Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w trybie art. 127 §3 Kpa na podstawie art. 105 §1 Kpa i art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez (H Rzeszę i ZSRR (Dz.U. Nr 87, poz. 395 ze zmianami), po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przyznanie uprawnienia do świadczenia z tytułu deportacji do pracy przymusowej.
W uzasadnieniu decyzji Kierownik Urzędu podał, że zgodnie z art. 4 ust. 5 powołanej wyżej ustawy wnioski o przyznanie uprawnienia zainteresowane osoby mogły składać do dnia 31 grudnia 1999 r. Z uwagi na to, że strona złożyła wniosek po terminie, tj. [...] r., organ na podstawie art. 105 § 1 Kpa umorzył postępowanie w sprawie.
W skardze do Sądu K.S. wnosi o przywrócenie terminu i przyznanie praw kombatanta oraz zarzuca, że uchybił terminowi wynikającemu z ustawy, albowiem miał trudności w zgromadzeniu dokumentów potwierdzających uprawnienia do świadczeń wynikających z ustawy z dnia 31 maja 1996 r., mimo że starania podjął w 1992 r. Dokumenty potwierdzające zatrudnienie otrzymał w dniu [...] r. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi, albowiem jest związany treścią art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 r., który zawiera termin materialnoprawny nie podlegający przywróceniu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).
Z mocy art, 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo
Sygn. akt SA/Sz 1375/02 3 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zmianami), w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie- Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed ta datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie-Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Zgodnie z art. 119 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. Art. 120 tej ustawy stanowi z kolei, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego.
Stosownie do art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez HI Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. Nr 87, poz, 395 ze zmianami), wnioski o przyznanie świadczeń objętych ustawą zainteresowane osoby mogły składać do Kierownika Urzędu do dnia 31 grudnia 1999 r. Przepis ten w podanym brzmieniu obowiązywał w datach wydania obu decyzji administracyjnych dotyczących uprawnień skarżącego. Kierownik Urzędu w sprawach, w których zainteresowane osoby złożyły wnioski po terminie wskazanym w art. 4 ust. 5 ustawy, wydawał na podstawie art. 105 §1 Kpa decyzje o umorzeniu postępowania wskazując na bezprzedmiotowość postępowania. Decyzję o umorzeniu postępowania Kierownik Urzędu wydał również na rzecz K. S., jako że skarżący złożył wniosek po terminie, tj. w dniu 27 marca 2001 r.
W dniu 17 czerwca 2003 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok (sygn. akt P 24/02), w którym stwierdził, że art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej lub osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę lub Związek
Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U Nr 87, poz. 395 ze zmianami) jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W związku z tym wyrokiem art. 4 ust. 5 utracił moc w dniu 27 czerwca 2003 r.
Zgodnie z art. 145 a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją umowa międzynarodową lub ustawą na podstawie którego została wydana decyzja.
W tej sytuacji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy -Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, wobec zaistnienia przesłanki określonej w tym przepisie, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji f poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji.
Zgodnie z art. 210 § 2 powołanej wyżej ustawy, w przypadku orzekania na posiedzeniach niejawnych o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu. W niniejszej sprawie o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.