Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, co następuje:
Skarga okazała się nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Stosownie do przepisu art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ dochodu /przychodu/ uzyskanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze wskazanych w tym przepisie źródeł przychodów, w tym również z dywidendy, nie łączy się z dochodami /przychodami/ z innych źródeł i pobiera od nich podatek w formie ryczałtu /20 procent przychodu uzyskanego z dywidendy/. Zgodnie z art. 41 ust. 4 pkt 2 tejże ustawy obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od wypłaconej dywidendy spoczywa na podmiocie dokonującym wypłaty tej należności, jako na płatniku /w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych/. Na podmiocie tym też ciąży obowiązek odprowadzenia kwoty pobranego podatku zryczałtowanego na rachunek urzędu skarbowego właściwego dla siedziby płatnika w terminie do dnia 7 miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatek ten pobrano /art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych/.
Bezspornym jest w rozpatrywanej sprawie, że skarżąca Spółka jako płatnik pobrała w miesiącu marcu 1994 r. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie 246.491.000 zł z tytułu wypłaconej dywidendy za 1993 r. i że do dnia 7 kwietnia 1994 r. kwoty pobranego podatku nie odprowadziła na rachunek urzędu skarbowego. Niewywiązanie się przez skarżącą jako płatnika z obowiązku odprowadzenia w ww. terminie pobranego podatku spowodowało, iż z dniem 8 kwietnia 1994 r. należny podatek stał się zaległością podatkową w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, od której to zaległości pobiera się odsetki za zwłokę stosownie do przepisu art. 20 ust. 1 tejże ustawy.
Niewywiązanie się płatnika z ciążących na nim obowiązków w zakresie pobrania należnego podatku /zaliczki/ i odprowadzenia jej na rachunek właściwego urzędu skarbowego powoduje określone ustawą skutki w zakresie jego odpowiedzialności majątkowej. I tak, stosownie do przepisu art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ płatnik nie będący pracownikiem w rozumieniu Kodeksu pracy całym swoim majątkiem odpowiada zarówno za podatek nie pobrany od podatnika lub pobrany w kwocie niższej od należnej, jeżeli nastąpiło to nie z winy podatnika, jak i za podatek pobrany lecz nie wpłacony w terminie na rachunek urzędu skarbowego. Stosownie zaś do przepisu art. 15 ust. 1 tejże ustawy o zobowiązaniach podatkowych niedopełnienie przez płatnika obowiązków określonych w ustawie nakłada na organ podatkowy obowiązek wydania decyzji określającej wysokość podatku nie pobranego lub nie wpłaconego przez tegoż płatnika.
Aczkolwiek z przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych wynika, że podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za ciążące na nim podatki, to treść wyżej przytoczonego przepisu ust. 2 tegoż artykułu uprawnia do wniosku, że odpowiedzialność ta kończy się z chwilą pobrania podatku przez płatnika oraz że odpowiedzialność majątkowa za pobrany i nie odprowadzony podatek /zaliczkę/ obciąża wyłącznie płatnika.
W kontekście przytoczonych przepisów oraz nie kwestionowanych przez skarżącą Spółkę okoliczności faktycznych uznać trzeba, iż twierdzenie skarżącej co do braku przymiotu strony postępowania podatkowego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji jest całkowicie nieuzasadnione. Za chybioną uznać też należy zawartą w skardze tezę, że treść art. 14 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych daje jedynie podstawę do nałożenia na płatnika odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe w trybie art. 40 ust. 1 tejże ustawy, a więc w ramach odpowiedzialności osoby trzeciej, nie obejmującej - w myśl art. 40 ust. 3 - odsetek za zwłokę powstałych przed terminem płatności określonych w decyzji.
Nie zasługuje także na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut bezpodstawnego odliczenia przez urząd skarbowy od kwoty wpłaconej przez Spółkę na poczet pobranej należności podatkowej części tej kwoty z przeznaczeniem na pokrycie odsetek za zwłokę. Jak wynika bowiem z treści par. 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1989 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1990 nr 1 poz. 4 ze zm./, wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 20 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, odsetki za zwłokę płatne są bez wezwania organu podatkowego łącznie z zapłatą zaległości, a przy częściowych wpłatach na poczet zaległości podatkowych, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, odsetki za zwłokę uiszcza się od kwot wpłaconych. Skoro płatnik odpowiada - jak to już wyżej wywiedziono - całym swoim majątkiem za niewpłacenie w terminie pobranego podatku /art. 14 ust. 2 zd. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych/, to w pełni uprawnionym jest wniosek, że odpowiedzialność ta rozciąga się również na odsetki za zwłokę, których stawki i zasady obliczania określone zostały w powołanym rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1989 r.
Nietrafne jest zatem wyrażone w skardze stanowisko skarżącej Spółki, że powołane wyżej rozporządzenie Ministra Finansów nie określa stawki odsetek za zwłokę we wpłaceniu podatku pobranego przez płatnika i że nie przewiduje ono zaliczenia wpłat uiszczonego z opóźnieniem podatku pobranego przez płatnika na poczet jakichkolwiek odsetek.
Aczkolwiek zaskarżona decyzja ostateczna przywołuje niewłaściwą podstawę prawną swego rozstrzygnięcia wskazując na przepis art. 41 ust. 1 pkt 2 lit. "b" zamiast na przepis art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, to traktując to jako uchybienie nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja ostateczna jest niezgodna z prawem.
Dlatego też skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić /art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368/.