Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji orzeczeniem [...] z dnia [...] r. o ukaraniu, uznał młodszego aspiranta [...] winnym tego, że:
- 1. w dniu [...] r. w działając wspólnie i w porozumieniu z [...] w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, poprzez wprowadzenie w błąd pracowników Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń co do okoliczności powstania szkody w samochodzie osobowym marki [...] w czasie kolizji drogowej z dnia [...] r. na ul. [...], mających wpływ na wypłatę odszkodowania z umowy ubezpieczenia autocasco nr [...] zł, usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania przez wymienionego ubezpieczyciela, czym działał na jego szkodę, tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w związku z art. 286 § 1 kk:
- 2. w dniu [...] r. w [...] działając wspólnie i w porozumieniu z [...] w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd pracowników Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń co do mających wpływ na wypłatę odszkodowania okoliczności zaistnienia wypadku drogowego w miejscowości w dniu [...] r. i powstania szkody osobowej oraz rzeczowej objętej polisą ubezpieczeniową nr [...]r. usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wymienionego ubezpieczuciela w kwocie nie mniejszej niż x zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na wykazane przez biegłego rzeczoznawcę ds. mechaniki pojazdów i ruchu drogowego, iż do szkody doszło w innych okolicznościach niż podano to w zgłoszeniu wypadku w ruchu pojazdów, w następstwie czego Z. Z. wycofał zgłoszenie niniejszej szkody, czym działał na szkodę PZU, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk;
- 3. w dniu [...] r., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd pracowników Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń
, co do mających wpływ na wypłatę odszkodowania okoliczności zaistnienia wypadku drogowego w miejscowości w dniu [...] r. i powstania szkody osobowej w następstwie nieszczęśliwego wypadku objętego polisą grupowego ubezpieczenia pracowniczego [...] usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wymienionego ubezpieczyciela w nieustalonej kwocie, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu odmowy wypłaty odszkodowania przez PZU działając na jego szkodę tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w związku z art. 286 § 1 kk i za czyny te wymierzył Mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Jednocześnie, wobec braku zarówno w postępowaniu dyscyplinarnym jak i karnym dowodów dostatecznie uzasadniających stwierdzenie sprawstwa, uniewinnił wyżej wymienionego od czynu polegającego na tym, że:
- - w nocy [...] r kierował samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwości nie mniej niż [...] alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178 a § 1 kk.
[...], nie zgadzając się z materiałem przedstawionym w orzeczeniu, złożył od niego odwołanie.
W uzasadnieniu podnosił, że w Sądzie Okręgowym odbywa się sprawa mająca na celu ustalenie faktycznego przebiegu zdarzeń i okoliczności zajścia.
W postępowaniu dyscyplinarnym po raz kolejny nie uwzględniono okoliczności łagodzących tj. nienagannego przebiegu służby i postawy, pod uwagę wzięto jedynie okoliczności obciążające.
Ponadto podniósł, że zgodnie z ustawą o Policji, ostateczna decyzja o zwolnieniu może być podjęta dopiero gdy policjant zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu.
Komendant Komendy Wojewódzkiej Policji orzeczeniem z dnia [...] r., na podstawie przepisu § 32 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku policjantów (Dz. U. z 1998 r. Nr 4, poz.
- 14) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 132 ustawy o Policji policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia - niezależnie od odpowiedzialności karnej. Ponadto § 21 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów dopuszcza możliwość orzekania kary wydalenia ze służby przed zakończeniem postępowania karnego, jeżeli popełnienie przestępstwa jest oczywiste i uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. Zdaniem organu odwoławczego Komendant Powiatowy Policji dokonał niezależnej i prawidłowej oceny posiadanego materiału dowodowego, w świetle którego oczywistość popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu czynów nie budzi wątpliwości, a ich charakter uniemożliwia pozostawienie Go w służbie. Ocena oczywistości popełnionych czynów dokonana przez organ pierwszej instancji, jak również przez organ odwoławczy jest ułatwiona z uwagi na nieprawomocne rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego
, który wyrokiem z dnia [...] r. uznał oskarżonego [...] za winnego popełnienia przestępstw z art. 286 § 1 kk i wymierzył karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie za okres 4 lat.
Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem odwołania, iż Komendant Powiatowy Policji przy rozstrzyganiu nie wziął pod uwagę nienagannego przebiegu służby. Okoliczności te zostały uwzględnione w orzeczeniu o ukaranie. Jednak w przypadku przyjęcia oczywistości popełnienia przestępstw przeciwko mieniu, umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, nie mogły one wpłynąć na złagodzenie wymiaru kary. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że wymierzona kara jest współmierna do popełnionego czynu.
[...], nie zgadzając się z orzeczeniem i uzasadnieniem, zaskarżył to orzeczenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego.
W uzasadnieniu zarzuca, że Komendant Powiatowy Policji trzykrotnie wydawał w Jego sprawie orzeczenie o ukaraniu Go karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Komendant Wojewódzki Policji dwa razy uchylając orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji opierał swoje uzasadnienia na czynnikach łagodzących tj. nienagannym przebiegu służby oraz na tym, że wyrok sądu karnego nie może być w postępowaniu dyscyplinarnym podstawą do stwierdzenia winy. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał natomiast w mocy trzecie z kolei orzeczenie organu I instancji, mimo że w postępowaniu sądowym sprawstwo w dalszym ciągu nie zostało rozstrzygnięte. Zdaniem skarżącego, jeżeli sąd uniewinnił Go od zarzutu prowadzenia pojazdu samochodowego w stanie nietrzeźwym, nie może być mowy o próbie wyłudzenia pieniędzy z PZU. Posiadał polisę AC, dlatego odszkodowanie z tytułu kolizji w sierpniu 2002 r. było Mu należne. Odnośnie zarzutu dotyczącego próby usiłowania wyłudzenia odszkodowania za zdarzenie [...] r. Sąd oparł się jedynie na zeznaniach jednego świadka działającego z ramienia PZU. Zdarzenie to miało miejsce i nie ma mowy aby usiłował wyłudzić z tego tytułu należne Mu odszkodowanie.
