Uzasadnienie
W dniu [...]r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie wpłynęła skarga H. i L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy zaskarżoną przez podatników decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za [...] rok.
[...] r. H. i L. K. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o cofnięcie skargi, wskazując, że rozpoznanie sprawy SA/Sz 1433/02 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zbędne. Jednocześnie podatnicy podali, że [...] r. i [...] r. odbyło się spotkanie z Prezydentami Miasta [...], dotyczące niniejszego postępowania w związku z czym [...] r. skarżący skierowali do Urzędu Miasta [...] pismo z wnioskiem o ugodowe załatwienie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Po zapoznaniu się z materiałami przedmiotowej sprawy, treścią skargi złożonej przez podatników oraz wnioskiem o cofnięcie skargi Sąd uznał, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne albowiem nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowania utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uznając, że wydanie wyroku jest zbędne, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) postępowanie sądowe umorzył oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzekł o kosztach postępowania.