Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący bezpodstawnie zarzucają naruszenie przez organy podatkowe przepisu art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./.
Kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są według wskazanego przepisu wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Użyte pojęcie "w celu osiągnięcia przychodów" oznacza bezpośredni związek pomiędzy kosztem a przychodem /bez danego kosztu nie byłoby przychodu/.
Istotne jest również, iż poniesione koszty winny być odpowiednio udokumentowane.
Odmowa uwzględnienia przez organy podatkowe kosztów /11.266.900 zł/ używania własnego samochodu przez skarżących do tzw. przejazdów lokalnych nie stanowi naruszenia przepisu art. 22 ust. 1 powołanej ustawy.
Koszty związane z używaniem prywatnego samochodu osobowego do celów związanych z działalnością gospodarczą w wysokości nie przekraczającej obowiązujących stawek określonych w odrębnych przepisach mogły być udokumentowane tzw. dowodami wewnętrznymi /par. 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 1990 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów - Dz.U. nr 88 poz. 516/. Zapisy w księdze powinny były jednak być dokonywane jeden raz dziennie po zakończeniu dnia, nie później niż przed rozpoczęciem działalności w dniu następnym /punkt 3 objaśnień do podatkowej księgi przychodów i rozchodów/.
Skarżący wbrew powyższym postanowieniom zapisów w księdze podatkowej odnoszących się do tzw. jazd lokalnych oraz dojazdów do pracy dokonywali w oparciu o dowody wewnętrzne wystawione za okresy miesięczne.
Organy podatkowe słusznie więc stwierdziły, iż koszty te nie zostały odpowiednio udokumentowane. Podnieść także należy, iż z przedstawionych dowodów wewnętrznych nie wynika w jakich dniach i w jakim celu używano prywatnego samochodu do jazd objętych tym dokumentem. Trafnie również stwierdzono, iż w świetle przepisów zarządzenia Ministra Transportu, Żeglugi i Łączności z dnia 9 maja 1989 r. w sprawie używania samochodów osobowych, motocykli i motorowerów do celów służbowych /M. P. nr 16 poz. 117 ze zm./ skarżący nie mieli podstaw do ryczałtowego rozliczania kosztów używania samochodu.
Izba Skarbowa uwzględniając koszty dojazdu tylko w odniesieniu do jednego samochodu /Audi 80/ szczegółowo uzasadniła swoje stanowisko. Podkreślono, iż obsługa dwóch kantorów nie wymagała jednoczesnego używania dwóch samochodów i rozliczania kosztów ich użycia w ramach podatku dochodowego.
Pogląd powyższy należy podzielić. Mając bowiem na względzie przedstawioną wyżej wykładnię przepisu art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brak jest podstaw do jego kwestionowania.
Uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa na podstawie przepisu art. 207 par. 5 Kpa orzeczono jak w sentencji wyroku.