym udziałowi w tej własności. W przypadku małżonków, którzy nie zawarli umowy majątkowej regulujących rzecz odmiennie - każdego z nich dotyczy obowiązek podatkowy w podatku VAT w odniesieniu do 1/2 osiąganego z tego tytułu przychodu. Oczywiście status podatkowy każdego z małżonków w odniesieniu do podatku od towarów i usług może być różny.
Np. jeden z nich może podlegać zwolnieniu od tego podatku, na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług /VAT/, drugi zaś będący podatnikiem tego podatku zobowiązany będzie podatek taki naliczyć i odprowadzić do urzędu skarbowego.
Wskazane wyżej przesłanki przemawiają za uznaniem, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem skarga - jako nieuzasadniona - podlega oddaleniu zgodnie z dyspozycją art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.