Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę uznać należy za zasadną.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma odpowiedź na pytanie do czyjego majątku należy zaliczyć przedmioty umów leasingu w rozpatrywanej sprawie tj. sprzętu komputerowego, telefonów komórkowych i zbiorników do gazu.
Dla celów podatkowych kwestię tę reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów /Dz.U. nr 28 poz. 129/.
Jak wynika z treści par. 2 rozporządzenia - rozstrzygające znaczenie ma tu treść zawartych przez leasingobiorcę i leasingodawcę umów.
Zgodnie z ust. 2 tego przepisu do składników majątku wynajmującego lub wydzierżawiającego zalicza się /z zastrzeżeniem par. 3 pkt 1/ rzeczy albo prawa majątkowe, stanowiące przedmiot umowy szczególnej, gdy umowa ta spełnia chociaż jeden z warunków:
- - została zawarta na czas nieoznaczony,
- - została zawarta na czas oznaczony lecz nie zawiera prawa do nabycia rzeczy albo praw majątkowych albo prawa te zawiera z możliwością jego wypowiedzenia,
- - została zawarta na czas oznaczony, zawiera prawo do nabycia rzeczy albo praw majątkowych przez najemcę lub dzierżawcę bez możliwości jego wypowiedzenia, a ponadto spełnia dalsze warunki określone w tym przepisie, w tym też, że podstawowy okres umowy, której przedmiotem są prawa majątkowe rzeczy ruchome lub nieruchomości /z wyjątkiem gruntów/ wynosi co najmniej 40 proc. normatywnego okresu amortyzacji a suma opłat /rat/ określona w podstawowym okresie umowy jest niższa od wartości netto tych rzeczy i praw.
Analiza spornych w rozpatrywanej sprawie umów leasingowych wskazuje, iż umowy te spełniają warunek określający w par. 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia gdyż umowy te zostały zawarte na czas oznaczony i nie zawierają prawa do nabycia rzeczy przez leasingobiorcę.
W świetle tego przepisu i tak sformułowanej umowy leasingowej rzeczy, będące przedmiotem tej umowy należą do majątku wydzierżawiającego /leasingodawcy/.
Brak jest zatem podstaw do zaliczenia ich do majątku podatnika, jak czynią to organa podatkowe obu instancji.
Jak wynika z treści decyzji organa podatkowe nie analizowały treści umów leasingowych pod kątem treści cyt. rozporządzenia lecz badały zamiar stron i umowy powołując się na art. 65 par. 2 Kc i to pod kątem zdarzeń późniejszych polegających na faktycznym kupieniu przez skarżącego rzeczy będących wcześniej przedmiotem umowy leasingowej.
W świetle cyt. wyżej przepisu rozporządzenia brak jest podstaw do takiego działania.
W tym stanie rzeczy uznać należało, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego tj. wskazanych w niej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez nie uznanie za koszty uzyskania przychodu wydatków z tytułu zawartych umów leasingu, które w tym czasie stanowiły majątek leasingodawcy i nie mogły podlegać odpisom amortyzacyjnym. W zakresie oceny prawnej, orzekający skład podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w sprawie SA/Sz 1092/96.
W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł jak w sentencji.