Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie § 1 i 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zmianami), § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzeń, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych właściwych tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115), art. 5 pkt 4a i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stwierdził u A. O. zatrudnionej w Szkole [...] Nr [...] na stanowisku [...] choroby zawodowej [...] wymienionej w poz. [...] załącznika do powołanego wyżej rozporządzenia. Decyzję swoją Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oparł na zgłoszeniu orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej dokonane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w dniu [...] r. oraz wywiad środowiskowy przeprowadzony w zakładzie pracy przez lekarza profilaktyka w dniu [...] r. oraz lekarza medycyny pracy [...] w dniu [...] r.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji ustalił, że A. O. przepracowała w zawodzie [...] [...] lata w szkołach [...] ucząc [...] w klasach [...] liczących około [...] uczniów, prowadząc [...] [...] godziny [...] oraz przygotowując [...]. Na emeryturę przeszła w [...] r., jednakże równocześnie pracowała jako nauczyciel [...]. W latach [...] A. O. była zatrudniona przez [...] godzin tygodniowo, natomiast w latach [...] przez [...] godzin tygodniowo. Od [...] r. pracowała przez [...] godzin tygodniowo jako [...] w Szkole [...], natomiast w latach [...] nauczała dodatkowo [...] przez [...] godzin tygodniowo. Od [...] r. oraz od [...] r. pracowała jako [...] odpowiednio [...] godzin tygodniowo oraz [...] godzin tygodniowo. Od [...] r. nie pracuje zawodowo. Z powodu dolegliwości [...] od [...] lat leczy się [...] oraz w [...] r. wykorzystała [...] lata urlopu dla poratowania zdrowia. Po przeprowadzeniu badań specjalistycznych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy rozpoznano u A. O. [...], a te jednostki chorobowe nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej po przeprowadzeniu ponownego badania A. O. nie rozpoznał choroby zawodowej i podtrzymał w tym zakresie stanowisko Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w
W tej sytuacji organ I instancji stwierdził brak podstaw do stwierdzenia u A. O. choroby zawodowej.
Od decyzji organu I instancji A. O. odwołała się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wnosząc o zmianę decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, albowiem ma poważne [...], utrzymuje się [...], a profesor C. T. stwierdziła [...]. Nadto wnosząca odwołanie podniosła, że pomimo systematycznego leczenia nie występuje poprawa jej stanu zdrowia.
A. O. wniosła również zastrzeżenia do przeprowadzonych badań lekarskich i domagała się ponownego przebadania.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kpa oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych Ministrów związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ dokonał analizy całego okresu zatrudnienia A. O. i wskazał, że odwołująca była w swojej pracy zawodowej narażona na nadmierny wysiłek [...]
Za bezsporny organ odwoławczy uznał fakt wydania orzeczeń w sprawie choroby zawodowej A. O. przez jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, tj. Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej. Oba te ośrodki zgodnie orzekły o braku podstaw do rozpoznania u A. O. choroby zawodowej [...].
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] w związku z wnioskiem A. O. oraz zarzutami odwołania wystąpił do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Leczenia i Profilaktyki o ponowne przebadanie odwołującej. Jednostka, do której zwrócił się organ odwoławczy pismem z dnia [...] r. odmówiła ponownego badania A. O. twierdząc równocześnie, że odwołująca byłą badana przez dwie niezależne jednostki badawcze, które stwierdziły [...] i [...] oraz czynnościowe [...], które to choroby nie są umieszczone w wykazie chorób zawodowych. W ocenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy badanie A. O. przeprowadzone przez Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w dniach [...] r. wyczerpuje wszystkie możliwości drogi odwoławczej.
W tej sytuacji organ II instancji uznał zasadność orzeczeń lekarskich wydanych przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy jak i Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej i stwierdził brak podstaw do stwierdzenia u A. O. choroby zawodowej.
Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy wniosła A. O.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błędne przyjęcie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...], albowiem na podstawie zaleceń Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy ze względu na stwierdzoną chorobę zawodową zrezygnowała z pracy. Nadto kwestionuje wydane orzeczenia, które pomijają opinię specjalistyczną wydaną przez profesor C. T., specjalistę w dziedzinie [...], z której jednoznacznie [...]
Skarżąca uważa nadto, że jej choroba wiąże się z trudnymi warunkami pracy i nadmiernym obciążeniem pracą we wszystkich [...], w których pracowała jako nauczyciel.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodka Zamiejscowego utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Skarga jest zasadna.
Prawem strony jest niewadliwie prowadzone postępowanie administracyjne jak również poszanowanie jej praw przyznanych w obowiązujących przepisach. W toku postępowania organu administracji publicznej obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa). Zasadą ogólną postępowania administracyjnego, którą organ obowiązany jest przestrzegać w toku całego postępowania jest zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli. Wymienione zasady ogólne kpa zostały w dalszych przepisach uszczegółowione. Art. 75 § 1 kpa stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Na podstawie art. 77 § 1 kpa organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa).
Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada swobodnej oceny dowodów polega na tym, że organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów oceniając każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody w łączności. Przyjmuje się, że kryteriami oceny dowodów są reguły logiki, wiedza naukowa (wyniki badań naukowych) oraz doświadczenie życiowe.
Wymienione reguły zostały w rozpatrywanej sprawie naruszone i pomimo ponownego rozpoznania sprawy nie dokonano w sposób poprawny ustaleń w przedmiocie istnienia lub nieistnienia u A. O. choroby zawodowej.
Jakkolwiek treść orzeczenia Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej jest zbieżna z orzeczeniem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, to jednak ocenie nie poddano wyników badan [...] i [...] wykonanych w Poradni [...] przez specjalistę [...] - [...] profesor C. T.. Zdaniem Sądu ocena ta jest o tyle istotna w sprawie, że na skutek wykonanych badań rozpoznanie jednostki chorobowej jest odmienne od dotychczasowego.
Za naruszenie zasady prawdy obiektywnej i reguł postępowania dowodowego uznać należy brak dalszych działań ze strony organu odwoławczego po odmowie ponownej oceny stanu zdrowia skarżącej wyrażonej przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy.
U podstaw zgodnej z prawem decyzji administracyjnej rozstrzygającej co do istnienia choroby zawodowej leży dokonanie prawidłowej diagnozy stanu zdrowia osoby zainteresowanej. Oznacza to, że w razie przedłożenia przez stronę nowych dowodów na okoliczność stanu zdrowia organ orzekający w sprawie ma obowiązek rozstrzygnąć wątpliwości zlecając przeprowadzenie badań w innej placówce, a mianowicie mianowicie Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego lub w Instytucie Medycyny Pracy
Z dokumentów zebranych w sprawie wynika celowość takiego badania. Zaniechanie przeprowadzenia dowodu w tym zakresie oznaczać będzie rezygnację z obiektywnych ustaleń w przedmiocie choroby zawodowej.
W ocenie Sądu stanowi to rażące naruszenie podstawowych uprawnień strony postępowania administracyjnego zwłaszcza, że badania te mogą być przeprowadzone w czasie jednorazowego pobytu i nie wymagają długotrwałej i kosztownej hospitalizacji.
Skoro w sprawie nie dokonano pełnych ustaleń faktycznych, a wyniki badań lekarskich są rozbieżne, wydane rozstrzygnięcie w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narusza obowiązujące prawo. Z tego powodu Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.