Uzasadnienie
Decyzją z 21 sierpnia 2000 r. (...) Drugi Urząd Skarbowy w Sz. określił Błażejowi B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "P." w zakresie handlu detalicznego artykułami przemysłowymi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień 1999 r. w kwocie 1.1000 zł oraz zaległość podatkową z tego tytułu w kwocie 834 zł. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że podatnik rozpoczynając działalność gospodarczą dnia 24 marca 1998 r. złożył w Drugim Urzędzie Skarbowym w Sz. oświadczenie o wyborze zwolnienia od podatku od towarów i usług VAT-6 oraz zgłoszenie identyfikacyjne osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą określając 24 marca 1998 r. jako dzień rozpoczęcia działalności. W czasie kontroli na podstawie ewidencji przychodów prowadzonej dla potrzeb zryczałtowanego podatku od przychodów za marzec 1998 r. ustalono, że pierwsza czynność podlegająca opodatkowaniu miała miejsce 25 marca 1998 r. Dzień ten przyjęto zgodnie z art. 2 w związku z art. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ jako moment rozpoczęcia działalności gospodarczej.
Zwolnienie od podatku określone w art. 14 ust. 6 ustawy traci moc z dniem przekroczenia kwoty uprawniającej do korzystania ze zwolnienia podmiotowego. Organ ten licząc kwotę powodującą utratę zwolnienia podmiotowego w następujący sposób: ilość dni do końca roku poczynając od rozpoczęcia działalności gospodarczej tj. od 25.03.1998 r. czyli 282 dni x 80.000 zł; 365 dni co daje 61.808.21 zł ustalił, że z dniem 17 grudnia 1998 r. podatnik stracił prawo do zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług, gdyż z tym dniem przekroczył kwotę 61.808,21 zł. Zobowiązany był wobec tego opodatkować osiągnięty w sierpniu 1999 r. obrót. W odwołaniu od tej decyzji odwołujący zarzucił naruszenie art. 14 ust. 3 i ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez błędne wyliczenie kwoty obrotu powodującej utratę zwolnienia. Zdaniem podatnika podatnicy podatku od towarów i usług zobowiązani są do składania deklaracji podatkowej VAT-7 za okresy miesięczne, a nie za dni działalności, brak jest więc podstaw do rozliczenia w tym przypadku okresu sprzedaży w dniach zamiast w miesiącach.
Izba Skarbowa w Sz. decyzją z dnia 8 grudnia 2000 r. (...) na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz art. 2, art. 5, art. 6, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 6, 7 i 7a, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 26, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do sposobu liczenia wysokości sprzedaży, której przekroczenie powoduje utratę zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług. Wskazując na treść art. 14 ust. 7 ustawy organ ten stwierdził, że z treści tego przepisu wynika, iż w celu określenia limitu uprawniającego do korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług należy ustalić datę dokonania pierwszej sprzedaży oraz czas faktycznie prowadzonej sprzedaży w stosunku do całego roku podatkowego.
Decydujące znaczenie ma więc dzień wystawienia rachunku lub innego dowodu dokumentującego pierwszą sprzedaż. Wobec tego, że podatnik nie złożył w urzędzie skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R przed dniem wykonania pierwszej czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług nie przysługuje mu ze względu na treść art. 25 ust. 3 ustawy o podatku VAT według tego organu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie towarów i usług. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 14 ust. 7 ustawy o podatku VAT poprzez błędne wyliczenie kwoty obrotu powodującej utratę zwolnienia podmiotowego. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny ze względu na treść art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ bada decyzje administracyjne i inne akty pod względem ich zgodności z prawem. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję wbrew zarzutom skarżącego nie narusza ona prawa. W myśl art. 14 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnik rozpoczynając wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie może wybrać zwolnienie od podatku pod warunkiem, że przewidywana wartość sprzedaży nie przekroczy w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, kwoty określonej w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy tj. kwoty 80.000 zł. W przypadku jeżeli faktyczna wartość sprzedaży, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, przekroczy w ciągu roku podatkowego tę kwotę to zwolnienie, o którym mowa wyżej stosownie do treści art. 14 ust. 7 tej ustawy traci moc z dniem przekroczenia tej kwoty.
Z przepisów tych wbrew temu co zarzuca skarżący w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że kwotę uprawniającą do zwolnienia należy obliczać w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży. W przypadki podatników rozpoczynających czynności opodatkowane w ciągu roku podatkowego okresem tym jest okres od dnia dokonania pierwszej czynności do ostatniego dnia roku podatkowego.
Organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że w sytuacji skarżącego okresem tym był czas od 25.03.1998 r., do końca tego roku. Z dniem 25 marca 1998 r. skarżący dokonał bowiem pierwszej sprzedaży. Nie budzi więc wątpliwości zdaniem Sądu stanowisko organów podatkowych uzależniające sposób obliczenia kwoty określonej w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku VAT w zależności od momentu dokonania pierwszej sprzedaży i faktycznych dni sprzedaży w ciągu roku. W sytuacji podatników rozpoczynających wykonywanie czynności opodatkowanych z początkiem miesiąca wskazane wyżej proporcje można ustalić przy rozbiciu sprzedaży na miesiące. Odniesienie tej metody do podatników rozpoczynających czynności opodatkowane w trakcie miesiąca prowadziłoby do uwzględnienia przy obliczeniu wskazanej wyżej kwoty również okresu, w którym podatnik nie dokonywał jeszcze sprzedaży w rozumieniu ustawy o podatku VAT, co sprzeczne było z treścią art. 14 ust. 6 i 7 tej ustawy.
Stawiałoby również w korzystniejszej sytuacji podatników rozpoczynających wykonywanie czynności opodatkowanych w końcu miesiąca od tych, którzy czynności te rozpoczęli z początkiem miesiąca, co naruszałoby w rezultacie zasadę równości opodatkowania.
Wbrew temu co podnosi skarżący dla liczenia kwoty uprawniającej do zwolnienia podmiotowego określonej art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy nie mają znaczenia terminy rozliczania podatku VAT przez podatników.
Przepisy art. 14 ust. 6 i 7 ustawy wyraźnie wskazują w jakich sytuacjach podatnik traci zwolnienie podmiotowe określone w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku VAT. Co do sposobu obliczenia kwoty uprawniającej do zwolnienia wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że kwotę uprawniającą do zwolnienia z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1993 r. o podatku VAT należy obliczać w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, co w przypadku podatników rozpoczynających czynności opodatkowanych w ciągu roku podatkowego oznacza okres od dnia dokonania pierwszej czynności do ostatniego dnia roku podatkowego /vide: wyroki NSA z dnia 18 sierpnia 1999 r. III SA 7956/98, z dnia 12 stycznia 2000 r. III SA 36/99, z dnia 2 marca 2000 r. SA/Bk 37/99/.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi, skargę jako niezasadną należało oddalić /art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.