Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji w ocenie składu orzekającego nie daje podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta narusza prawo.
Ustalenia, że strona skarżąca odprawiając towar w dniu 13.01.1995 r. przedstawiła fakturę z uwidocznioną ceną towaru i klauzulą DAF - granica państwa polskiego oraz że ujawniono w jej siedzibie drugą fakturę o takich samych danych co do daty sporządzenia, numeru faktury, ilości i rodzaju towaru ale z wyższą ceną oraz klauzulą CIP Poland nie są kwestionowane. Ujawniona faktura w siedzibie skarżącej była podstawą należności za dostawę towaru.
Sporną w sprawie jest ocena, czy różnica w cenie towaru wykazana na tych fakturach jest lub nie, jak oceniają organy celne, opłatą za transport i ubezpieczenie towaru na trasie przewozu od przejścia granicznego w Polsce do miejsca przeznaczenia towaru. W umowie z eksporterem, skarżąca Spółka ustaliła cenę towaru za hektolitr z klauzulą, że koszty ubezpieczenia i transportu z kraju eksportera do O. - miejsce przeznaczenia towaru pokrywa w 100 procentach sprzedający. Jednocześnie określając dokumenty wysłania towaru, strony uzgodniły, że będą wystawione: - oryginał faktury handlowej w dwóch egzemplarzach z ceną "na podstawie DAF K. /miejsce przekroczenia granicy/ oraz - oryginał faktury z ceną na podstawie DDU O./Ch. /miejsce przeznaczenia w Polsce/.
Ustalając zatem warunki kontraktu, skarżąca zaaprobowała wystawienie dwóch oryginalnych faktur bez określenia czy wyodrębnienia w umowie, wysokości należności za przewóz i ubezpieczenie towaru na terenie Polski, co świadczy, że podwójne fakturowanie dostawy nie było przypadkowe. Z drugiej strony, klauzula określająca warunki dostawy uzgodnione w umowie a zamieszczone na fakturze, ujawnionej w siedzibie Spółki są różne. Zgodnie z umową, oryginalna faktura winna zawierać klauzulę DDU O., a faktycznie zawiera klauzulę CIP Poland, co, uwzględniając definicję tej klauzuli oznacza, że faktura winna zawierać "dodatkowo koszty ubezpieczenia", skoro istotą tej reguły jest to, że na sprzedawcy towaru ciąży obowiązek jego ubezpieczenia. Takiego wyodrębnienia kosztów ubezpieczenia na fakturze brak.
Również oznaczenie miejsca przeznaczenia towaru na fakturze ujawnionej "CIP Poland" budzi co najmniej wątpliwość, co do precyzji określenia miejsca przeznaczenia towaru, skoro umowa określała miejsce przeznaczenia jednoznacznie wskazując miejscowość na terenie Polski.
Spółka "A.-T." jako wieloletni importer towarów, znając treść przepisu art. 25 ust. 1 pkt 1 prawa celnego, winna była zadbać, by ustalenie należności za przewóz towaru i jego ubezpieczenie na trasie od "granicy państwa" do miejsca przeznaczenia było jednoznaczne i precyzyjne, zwłaszcza że jak twierdzi, ustalona cena za towar obejmowała te koszty. Słusznie zatem, organy celne, w sytuacji gdy ujawniono podwójne fakturowanie. tej samej dostawy towaru, wezwał skarżącą Spółkę do przedstawienia dokumentów, potwierdzających czy uprawdopodobniających, że opłata za przewóz i ubezpieczenie towaru na odcinku od "granicy Polski" do miejsca przeznaczenia wynosi 1 /4 ceny towaru.
Przedstawione przez Spółkę dokumenty w postaci oświadczenia eksportera czy umowy ubezpieczenia jego przedsiębiorstwa, słusznie organy celne uznały za niewystarczające dla wskazania spornych kosztów, skoro dowody te nie wykazują jaka to część ceny kontraktu była kalkulowana, jakie stawki obowiązywały z tyt. ubezpieczenia towaru na odcinku "zagranicznym" czy "polskim".
Z drugiej strony posługiwanie się dwoma fakturami budzi zastrzeżenie, zwłaszcza, że stosowane w nich klauzule dotyczące obciążenia stron kontraktu nie korespondują z zawartym kontraktem. W tej sprawie, również wielkość kosztów za odcinek krajowy budzi obawy co do ich rzetelności, z uwagi na wysokość w stosunku do ceny towaru do granicy Polski, która przecież zawiera, jeśli uznamy treść zamieszczonych klauzul, opłatę za transport i ubezpieczenie na odcinku zagranicznym.
Skoro zatem przepis art. 25 ust. 1 pkt 1 prawa celnego określając wartość celną towaru, obejmuje tą wartością również "koszty transportu i ubezpieczenia towaru do granicy państwa lub portu polskiego", to obowiązkiem importera jest wykazanie przy zgłoszeniu do odprawy celnej towaru, w jakiej wysokości, te koszty poniósł.
Jeśli zatem, importer uzgodnił z eksporterem ceny towaru ustalając, że koszty transportu i ubezpieczenia towaru do miejsca przeznaczenia towaru w kraju importera ponosi eksporter, ale nie ustalił jak będą kształtowały się te koszty na "zagraniczne" i "wewnątrz" kraju i nie wykazał jak faktycznie skalkulował te koszty eksporter, musi liczyć się z tym, że cała ustalona należność za towar stanowi wartość celną towaru w rozumieniu art. 25 ust. 1 prawa celnego.
Podobną ocenę co do kosztów transportu towaru wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach wskazanych przez organy celnej tj. w wyroku z dnia 18 maja 1993 r. SA/Lu 1570/92 czy w wyroku z dnia 4 września 1997 r. SA/Sz 508/96 i te poglądy skład orzekający podziela.
Za taką oceną przemawiają również klauzule określające warunki dostawy towaru zastosowane przez eksportera w ujawnionej fakturze w siedzibie Spółki na co zwraca słusznie uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Klauzula CIP Poland wskazuje, że eksporter ponosi koszty transportu i ubezpieczenie do granicy Polski, a nie jak twierdzi skarżący do O. Zgodnie z regułami "Incoterms 1990", reguła CIP oznacza przewożone i ubezpieczenia opłacone do (...) "oznaczone miejsce przeznaczenia". Termin "oznaczone miejsce przeznaczenia" wskazuje że chodzi o konkretną miejscowość, miejsce gdzie towar ma być dostarczony.
Określenie tego miejsca jako "Poland", podobnie jak przy regule DAF na fakturze dołączonej do SAD należy konsekwentnie tłumaczyć jako granica państwa. Fakt zamieszczenia na fakturze w innym miejscu tekstu "miejsce przeznaczenia O./Ch.", nie zmienia tej oceny. Nazwa miejscowości będącej miejscem przeznaczenia towaru winna być zamieszczona obok symbolu reguły dostawy.
Dlatego mając powyższe na uwadze, uznając że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.