Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zasadniczą w sprawie okoliczność faktyczna dotycząca tego, że skarżący dobrowolnie opuścił mieszkanie i zrezygnował z zamieszkiwania wspólnie z żoną nie ma żadnego oparcia w materiale dowodowym. Z protokołu przesłuchania skarżącego (...) pomijając bezsensowne jego sformułowanie oraz, że było to przesłuchanie w charakterze świadka zamiast w charakterze strony, nie wynika, by opuścił on mieszkanie dobrowolnie, ani w ogóle nie ma nic na temat okoliczności i przyczyn opuszczenia mieszkania.
Żona skarżącego w ogóle nie była przesłuchana w sprawie ani też nie wypowiedziała się na piśmie co do okoliczności i przyczyn wyprowadzenia się skarżącego. Dokonane ustalenia faktyczne w tym zakresie są całkowicie dowolne, co stanowi o naruszeniu obowiązku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i jego ustalenia zgodnie z dowodami oraz odpowiedniego uzasadnienia - stosownie do przepisów art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 1 i 3 Kpa.
Niezależnie od powyższych istotnych uchybień zwrócenia uwagi wymaga błędna ocena prawna uprawnienia skarżącego do przebywania w mieszkaniu stanowiącym wyłączną własność żony.
Opuszczenie przez małżonka w takim wypadku lokalu nie powoduje utraty prawa do przebywania w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/. Kodeks rodzinny i opiekuńczy przewiduje bowiem obowiązek wspólnego zamieszkiwania małżonków w czasie trwania małżeństwa, tym samym przewiduje prawo powrotu do tego miejsca, nawet dobrowolnie opuszczonego, dla wznowienia wspólnego pożycia.
Małżonek, który opuścił miejsce wspólnego zamieszkania w czasie trwania małżeństwa nie traci uprawnienia przewidzianego w art. 9 ust. 2 do przebywania w tym lokalu, przy czym bez znaczenia jest okoliczność, że własność lokalu przysługuje wyłącznie żonie.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa podlegają więc uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 29 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.