Ponadto skarżący wskazał, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało po uprawomocnieniu się orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA
, zaliczające Go do drugiej grupy inwalidzkiej i całkowicie niezdolnego do służby w Policji. W związku z tym powinien być rencistą MSWiA mimo toczącego się postępowania dyscyplinarnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na mocy przepisów art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).
Mając na uwadze zakres kontroli Sądu oraz ustalony stan faktyczny i prawny należało uznać, że skarga jest niezasadna.
Podniesione przez skarżącego zarzuty mają na celu wykazanie, że w sprawie brak jest dostatecznych dowodów do przyjęcia, iż popełnienie zarzucanych skarżącemu czynów jest oczywiste i uniemożliwia pozostawienie Go w służbie skoro nadal sąd nie rozstrzygnął czy dopuścił się zarzucanych Mu czynów.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów należy przede wszystkim wskazać na cel postępowania dyscyplinarnego. Określony on został w § 9 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14). Postępowanie to ma ustalić czy zachodzą okoliczności uzasadniające odpowiedzialność dyscyplinarną policjanta, wszechstronne wyjaśnienie okoliczności i przyczyn popełnienia przewinienia lub naruszenia dyscypliny służbowej, którą stanowić może czyn policjanta popełniony w czasie służby lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, polegający na zawinionym niewykonywaniu obowiązków wynikających z ustawy, przepisów wykonawczych lub rozkazów i poleceń wydawanych przez uprawnionych przełożonych na podstawie tych przepisów; wyjątkowo może być to czyn popełniony przez policjanta poza czasem służby lub nie związany z wykonywaniem zadań albo czynności służbowych, jeżeli przepisy szczególne przewidują odpowiedzialność dyscyplinarną.
Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się również, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa lub wykroczenie (§ 10 ust. 1 pkt. 1 cyt. rozporządzenia).
W sprawach prowadzonych przeciwko policjantowi podejrzanemu o popełnienie przestępstwa postępowanie dyscyplinarne prowadzi się niezależnie od postępowania przygotowawczego. W postępowaniu dyscyplinarnym można, za zgodą prokuratora, wykorzystywać dowody zebrane w postępowaniu przygotowawczym (§ 20 ust. 2 rozporządzenia). Użyte w powołanym przepisie sformułowanie oznacza, że organy Policji w tych sytuacjach są samodzielne i mogą prowadzić własne postępowanie (dokonywać własnych ustaleń), nie będąc związane tokiem postępowania karnego.
Zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy pozwala w pełni na stwierdzenie, że zachodzą okoliczności uzasadniające odpowiedzialność skarżącego. Postępowanie dyscyplinarne w rozpoznawanej sprawie wszczęte zostało przez Komendanta Powiatowego Policji postanowieniem z dnia [...] r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż skarżący w dniu [...] r. o godz. [...] wracając prywatnym samochodem do miejsca zamieszkania spowodował kolizję drogową. W związku z tym zachodzi podejrzenie wystąpienia przewinienia, dlatego należało wszcząć postępowanie dyscyplinarne.
W toku dalszych, wszechstronnych czynności dowodowych w postaci zeznań świadków i analizy zebranych dokumentów, przeprowadzonych przez prowadzącego postępowanie, ustalono okoliczności, które uzasadniają odpowiedzialność dyscyplinarną skarżącego. Ustalono bowiem, że popełnił on zarzucane mu po trzykroć przestępstwo usiłowania doprowadzenia ubezpieczyciela do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W związku z tym Komendant Powiatowy Policji postanowieniami [...] r. zmienił swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania i przedstawieniu zarzutów, rozszerzając zarzuty o trzykrotne usiłowanie doprowadzenie ubezpieczyciela do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do sformułowania takich zarzutów oraz uznania, że popełnienie zarzucanych Mu czynów jest oczywiste i nie budzi wątpliwości. Treść zeznań świadków koresponduje z treścią zebranych dokumentów, a sposób oceny wartości dowodowej zgromadzonych dowodów odpowiada regułom należycie rozumianej zasady swobodnej oceny dowodów, przy zachowaniu obiektywności prowadzącego sprawę.
W tej sytuacji za chybiony należy uznać zarzut skarżącego dotyczący braku dowodów na popełnienie zarzucanych mu czynów z uwagi na nie zakończenie postępowania przed sądem.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że w postępowaniu dyscyplinarnym nie uwzględniono okoliczności łagodzących. Okoliczności te rozważone zostały przez organy obu instancji, tyle że organy doszły do przekonania, iż charakter popełnionych przez skarżącego czynów wyklucza możliwość złagodzenia kary.
Nie trafny jest również zarzut, że w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej całkowitej niezdolności skarżącego do służby w Policji, winien zostać zwolniony ze służby z tej przyczyny, a nie dyscyplinarnie. Przepisy art. 41 ust. 3a i 3b stanowią, że w przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta, który zgłosił na piśmie wystąpienie ze służby, zwalnia się go ze służby po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego. Jeżeli jednak postępowania dyscyplinarne zakończyło się wymierzeniem kary dyscyplinarnej, policjanta zwalnia się ze służby po wykonaniu tej kary. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że gdyby nawet skarżący zgłosił na piśmie chęć wystąpienia ze służby ze względu na stan zdrowia, czego nie uczynił, to i tak zgłoszenie Jego mogłoby być rozpatrywane po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należało stwierdzić, że przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie naruszono przepisów prawa i dlatego na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji