Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137,poz.926 ze zm.), Izba Skarbowa w Szczecinie utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 8 grudnia 2000 r. Nr -[...] określającą Spółce z o.o. "M" z siedzibą za sierpień 1997 r. nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym do wypłaty w [...] zł, zaległość podatkową w kwocie[...] zł oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że przedmiotem działalności Spółki z o.o. " M " w 1997 r. był najem i dzierżawa pomieszczeń niemieszkalnych na działalność gospodarczą. W sierpniu 1997 r. Spółka z o.o. "M" wystawiła fakturę VAT nr 8/97 z dnia 01.08.1997r dla N. Spółka z o.o. na kwotę [...] zł, podatek od towarów i usług w kwocie [...] zł. W fakturze tej odrębnie wykazano jako sprzedaż zwolnioną z opodatkowania podatek od nieruchomości w kwocie [...] zł.
Inspektor Kontroli Skarbowej uznał, że w przypadku gdy wydzierżawiający obciąża dzierżawcę również podatkiem od nieruchomości oraz opłatą za wieczyste użytkowanie, to nie jest to zobowiązanie podatkowe dzierżawców. Stanowi to część kwoty należnej z tytułu świadczonej usługi i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 18 ust 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W związku z powyższym Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził, że Spółka zaniżyła zadeklarowane za sierpień 1997 r. zobowiązanie podatkowe, co zgodnie z art. 27 ust 5 ustawy skutkowało ustaleniem dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30 % kwoty zaniżenia.
Od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej, Spółka z o.o. "M" wniosła odwołanie do Izby Skarbowej, a następnie po utrzymaniu decyzji przez ten organ wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie.
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2003r., sygn. akt SA/Sz 898/01 NSA uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej z dnia 19 lutego 2001r. nr [...].
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawidłowe jest stanowisko organów w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług podatku od nieruchomości i opłaty z tytułu wieczystego użytkowania gruntu, były to bowiem należności z tytułu świadczenia usługi najmu i jako takie stanowiły podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Uchylenie przez Sąd decyzji nastąpiło z tej przyczyny, że w ocenie Sądu organ podatkowy błędnie przyjął za podstawę opodatkowania kwoty czynszu wynikające z umowy, zamiast ustalić czy i w jakim stopniu poczynione przez najemcę nakłady na oddaną mu do używania rzecz stanowiły dla wynajmującego wynagrodzenia za tę usługę.
Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa utrzymując w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko co do tego, że nie naliczenie i nie odprowadzenie podatku VAT od kwot otrzymanych przez Spółkę z o.o. "M" jako równowartość podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu jest sprzeczne z przepisem art 15 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem będąc świadczeniem niewątpliwie związanym z odpłatnym świadczeniem usługi najmu, otrzymane prze Spółkę kwoty, stanowiące refundację podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie gruntu, były należnościami z tytułu świadczenia tej usługi i jako takie stanowiły podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
W kwestii, która była przyczyną uchylenia przez NSA decyzji wyrokiem z dnia 20 lutego 2003r. sygn. akt SA/Sz 898/01 Izba Skarbowa ustaliła, ze wartość nakładów nie może być przyjęta do rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień 1997r., gdyż umowa dzierżawy z dnia 19 kwietnia 1997r. nie zawierała postanowień dotyczących zwolnienia z obowiązku ponoszenia czynszu ze względu na ponoszone nakłady.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sadu Administracyjnego na decyzję Izby Skarbowej e z dnia 26 czerwca 2003r. pełnomocnik Spółki z o.o. "M" nie zgodził się ze stanowiskiem, że podatki i opłaty publiczno-prawne jako kwoty refundowane wynajmującemu w ramach umowy najmu podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nadto w skardze zarzucono, ze organ odwoławczy nie ustosunkował się do tej części uzasadnienia wyroku NSA, w której Sąd ten wyraźnie wskazał, iż należy rozważyć czy i w jakim stopniu poczynione nakłady przez najemcę stanowią dla wynajmującego wynagrodzenie.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, jednakże w późniejszym wniosku o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego podała, że w zaskarżonych decyzjach zaniżony podatek został obliczony nieprawidłowo. W przypadku sierpnia 1997r. zaniżenie wynosi [...] zł a nie [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Podniesione w skardze zarzuty nie mogą być uwzględnione. Stosownie bowiem do treści art 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002r., poz. 1271) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r. wiąże w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekający w niniejszej sprawie jest zatem związany oceną jaką w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 lutego 2003r. sygn. akt SA/Sz 898/01 przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że kwota będąca refundacją podatku od nieruchomości i opłaty z tytułu wieczystego użytkowania jako element czynszu najmu/dzierżawy należnego Spółce podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Niezasadny jest zarzut zawarty w skardze co do tego, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do kwestii, która była przyczyna uchylenia przez NSA decyzji Izby Skarbowej z dnia 19 lutego 2001r. W zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, iż umowa dzierżawy z 19 kwietnia 1997r. nie zawierała postanowień dotyczących zwolnienia z obowiązku ponoszenia czynszu ze względu na ponoszone przez wydzierżawiającego nakłady na dzierżawioną rzecz. Do tej części wypowiedzi organu odwoławczego w skardze nie podniesiono żadnych zastrzeżeń.
Z uwagi na dostrzeżone już po wniesieniu odpowiedzi na skargę błędy w wyliczeniu podatku, pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł na rozprawie o częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji. Jednakże, mimo że art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) przewiduje możliwość częściowego uchylenia decyzji, to jednak w niniejszej sprawie oznaczałoby to, że Sąd określałby zobowiązanie skarżącej Spółki, co z uwagi na art. 3 § 1 powołanej wyżej ustawy nie może mieć miejsca.
Zgodnie bowiem z tym przepisem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej.
Uznając zatem, że zaskarżona decyzja narusza prawo określając w sposób nieprawidłowy wysokość zaniżenia podatku należnego na podstawie art. 145 § 1 lit. a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie art. 200 tej ustawy orzeczono jak w sentencji.