Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S decyzją z [...]., wydaną w trybie odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S z [...] ustalającą B S podatek od nieruchomości za [...] w kwocie [...] zł. w tym [...] zł od budynku położonego w S przy ul. [...]
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. z 2002r. Nr 9,poz. 84/.
W zakresie stanu faktycznego ustalono, że B S jest dzierżawcą gruntu o powierzchni [...] stanowiącego część działki nr [...] o powierzchni [...] oraz najemcą lokalu użytkowego o powierzchni [...] znajdującego się w budynku położonym na dzierżawionym gruncie przy ul. [...] na podstawie umów najmu i dzierżawy zawartych z właścicielem Gminą S. Wynajmowana powierzchnia budynku jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Powierzchnia ta, jak wynika z protokołu lustracji, jest całkowitą powierzchnią budynku wolnostojącego, wobec czego wynajmowany od Gminy budynek stanowi, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nieruchomość budynkową w rozumieniu art. 46 Kc, zaś najemca jako posiadacz zależny tej nieruchomości budynkowej jest obciążony obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości na podstawie art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego /[...]./ B S domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuca, tak jak w odwołaniu, że podjęta została z naruszeniem prawa. Powołując się na uchwałę NSA [...] skarżący stwierdza, że nieruchomości budynkowe są to budynki trwale z gruntem związane, które na podstawie przepisów szczególnych nie stanowią części składowych nieruchomości gruntowej, lecz są odrębnym od gruntu przedmiotem własności, a sytuacja taka w sprawie nie występuje.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Według stanu prawnego obowiązującego w 2002r. art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewidywał, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej będące posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem /.../.
W rozpatrywanej sprawie niesporne jest, że skarżący w [...] r. był posiadaczem części wyodrębnionej geodezyjnie działki Nr [...] i budynku trwale z tym gruntem związanym na podstawie umów dzierżawy i najmu zawartych z właścicielem tj. G S. Zasadniczym warunkiem uznania skarżącego za podatnika podatku od nieruchomości na podstawie art. 2 ust.1 pkt 3 omawianej ustawy było stwierdzenie, że był on posiadaczem nieruchomości.
Trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że pojęcie nieruchomości użyte w powołanym przepisie musi być rozumiane w znaczeniu określonym w przepisach Kodeksu cywilnego, lecz błędnie uznało skarżącego za posiadacza nieruchomości.
W świetle art. 46 i art. 48 Kc nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności /grunty/ wraz z budynkami trwale z gruntem związanymi. Budynki takie stanowią część składową nieruchomości /zasada suprficies solo cedit/. Budynki trwale z gruntem związane lub ich części mogą być nieruchomościami tylko wtedy, gdy na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności /nieruchomości budynkowe/.
W sprawie nie zostało wykazane by istniał przepis szczególny ustanawiający budynek przy ul. [...] w S odrębnym od gruntu przedmiotem własności, tym samym nie było podstaw do uznania, że skarżący był posiadaczem nieruchomości budynkowej. Nie był też posiadaczem nieruchomości gruntowej zabudowanej, bowiem, przedmiotem umowy dzierżawy była część nieruchomości /działki nr 11/14/. Zgodnie zaś z art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2002r., posiadacz części nieruchomości nie był podatnikiem podatku od nieruchomości /zmiana stanu prawnego obowiązuje do 1 stycznia 2003r. Dz.U. z 2002r. Nr 200, poz. 1683 art. 1/, co zostało szczegółowo i przekonywająco omówione w powołanej przez skarżącego uchwale składu pięciu Sędziów NSA z[...]. Nr [...] z [...] Z tych względów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane z naruszeniem prawa materialnego, podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w związku z art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, a o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.