Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wbrew twierdzeniom skargi, decyzje organów I i II instancji nie naruszają prawa. Istotą podatku od towarów i usług jest jego konstrukcja, oparta na możliwości obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego, ale wyłącznie w odniesieniu do czynności związanych z działalnością opodatkowaną. Wynika to jednoznacznie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, który stanowi, że podatnik może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego, związaną ze sprzedażą opodatkowaną.
Z kolei z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku naliczonego nie stosuje się do nabywania przez podatnika towarów lub usług służących do wytworzenia lub odsprzedaży towarów bądź świadczenia usług zwolnionych od podatku.
W sytuacji gdy towar zakupiony w danym miesiącu rozliczeniowym może służyć zarówno działalności opodatkowanej, jak też zwolnionej od podatku i nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części tej kwoty to zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy podatnik może zmniejszyć podatek należny o taką część podatku naliczonego, która odpowiada procentowemu udziałowi wartości sprzedaży opodatkowanej w wartości sprzedaży ogółem.
Obniżki tej podatnik dokonuje zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy w trzech terminach tj.:
- - nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym otrzymał fakturę lub dokument odprawy celnej, albo w miesiącu następnym,
- - nie wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru lub wykonania usługi albo otrzymania przedpłaty /zaliczki, zadatku, raty/ podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 6 ust. 8,
- - w najbliższym okresie, w którym czynności podlegające opodatkowaniu zostaną wykonane, nie później jednak niż w ciągu 36 miesięcy od końca miesiąca, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument odprawy celnej. Dwa pierwsze terminy wyznaczają miesięczny cykl rozliczenia omawianego podatku.
Natomiast trzeci ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy w zwykłym okresie rozliczeniowym podatnik nie wykonał czynności podlegającej opodatkowaniu.
Reasumując, z powyższych przepisów wynika, że prowadzenie przez podatnika działalności, która w części jest zwolniona od podatku od towarów i usług, pociąga za sobą konsekwencję niemożliwości odliczenia podatku naliczonego zawartego w zakupach związanych z tą działalnością.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca Spółka zarówno w kwietniu jak i w maju 1996 r. dokonywała jedynie sprzedaży usług lotniczych zwolnionych od podatku od towarów i usług. Nie mogła zatem dokonać obniżki podatku należnego o podatek naliczony, tak w miesiącu otrzymania faktury /tj. w kwietniu i w maju 1996 r./ jak i w miesiącu następnym /tj. w maju i w czerwcu 1996 r./.
Organy podatkowe prawidłowo uznały, że działanie Spółki polegające na skumulowaniu w całości podatku naliczonego do odliczenia w miesiącu wystąpienia sprzedaży opodatkowanej przy jednoczesnym wcześniejszym zużyciu zakupionych towarów do sprzedaży zwolnionej skutkowało obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wbrew zasadzie wynikającej z przepisu art. 20 ust. 2 ustawy.
Skoro zatem skarżąca niezgodnie z przepisami prawa ustaliła kwotę podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w następstwie czego nieprawidłowo sporządziła deklarację podatkową VAT-7, zawyżając w ten sposób podatek naliczony, organy podatkowe zasadnie zastosowały sankcję przewidzianą w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy.
Z przedstawionych wyżej względów skarga nie jest więc uzasadniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 mają 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.