Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w S decyzją z dnia [...]., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 i art. 251 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego /ustawa z 9 stycznia 1997r. Dz.U. z 2001r. Nr 75 poz. 802 z późn.zm./, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezesa Głównego Urzędu Ceł z[...]. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w S z[...]. w przedmiocie wymiaru cła.
W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej przedstawił następujący przebieg zdarzeń:
W dniu[....]. Dyrektor Urzędu Celnego w S dopuścił do obrotu na polskim obszarze celnym części do samochodu marki [...] sprowadzone przez S K i wymierzył należności celne zgodnie ze zgłoszeniem. W tym samym dniu dokonano odprawy innych części do samochodu [...] sprowadzonych przez J K również zgodnie ze zgłoszeniem.
Następnie, wobec uzyskania informacji, że z części samochodowych sprowadzonych przez obu importerów został zmontowany i zarejestrowany samochód, Dyrektor Urzędu Celnego w S wznowił postępowanie w sprawie i w dniu[...]. wydał decyzję adresowaną do obu importerów, w której uchylił decyzje ostateczne zawarte w dowodach odpraw celnych i wymierzył wyższe cło wg stawki przewidzianej dla samochodu kompletnego.
Odwołanie wniesione przez S K nie zostało uwzględnione, gdyż Prezes GUC decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Skarga S K na w/w decyzję wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, została oddalona wyrokiem z dnia [...] Wniosek S K z[...]. o wznowienie postępowania sądowego został odrzucony postanowieniem Sądu z[...]. z powodu braku podstaw.
Pismem z dnia [...] S K wystąpiło stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa GUC z [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu C z [...] w przedmiocie wymiaru wyższego cła zarzucając, że wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie było podstaw do wznowienia postępowania oraz, że błędnie uznano sprowadzone części za kompletny samochód.
Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu tego wniosku, decyzją z dnia [...] odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji, a następnie - po ponownym rozpoznaniu sprawy - decyzją z dnia [..]. utrzymała w mocy swoją decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że decyzje objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności były już przedmiotem oceny sądowej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z[....]. [...] oddalającym skargę S K, co zamyka organowi celnemu możliwość stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na wiążący charakter oceny prawnej zawartej w tym wyroku i odnoszącej się do tych samych przesłanek.
S K wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z[...]. do Naczelnego Sądu Administracyjnego /[...] domagając się jej uchyleni. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa oraz sprzecznie z przepisami:
- - art. 23 ust.1 Prawa celnego
- - art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 Kpa
- - art. 166 ust.1 i 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 pkt 6 Prawa celnego jak również stosowanie reguły 2a O.R.I.N.S. w rażącej sprzeczności z postanowieniami Konstytucji: art. 92 i 93 oraz art. 32 ust.1 i 2.
W obszernym uzasadnieniu skargi S K przedstawia swoją argumentację dotyczącą nieprawidłowej klasyfikacji towaru i określenia jego wartości celnej, jak również co do braku podstaw do wznowienia postępowania, generalnie kwestionując wszystkie czynności organów celnych podjęte we wznowionym postępowaniu.
Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Przedmiotem postępowania w trybie nadzwyczajnym było żądanie S K stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezesa Głównego Urzędu Ceł z [....] r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w [...]. podjętą po wznowieniu postępowania i orzekającą o uchyleniu decyzji zawartych w zgłoszeniach celnych z [...] oraz o wymiarze wyższego cła od sprowadzonego samochodu.
Decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z[...]. uzyskała walor prawomocności nadany wyrokiem NSA z[...]. [...] oddalającym skargę S K, w którym to wyroku Sąd potwierdził zgodność z prawem tej decyzji tak pod względem merytorycznym jak i formalnym. Ponowna ocena tych samych przesłanek w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przy braku innych podstaw - jak trafnie uznał organ odwoławczy - była niedopuszczalna.
Zasadniczą jednak przeszkodą do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności omawianej decyzji stanowił art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, a po zmianie wprowadzonej ustawą, z 10 kwietnia 1999r. /Dz.U. Nr 40, poz. 402/ art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego. Art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej stanowił, że organ odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Decyzja z[...]. została skarżącemu doręczona w dniu[...]., zaś roczny termin upłynął z dniem [...]
Natomiast zgodnie z obowiązującym od dnia [...]. art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego organ celny nie wszczyna lub odmawia wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji. Obowiązek uiszczenia należności celnych /obecnie długu celnego/ pod rządem Prawa celnego powstawał w momencie czynności prawnej rodzącej taki obowiązek, a więc w chwili dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. W rozpatrywanej sprawie jest to dzień[...]. Upływ 3 letniego terminu nastąpił więc [...]
Żądanie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji wniesione [...] było spóźnione, wobec czego organ powinien był wydać decyzję odmawiającą wszczęcia wnioskowanego postępowania. Wydana w sprawie decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji zasadniczo wywiera ten sam skutek, nie dopuszcza bowiem do wzruszenia prawomocnej decyzji, w związku z czym samo jej sformułowanie nie stanowi istotnej wady mającej wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Wskazane w skardze przepisy objęte zarzutem ich naruszenia nie miały zastosowania w sprawie, nie mogą więc uzasadniać skargi.
Z tych wszystkich względów Sąd oddalił nieuzasadnioną skargę na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.